Verdens Verste Menneske (2021)

De film moet het echt hebben van herkenbare situaties. Verder kon ik niet helemaal plaatsen wat de aantrekkingskracht van de hoofdpersoon zou moeten zijn. Mooie vrouw, maar kwam nogal leeg over. Ik kreeg ook het gevoel dat er een moralistisch toontje in de film verstopt zit (vooral het einde) over hoe je leven eigenlijk zou moeten zijn.

Interessant drama met een prima hoofdrolspeelster.

Voor de eerste helft sprak me wel aan; haar worsteling wat ze wil in het leven, met haar relatie en daarbij behorende verplichtingen, de kinderwens van haar vriend en haar constante zoektocht naar wat ze nu echt wil in het leven. Als ze dan op een bepaald moment een party crasht leert ze iemand anders kennen en wordt het interessanter.

Hoogtepunt van de film was de scene waarin ze de tijd stilzette en door de stad rende op zoek naar Eivind terwijl de mensen en verkeer stilstaan. Leuke visuele vondst die het geheel sprookjesachtig leek te maken

Hoewel de structuur -de verschillende chapters- wel fijn zijn als houvast, gaat het de tweede helft toch een beetje inkakken.
Ook het slot met de terminaal zieke Aksel vond ik niet zo heel boeiend of aangrijpend, maar het diende vooral als een soort closure en ontwikkeling in de character arc van Julie.

Zeker geen slechte film, maar miste soms toch net even die extra impact. Tegelijkertijd is het redelijk realistisch qua afloop en is het einde gelukkig bittersweet, ipv een geforceerd happy end.

3,75

Kun je dit uitleggen? Heb het even gemist denk ik. Ik vond de voiceover ook apart, maar op een goede manier.

wel een mooie trage observatie van (het leven van) een jonge vrouw

aan de oppervlakte niet zo boeiend, maar de film heeft iets herkenbaars en melancholisch wat het wel weer interessant maakt (voor mij)…

Er liepen wel wat mensen weg uit de zaal…. dit is duidelijk niet iedereen z’n ding.

De neiging om te dwepen met deze regisseur heb ik verder niet zo.

Al met al vond ik hem wel mooi, maar niet zo goed als de recensenten in de VK en NRC

Het leven van Julie is heel gewoon met alle gewone problemen die iedere vrouw (en man) rond haar (zijn) 30-ste tegenkomt, zoals 'wil ik deze gewone relatie wel?' en 'wil ik wel kinderen zoals alle gewone mensen blijkbaar gewoon doen?'. En Julie gaat met deze gewone problemen op een gewone wijze om, zoals menig gewoon mens dit zal doen, zoals niet al te confronterend zijn en weglopen als het moeilijk wordt.

Lardeer deze vertelling met een aantal gewone, eigentijdse issues, zoals social media, klimaatproblemen en post-feminisme en tel daarbij op dat Joachim Trier deze slice of life met goede acteurs op een paar scènes na heel gewoon in beeld heeft gebracht, dan kan ik niets anders concluderen een gewone film te hebben gezien die zichzelf nauwelijks in zijn gewoonheid overstijgt en die behoorlijk wat diepgang mist, zoals menig leven ongetwijfeld gewoon voortkabbelt.

Jammer, deze publiekslieveling van een vaak ongewone regisseur is niet aan mij besteed.

Instabiel egoïstisch k*twijf denk alleen aan zichzelf en haar eigen seksuele behoefte. Nergens opwindend en vooral ordinair. Pas aan het eind komt er diepgang in. En in grote lijnen is het verhaal vrijwel een kopie van Turks Fruit. Niemand hier die dat ook is opgevallen?
Zeker, goed acteerwerk en er zitten een aantal prachtige scenes in. Maar dat was het dan ook.

Je kunt je inderdaad afvragen wie van deze personages het meest op de zenuwen werkt. Je mening zou gedurende het kijken van deze films wel eens kunnen veranderen naar mate je de karakters leert kennen maar er is helaas weinig aan om te kijken naar vervelende, soms ronduit irritante mensen. Hoofdpersoon Julie [Renata Renisve] en haar persoonlijke perikelen staan centraal maar het zou goed kunnen dat de titel naar haar zelf verwijst. Zelf als dat de bedoeling was kun je bepaald niet spreken van een triomf, want het hangt als los zand aan elkaar.

Trier schurkt voor mijn gevoel iets te vaak over de rand van teveel pretenties, en dat dreigt hier ook mis te gaan. Hoofdstuktiteltjes, dan ben ik al haast weer klaar met een film - en hier krijgen we er maar liefst twaalf te verduren, met nog een proloog en epiloog erbij. Wel wat erg veel van het niet zo goede.

Maar het blijkt mee te vallen, want er komt wel een vrij prettig filmpje uit - al is dat grotendeels te danken aan het fijne spel van Reinsve en haar leuke koppie. En er komen wel wat interessante observaties langs, al is het nogal erg op het losse beloop. Daar kan je dan allerlei diepere lagen of motieven in zien, maar als ik dan denk aan films, regisseurs die dat wel inkleuren is de conclusie toch vrij snel dat Trier hier een heleboel laat liggen. Arty farty in de kunst van het weglaten of gewoon een gebrek aan diepte, zeg het maar. Of misschien ook wel allebei, want zo zwart-wit is die tegenstelling niet, en dat kun je dan ook weer terugzien in de manier waarop Julie in het leven staat.

Maar denk ik dan weer even aan de titel, de slechtste mens van de aarde. Dat mag Trier dan toch eerder op zichzelf betrekken, de wereld te laten lijden onder zo'n pretentieus prutsfilmpje. Voor straf het volledige werk van Bergman en Kubrick kijken, dat lijkt me wel een noodzakelijke zelfkastijding als compensatie voor zoveel zelfoverschatting.

De vorige films van Trier wisten me vaak niet echt te pakken, ook al werden er goede en boeiende dingen verteld. Maar vaak met personages die me irriteerden, of dat ze afstandelijk voelen. Van dat eerste heeft deze film geen last. Dan mag hier wel de slechtste mens ter wereld in zitten, de personages waren stuk voor stuk herkenbaar en menselijk. Ook hun onderling contact, al vond ik wel dat er af en toe chemie ontbrak. Maar ondanks veel boeiende dingen wist de film me niet echt te raken en was niet elk hoofdstuk (de film bestaat uit een proloog, 12 hoofdstukken en een epiloog) even sterk. Het beste deel zat nog in het begin, hoofdstuk 2, met een heerlijke sfeer van de vallende avond en de vibe op dat feest. Enorm fijn kijkvoer dat een alcoholroes perfect voelbaar maakte. Helaas was de rest niet van dat niveau, anders was dit nog veel beter geweest. 3,5*.

Instabiel: eens

Egoïstisch: zijn we dat niet allemaal als het op liefde aankomt?

Ik vond het een zeer boeiende film, voorlopig 4,5 ster.

Ik sluit niet uit dat het later, als het is bezonken, alsnog een vijf sterren film voor mij wordt.

Niet geheel weggeblazen door deze gelauwerde film van Joachim Trier. Ben in het algemeen niet zo'n superfan van coming of age verhalen. Ik apprecieer ze meestal wel, maar zie er zelden grootste dingen in. Ook hier niet. We volgen Julie en zoals vele mensen is de leeftijd van 30 wat een kantelpunt van je leven. Over het algemeen heb je een relatie, staat je carrière volop in de steigers en is kindplanning ook niet ver weg. De vraag is natuurlijk of je dit alles wel wil verderzetten en of je geen drastische beslissingen dient te nemen.

Julie worstelt met dit alles. Joachim Trier creëert vervolgens een luchtig levendig personage met een soort joie de vivre. Renate Reinsve doet vervolgens de rest met haar innemende persoonlijkheid en leuke voorkomen. Hier en daar die bijzondere cinematografische scènes die in zijn geheel wat schwung brengen in het verhaal.

Die opdeling in de hoofdstukken was voor mij niet nodig geweest. Ik zag er ook de meerwaarde niet van in. Het tempo van de film is zoals de levensstijl van Julie: een rollercoaster tot de laatste minuut waarbij drama en luchtigheid samen gaan.

The Worst Person in the World van regisseur Joachim Trier is opgedeeld in 12 hoofdstukken en wordt voorafgegaan door een proloog en uitgeleid met een epiloog. De film volgt gedurende vier jaar een jonge vrouw die bezig is haar weg in het leven te vinden.

Overweldigd als ze is door de vele mogelijkheden die voor haar openstaan, kiest ze met veel enthousiasme en vastbeslotenheid haar weg. Een weg die steevast wordt gevolgd door teleurstellingen, vastgelopen verwachtingen en heroverwegingen over het genomen pad waarvan ze zo overtuigd was dat het juist gekozen was. En zo glijdt Julie langs diverse roepingen die allemaal niet brengen wat ze ervan verwacht en sluipen onzekerheid en twijfel haar leven binnen. Parallel aan haar beroepsmatige keuzes loopt haar relationele leven dat eveneens bloot staat aan wisselingen van perspectief.

Als gevolg van haar hectische levenswandel veroorlooft de film zich navenante tempowisselingen. Korte flitsende scènes worden afgewisseld met langduriger en gedetailleerde weergaves van een andere periode uit haar leven. De verteltrant is nochtans strak. Zonder haperingen. Een enkele mijmering over het verleden levert een aantal momenten van bezinning op, maar worden door een voice-over voorzien van gevat commentaar dat voorkomt dat de film een slepend karakter krijgt. De voice-over permitteert zich zelfs frivool gedrag als de stem van de vertelster net iets eerder dezelfde tekst ventileert als het personage daarna uitspreekt.

De film verhaalt van een chaotisch leven zonder zelf in chaos te vervallen. De springerige avonturen van Julie vinden gelinieerd plaats. De rode draden in gebeurtenissen en in relaties dragen op den duur een herkenbaar stempel en zijn duidelijk. Het is leuk om je met dat chaotische leven in te laten.

Dat Julie prettig gezelschap is helpt ook. Renate Reinsve speelt haar rol voortreffelijk. Haar personage heeft een fijne balans tussen aantrekkelijk en onzeker, tragisch en komisch, banaal en oorspronkelijk, Ze is zoekende om van haar wereld die op z’n best bestaat uit een wankele harmonie een plek met meer zekerheid te maken. Ze doet dat op haar eigen impulsieve, eigenwijze en heerlijk frisse manier.

Fijne film.

Een film vol goede ideeën en interessante vondsten. Maar uiteindelijk is het te langdradig, hinkt het op te veel gedachten en ik voelde toch niet echt mee met de personages.

Cool World: Norway’s Capital Through the Eyes of the Oslo Trilogy

Een nogal veilige film met wat geinige artistieke uitstapjes (de paddotrip), die vooral mikt op herkenbaarheid. Al kun je er natuurlijk ook naar kijken als je geen grootstedelijke net-niet-meer-jongere bent, maar ik had het idee dat de film toch vooral voor hoogopgeleide dertigers gemaakt is. De vraag is dan wat je eruit kunt halen, behalve twee uur prima vermaak. Ikzelf: niets. Maar het was wel een prima zit.

Op een metaniveau stoorde ik me wel een beetje aan het idee (mijn idee) dat Trier een soort ideale vrouw geconstrueerd heeft. Ideaal als in: mooi, vrijgevochten (soort van), hard-to-get. Alsof het zijn bedoeling was dat iedere heteroseksuele mannelijke bioscoopganger verliefd op haar zou moeten worden, en hij het zelf zéker was.

Zijn thirty something personages in beeld brengen met de gesofisticeerde warmte van een herfstgloed en dan warempel nog 'The Way you Look Tonight' spelen? Zo schept Triet inderdaad wel Woody Allen-verwachtingen. Waar Allen echter begrijpt dat bespiegelingen over 'relaties' enkel interessant zijn in het kader van navelstaarderij en een potje ouderwetse 'male gazing', filmt Triet met een ergerlijke hedendaagsheid. Passend binnen de geëmasculeerde tijdsgeest, lijkt hij oprecht geïnteresseerd in relatieperikelen en hoopt met knipoogjes te appelleren naar herkenbare, universele overgangsrituelen, zoals de verplichte vrijpartij na een breuk. Wie heeft er wat aan dit soort gezwelg in banale middelmatigheid? Of dan dat afschuwelijke momentje waar Julie en haar love interest de grenzen van overspel aftasten. Echt het soort zelfgenoegzame Friends-humor die reeds een hele generatie verknalde en bovendien de ondergang van het Westen inluidde. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de mannen in dit universum allemaal dezelfde pseudo-sarcastische couch potato's zijn, een beetje don juanisme is ver zoek. Julie zelf heeft een fris koppie, maar haar schoonheid is vergankelijk en een al even lege façade als de film zelf. Het verloop is vrij onderhoudend, maar veel te lang uitgesponnen en met een lijzig ritme - wat nogmaals aantoont dat cinematografisch achtergestelde landen als Noorwegen best geen films produceren. Geef het budget gewoon aan 86-jarige Woody Allen, die schudt zonder probleem een compacte Oslo-friandise uit zijn mouw.

Niet slecht maar daar waar Trier's vorige film me echt wegblies door het mysterie en de aantrekkingskracht hebben we dat hier niet zo fel. Ik weet niet zo goed wat ik van Julie moet denken. Ik snap dat je niet altijd weet wat je wilt, maar tegen mensen die bij de minste tegenslag kiezen voor vluchten, vind ik getuigen van een zwakke persoonlijkheid. De opdeling in hoofdstukken voegen op zich weinig toe. Soms springen de overgangen meer in de tijd dan je zou denken. Nee ondanks dat ik Thelma een parel vond, vond ik dit niet meer dan gemiddeld.

Film niet gezien, maar is het niet een beetje jaren 60 "'Looking for something what isn't really there"...??

Uitstekende film over een vrouw die niet precies weet wat ze wil met haar leven en verliefd wordt. Een frisse film die niet direct een liefdesdrama is, maar ook geen romcom. De personages komen goed uit de verf. Goeie dialogen en de film weet hier en daar ook te ontroeren. Ook weet de film de huidige tijdgeest prima te vangen. Renate Reinsve weet de aandacht goed vast te houden in de hoofdrol.

De NCRV mag 10 exemplaren (dvd) weggeven aan leden.

Dat is voor mij niet meteen een aanbeveling...

Hoe relevant is het welke omroepgids welke films weggeeft en wat zegt het überhaupt over een film?

In principe bieden distributeurs dat materiaal aan alle partijen aan, het is maar net wie toehapt bij zo'n prijsvraag.

Tja, ik heb daar gewoon m'n twijfels bij, en welke omroep toehapt op welke film, daar zal echt wel verschil in zitten. Ik heb de film niet gezien, okay, maar de meningen hier hebben mijn enthousiasme ook al niet aangewakkerd.

Tussen als moeilijke gesprekken soms ontroerend. Renate Reinsve is een bijzondere actrice. Zij draagt en redt de film.

Mijn eerste gedachte bij NCRV is: braaf, binnen de lijntjes kleuren, Christen Unie enz. Daar ben ik niet van.

Deze Noorse film heeft sowieso al een pluspunt: hij is in een prachtig Noors, een taal die ik spreek, versta.

En de problematiek van de hoofdrolspeelster ken ik ook en is van alle naoorlogse generaties: keuzevrijheid en daardoor stress. We gaan het zien, want dat heb ik nog niet gedaan. Vanaf vandaag in een aantal bioscopen.

De grap is dat dit juist veel meer een film is die ik bij een BNN-VARA zou verwachten.

Wauw het idee, een film op voorhand al veroordelen op basis van een prijsvraag in een of ander lullig omroepblad.

Oké meest zinloze discussie op de site waar ik me dan toch weer toe laat verleiden: daarom zijn jij en ik het eigenlijk eens, en zo'n prijsvraag zegt niks. Het is precies wat kappeuter zegt: ze bieden zo'n stapel films aan en welk bedrijf / organisatie hapt, die hapt en heeft iedereen er wat leuks mee: organisatie in kwestie kan gratis spullen weggeven, lezers zijn blij want gratis spullen krijgen, en filmdistributeur blij want goedkope promotie.

En verder: die inschatting maakte ik om op een goedkope manier een punt te kunnen scoren hier - normaal maakt het me niks uit welke omroep wat aanbiedt.