Want Allen Hebben Gezondigd (1961)

Allen hebben vergeten, want allen hebben gezondigd

Oorlogsfilms, het is vaak niet echt mijn ding. Het is een genre waar absoluut goede dingen in zijn gemaakt, maar het is vaak de speelduur die me tegensteekt. Ik ben echter altijd wel geïnteresseerd in Vlaamse films en dan leek deze Want Allen Hebben Gezondigd wel een interessante zit te zijn. Die eenzame review op IMDB beloofde niet veel goeds maar met zijn speelduur van 75 minuten wou ik dit wel eens een kans geven. Kleine waarschuwing op voorhand: je bent best wel de Duitse taal machtig aangezien nagenoeg de helft van de film gevuld is met Duitse dialogen en laat ik nu nooit echt hebben opgelet bij de lessen Duits in het middelbaar..

Gelukkig keek ik de film samen met iemand die er voldoende van verstond om me af en toe even up to date te brengen, maar het is nu ook niet dat Want Allen Hebben Gezondigd zo'n uitgebreid plot heeft. Regisseurs Paul Berkenman, Antoine Carette en Raymond Cogen proberen vooral een sfeerbeeld op poten te zetten aan de hand van lange en trage scènes en veel pianomuziek. De soundtrack voelt nogal jazzy aan en de film is in de eerste plaats ook gewoon erg sloom. Het eerste kwartier (met Ethel die door de winkelstraten doolt in Brussel (?) en waarbij je ondertussen een monotone voice-over hoort die een aantal cliché statements over oorlog opzegt) is wel erg taai en toch begint het op den duur wel te kleven. Er wordt regelmatig gecut naar flashbacks ten tijde van de Tweede Wereldoorlog (qua tijdsbeeld is dit wel wat vreemd trouwens aangezien Ethel een cinema passeert met een poster van La Dolce Vita dus dit zou zich effectief in de vroege jaren '60 moeten afspelen maar ze heeft in de flashbacks nagenoeg dezelfde leeftijd. Ik steek het op gewoon een slordigheid in het tijdsbeeld) waarin het echte verhaal zich ontplooit.

Wat volgt is een kleinschalige oorlogsfilm (verwacht geen grootste gevechten en er wordt letterlijk maar 1 schot gelost, weliswaar met grote gevolgen) die vooral wilt aantonen dat oorlog niet zwartwit is en dat is op zich wel een interessant uitgangspunt. Michel Leblanc is weliswaar het typische cliché van een slechte Duitser maar hij doet het nog wel goed en zo'n personage heb je nu ook wel nodig in een film als dit. Robert Van Cauwenberghe is een stuk genuanceerder als Heinz Von Lehndorff maar sowieso fijn om te zien dat er hier toch de nodige nuance wordt aangebracht. Dat het niets uithaalt om oogkleppen op te hebben (de notaris) maar ook dat het verzet vaak onterecht geromantiseerd (de dochter, Eline, die de soldaten wilt afleiden en uiteindelijk verkracht wordt) wordt. Het is alleen jammer dat de soms nogal experimentele aanpak de film wat onderuit haalt. Het tempo ligt te laag en het oogt hier en daar ook allemaal nogal knullig en op een bepaalde scène ontbreekt gewoon het geluid. Let verder vooral tenslotte nog op Will Ferdy als een naamloze soldaat en Jenny Tanghe (nog ruim voor haar grote doorbraak voor het publiek met haar rol van Moeder Cent in Wij, Heren van Zichem) als de huishoudhulp van de notaris.

Tof om eens gezien te hebben, zoveel is zeker. Wil je een oorlogsfilm van eigen bodem zien, dan zijn er echter wel betere films op te noemen. Bij mij schiet vooral De Vijanden van Hugo Claus binnen maar het zou nog 7 jaar duren vooraleer die gemaakt werd. Berkenman en co zijn vandaag de dag nogal in de vergetelheid gesukkeld maar het is toch interessant om te zien wat ze hier van maken.

2,5*