Land (2021)

Heerlijke film, die van mij best langer had mogen duren.

Een vergelijking met Into The Wild dringt zich op, maar waar Into The Wild boordevol gebeurtenissen zit, kabbelt deze film rustig voort. Mooie beelden van de natuur en een overtuigende cast zijn voor mij minstens een 3,5 waard.

Ik ben altijd wel bevattelijk voor verhalen over een individu die na een ingrijpende tegenslag de maatschappij de rug toekeert en zich terugtrekt in de wildernis. Een dergelijke premisse is vaak goed voor een spannende film.

Actrice Robin Wright levert in haar filmdebuut als regisseur met deze thematiek een heel behoorlijke film af met een redelijke dosis spanning. Wright speelt zelf de hoofdrol. Ze speelt een vrouw die zich als gevolg van een familietragedie afzondert van de bewoonde wereld. Dat doet ze in een afgelegen hut in de bergen. Een lokatie die zeer geschikt is voor het tonen van prachtige beeldcomposities die de kijker heel succesvol in een staat van esthetische rust brengen. In die magnifieke entourage gaat Wright een psychische strijd aan met zichzelf en moet tegelijkertijd fysiek zien te overleven in de woeste natuur. Fijne rol van Wright.

De film is een meditatief drama en heeft authentieke flair. De scènes in de wilde natuur zijn rauw en ongepolijst en vormen een mooi aanvullend geheel met de scènes die de woeste innerlijke strijd van Wright verbeelden. Cinematografisch, sferisch en acteertechnisch is alles in grote orde.

En dan nu de tekortkomingen.

Het verhaal boeit maar ontkomt niet aan clichés. De emotionele conflicten en hindernissen die Wright tegenkomt, zijn niet verrassend en de meeste gebeurtenissen zijn voorspelbaar.

De vertelwijze is aangenaam kabbelend maar verliest soms zijn vloeiende karakter. Soms duiken opeens flashbacks op die zonder duidelijke betekenis zijn en voor de film van weinig toegevoegde waarde. Ze zorgen voor vervelende afleiding. Ik had ze in ieder geval niet nodig.

De personages worden geweldig goed neergezet maar blijven desondanks eendimensionale karakters. De film doet voorkomen alsof er onder de personages een rijk innerlijk leven bloeit, maar daarvan krijg je als kijker niet veel te zien.

De score is atmosferisch indrukwekkend maar wordt op momenten zo vet aangezet dat de muziek in plaats van een fijne emotionele laag een kitscherig gevoel opwekt.

Het meditatieve aspect van de film is veelal gelegen in de prachtige beeldcomposities. Soms beheersen die de film onevenredig. Soms verdwijnt het verhaal zodanig in het prachtige beeldmateriaal dat het verhaal vergeten lijkt terwijl het beeldmateriaal door gemis aan verhalende binding juist aan emotionele kracht inboet en als gemakkelijk vulsel aanvoelt.

Toch is Land het bekijken waard. De film biedt hier en daat middelmatig vertier maar overtuigt door fantastisch acteerwerk, geweldige sfeer en krachtige emotie.

Vanaf 29 april in de bioscoop (Universal Pictures International)

Land een film van en met Wright. Door de altijd fraaie natuurbeelden van dit soort genre en enigszins korte speelduur prima te behappen. Verwacht echter geen diepgang want het is overgoten met clichés. Ondanks dat het weinig vernieuwend is, is het zeker geen slechte film.

Collins hierboven heeft mijn mening niet beter kunnen verwoorden. Ook ik ben geïnteresseerd in verhalen als in Land, maar dit verhaal is wel erg cliché. Het is mooi, maar op een weinig verrassende manier gefilmd. Over elk shot lijkt eindeloos gedacht te zijn hoe het zo goed mogelijk in beeld te brengen, maar daardoor mist het iets eigens, is het een soort mooifilmerij geworden zonder karakter. De muziek aan het begin en aan het einde is wel erg zoet en daartussen vaak te hard en daardoor irriteert het. Wel goed geacteerd en natuurlijk is het genieten van de mooie natuur in Alberta.

Heel goed gemaakt.

Aardig drama. Het verhaal is weinig origineel en bevat ook geen verrassingen. De uitwerking is degelijk. De film verveelt geen moment en bewandelt de vertrouwde paden zonder daarvan af te wijken. De speelduur is daarmee lang zat. Het meest positieve zijn de fraaie natuurbeelden, echt schitterend camerawerk. Het acteerwerk is verder dik in orde. Basic film. 3.0/3.5

Mooie rol van Robin Wright, mooi verhaal en prachtige landschappen.

Raakte niet.

Ingetogen psychodrama over de zin van het bestaan, in de persoon van een vrouw die na een traumatische ervaring zich terugtrekt uit de samenleving en vervolgens geconfronteerd wordt met een vergaande vorm van altruïsme.

Een mooie tour-de-force van Robin Wright, die zichzelf regisseerde in dit geslaagde regiedebuut. Daar is weinig mis mee, maar het zijn toch vooral de adembenemende beelden van de majestueuze Rocky Mountains die de meeste indruk nalaten.

Meh, behoorlijk saai. De cast speelt best oké maar het verhaal is zeer traag en heeft weinig om het lijf. Misschien leuk als je van berglandschappen houdt en het rustgevend vindt om naar zulke beelden te kijken, voor de rest is het niet veel.

Niet origineel maar wel heel mooi gefilmd.

Edee [Robin Wright] ziet het nut van haar leven niet in en besluit zich in een opwelling terug te trekken in een primitieve, afgelegen woning in de Rocky Mountains waar ze zich ontdoet van een telefoon en een vervoersmiddel. Dat roekeloze besluit kost haar bijna haar leven, maar de toevallig passerende Miguel [Demián Bichir] en verpleegster Alawa [Sarah Dawn Pledge] weten dat te voorkomen. Zal Edee weer een reden vinden om te leven? Hoewel de reden voor Edees wanhoop snel duidelijk is, vraag je je toch af waarom ze zo vol zelfbeklag zit. Het scenario laat teveel vragen onbeantwoord (ook met betrekking tot het plot) en is amper geloofwaardig, maar de acteurs doen er alles aan om je naar de zakdoeken te laten grijpen.

Aardig filmpje, dat het vooral moet hebben van de mooie beelden. Speelduur 90 minuten, had ook niet langer moeten zijn.

Matige film over een vrouw die zich terugtrekt uit de bewoonde wereld. Alhoewel het hoofdpersonage goed uit de verf komt, is het een vrij voorspelbaar personage. De spaarzame dialogen zijn ook niet echt boeiend en het drama ligt er wat te dik bovenop. Maar de vele schitterende beelden van de ongerepte natuur van de Canadese bergen maakt dit regiedebuut van Robin Wright niet direct een vervelende zit.

Ik wilde 'm na ongeveer 20 minuten bijna afzetten...

Ben toch blij, dat ik dat niet gedaan heb.

Qua opzet een leuk verhaal natuurlijk... oudere vrouw trekt het niet meer en zondert zich af in de wildernis

Maar ze doet dat op zo'n knullige manier... totaal onvoorbereid. Al vanaf het moment dat ze haar blikje tonijn water voor haar hutje loost dacht ik al.. doe-nou-niet-trekt-dieren-aan.... Verder kan ze niks.. niet jagen, geen hout zagen, geen bijl hanteren.. heeft te weinig eten meegenomen..

Het verhaal vind ik te simpel gebracht.. okay, ze is een no-no op gebied van survival maar dat zien we niet echt qua tegenslag. Een beer en een sneeuwstorm, thats all. Het zou beter zijn geweest als er meer tijd voor wat vrijgemaakt om tegenslagen echt te laten zien en de impact op haar qua emotie. Acteerwerk vind ik goed van iedereen, behalve van de hoofdrolspeelster.. ze acteert te oppervlakkig. Heel veel (heel veel!) flashbacks en herinneringen aan haar ex en kind....
De super nette helpende cowboy in nood.. mega respectvol doet me gelijk denken dat dit door een vrouw is geregiseerd.. eerlijk: ik heb dit nog niet gecheckt.

Dus, leuk verhaal met mooie plaatjes.. wat simpel qua uitwerking..

Demiàn Bichir lijkt enorm op Robin Williams - niet alleen door dat baardje, maar ook door de lach die eigenlijk nooit echt vrolijk is, de thousand yard stare die ver in de verte dingen ziet waar geen vergeving voor is, waar niet over gesproken kan worden omdat er geen woorden voor zijn. De klassieke man, de tragische held die redding nodig heeft, maar die alleen vinden kan als hij zelf iemand redt.

En dat blijkt vanzelf zo uit te komen, want de film presenteert iemand waardig om gered te worden - de hoofdrol van Robin Wright, vanzelf, die we uit een lange en overbodig clues droppende inleiding al hebben leren kennen. Die irritante en nogal zelfvervulde mevrouw die geen hout kan hakken, die geen raad weet met een lief klein zwart beertje dat haar zo ongeveer als buur een kopje suiker komt vragen, en niet snapt dat je voor genoeg eten moet zorgen in de winter.

Maar langzamerhand leert ze het, het tempo van het land, van de dieren, en ten slotte ook dat van de mensen. Wat komt, dat gaat.

Godmiljaar, wat een mooie film is dit. En dan begin ik nog niet eens over de beelden of de soundtrack.

Een trieste en zeker moedige beslissing die Edee neemt, maar een mens heeft toch behoefte aan hulp, een luisterend oor, troost... en het vervolg van de film zal ook in die richting gaan.
De film verliep aldus zoals ik had verwacht wat al schaadt aan de spankracht. Vervelen deed hij evenwel niet en er viel te genieten van de behoorlijke acts en de natuurpracht.

Een soort van Into the Wild zonder de reis. Net als die film is het uiteindelijk wel wat oppervlakkig als je verder kijkt dan de majestueuze landschappen, maar de eenvoud is onderdeel van de charme. Het drama is wat zwaar aangezet, en hoewel het niet moeilijk is met iemand in rouw mee te leven is het wel echt een idiote en melodramatische beslissing van Edee om zo onvoorbereid zo afgelegen te gaan wonen.

De film wordt beter zodra Miguel opduikt, ook al zag ik niet echt een klik tussen Wright en Bichir. Zij doet wat ze kan met dit karig uitgewerkte personage. De laatste 10/15 minuten vond ik wel aardig, toen Edee besloot Miguel op te zoeken nadat hij al zo lang niet langs was geweest. Hoop wel dat die enige Star Wars-film die hij heeft gezien in zijn leven niet een van de prequels was.

Geen extreem trage film, maar wel erg rustig in beeld gebracht. Hoe kun je verder leven als de herinnering aan het verleden te pijnlijk is om door te kunnen gaan? Daar zoekt onze hoofdpersoon een antwoord op. Robin Wright acteert subliem. Langzaam krijgen we het antwoord op deze levensvraag. Alles in de film is erg realistisch in beeld gebracht. Verwacht geen over de top actie en tranentrekkende drama scenes. In het begin had ik wat moeite om me in de hoofdpersoon in te leven: de besluiten die ze neemt zijn niet rationeel en ronduit onverstandig. Uiteindelijk kom je er steeds meer achter waar Edee voor vlucht en begrijp je haar motieven beter. Al met al een sterk drama dat zich afspeelt in het prachtige Alberta (Canada). De muziek vormt een mooi geheel met de prachtige beelden. Jammer dat sommige beelden te vaak worden gerecycled. Duur van de film was precies goed. Eigenlijk 3,5 sterren, maar ik heef een extra halve ster vanwege het de prachtige beelden.

Ik vond dit een zeer mooie trage film waar niet zeer veel gebeurt maar die ik toch met veel plezier heb bekeken. Iemand die zich terugtrekt in een hut in de prachtige Rocky Mountains na een groot persoonlijk drama. Ik kan het personage ook volkomen begrijpen, soms heb ik ook zin om gewoon ergens mij helemaal te isoleren zonder lawaai en drukte van de mens, ben de wereld soms ook kotsbeu......

Mooi ingetogen filmpje. Kijkt heerlijk weg en raakt de gevoelige snaar. Prachtig acteerwerk.

Inderdaad een soort Into The Wild die werd geregiseerd door Wright's former hubby Sean Penn. Hoewel minder hard-edged en fataal. Haar bleef erg fris gewassen uitzien. Niet de ongeneerbaarheid van Nomadland. Je vraagt je af hoe dat nou moet zonder WC papier en een outhouse. Mooie beelden. Goed regiedebuut.

Hoewel de gelijkenis met 'Into the Wild' zich in eerste instantie opdoent, is er wel degelijk later een verschil met Miguel die opduikt en de wending op het einde maakt het een mooie film.

IH88 John Milton

Deze al gezien? Klinkt mij opzich wel interessant in de oren eigenlijk...

Lijkt me op zich wel interessant en zeker aantal enthousiaste reviews, maar is door die 6.1 metascore (en ontbreken MM pleitbezorgers) niet bovenaan mijn watchlist beland.

Wil jij hem testen?

Ja bro is cool. Ik wou hem wel snel gaan checken, idk nog wanneer precies. Misschien ben je me voor .

Vooral een rustige en bijna serene film. Mooie omgevingen en vooral veel introspectieve momenten. Wel aan te raden, maar ik weet niet of zo'n oorlog/actie/horror junkie als jezelf dit kan waarderen haha .

Klopt IH. Maar ik merk dat naar maten ik ook ouder wordt ik mij ook meer wil verdiepen in het drama genre. Wellicht begin ik de schoonheid van deze films meer te begrijpen? Maar ik denk dat er ook een genre voor mij ligt die ik nog helemaal kan en moet ontdekken. Dus dit soort films kunnen me best wel smaken, al zou het nu eerder nog sporadisch zijn, dan mijn dagelijks grijp naar een film.