Les Noces Rouges (1973)

Op één of andere manier krijg ik bij deze films altijd een soort nostalisch of déjà vu-gevoel, iets waardoor ik toch een goed gevoel aan deze film over hou. De sfeersetting en het acteren is prima in orde. Zeker Picolli blijft een geniaal acteur die nooit echt terleurstelt.

De uiteindelijke plotafwikkeling doet dat helaas wel.

Een overtypische, klassieke, middenmoot Chabrol-film.

Een verhaaltje waar ge op sommige punten mee overhoop ligt, een mysterieus, wat zwoel, ondeugend en tikkeltje verderfelijk sfeertje, onderhuidse kritiek op maatschappelijke standen en acteurs die soms wat hoekig uit de verf komen. Stéphane Audran en Michel Piccoli bezondingen zich alleszins bijwijlen aan overacting maar dat wellicht is niet ongewild want hij (Chabrol) houdt er ook van emoties hoog te doen oplaaien en achteraf karakters koel en kil te fileren.

Best meegevallen.

Keek lekker weg, al heeft de tand des tijds wel z'n werk gedaan. Stéphane Audran en Michel Piccoli zijn hier op hun best, al is de manier van acteren niet meer van deze tijd. Kan natuurlijk ook niet anders. Vond die overdreven passie en dat gezoen wel vervelend, ik bedoel ongeloofwaardig. Het slot van het verhaal is wat mager. We hebben niet zo veel boodschap meer aan de maatschappijkritische opvattingen van Claude Chabrol. Toen ook al niet, staat me bij. Maar wat fantastisch is, zijn de auto's: twee snoepjes van DS'en, die van Piccoli van de eerste serie met de 'normale' koplampen, en verder een leuke Simca en een mooie Peugeot 404. Dat was genieten.

Met name mooi geschoten in de Franse provincie en ondersteund door een fijne score en prima tempo. Over de verhaallijn en het acteerwerk ben ik minder enthousiast.