Matango (1963)

Ik was verrast door deze film.
Het oogt op het eerste gezicht als een 'cheezy' Toho-film en dat valt vooral te zien aan het acteerwerk van sommige acteurs en de gebruikte props [reuze paddestoelen!].

De film eindigt met een 'schokkende' en theatrale [maar mooi uitgevoerde] ontknoping waardoor je de hele film weer in een andere context kan bekijken.

Naast de 'drugsverwijzingen' heb ik veel maatschappelijke kritiek in het verhaal opgemerkt en het felste is dan ook de "beloning" die de verteller [en enige overlevende] krijgt nadat hij de
"vanzelfsprekende" keuze maakt wat 'geluk' betreft.

terug in de 'beschaafde' wereld komt hij door z'n geringe mutatie in het gekkenhuis terecht, terwijl hij als een 'matango' in de vrije natuur kon leven met de vrouw van wie hij hield.

Een aardige, donkere en pessimistische film van de regisseur van Godzilla met een aantal bekende gezichten uit de Toho-stal.
Rickichi, de boer uit Seven Samurai, speelt bijv. een zakenman incl. hippe sjaal [hehe]
Een aantal creepy scenes, bijna claustrofobisch, houden de spanning erin. Aan de monsters zal het natuurlijk niet liggen.

Check wel de originele Japanse versie.
De Amerikaanse dub trekt het verhaal en context namelijk buiten proportie...

Hier heb ik al veel goede dingen van gelezen...

deze gisteren gezien en aan de beschrijving van ToNe kan ik niks toevoegen.

goede film dus 4*

Dat klopt zo wel ongeveer. Een meer solide film dan de andere Honda Ishiro films die ik zag (muv de originele Godzilla film). Hoewel ook hier de monsters/effecten weer behoorlijk lang op zich laten wachten is het verhaal en de voortgang degelijk (te degelijk?, want bijna standaard). De slotscenes met paddenstoelen en het einde maken het boven gemiddeld.

Fijn, die oude Japanse monster- en horrorflix!

Mwah, dit was me toch echt wat te cheesy. Beetje van die typische groep-relaties waar vrijwel iedereen elkaar wantrouwt en mensen uiteindelijk een voor een afvallen. Had wel een wat originelere uitwerking verdiend.

Eerste stuk op de boot is dan ook echt bijna niet door te komen. Als ze eenmaal op het eiland aankomen wordt het gelukkig iets vermakelijker, maar het duurt nog steeds veel te lang voor de monsters opdagen.

De scenes in het bos, met name in het laatste half uur, maken gelukkig nog wel wat goed, maar ik hoop dat de volgende Honda me wat meer kan overtuigen.

Ik en Japanse/Aziatische (horror)films het lijkt zelden een geslaagde combinatie. Die ongelooflijke traagheid waar zelfs een LImburger als ik het van op mijn heupen krijg. Nochtans vond ik de originele Gojira erg goed, dus dacht ik, misschien lijden die oudere films niet onder dat euvel dat me vaak dwars zit. Ijdele hoop zo bleek, verhaal is niet vooruit te branden en de karakters hebben de persoonlijkheid van een stijve plank. Veel geruzie onder elkaar Blair Witch Project Style en weinig te zien. Vaak wordt er opgebouwd maar leidt vaak tot niets. Ja, op het einde krijgen we dan toch nog

Leuk.

Weinig camp in deze Honda film. Da's best verrassend, want als je een Honda met paddestoel-monsters gaat kijken dat liggen de verwachtingen toch enigszins anders. Het is ook zowel een vloek als een zegen, want de film is af en toe wel érg serieus, terwijl je de opzet zelf (met de klassieke rubberen effecten) maar moeilijk serieus kan nemen.

Voordeel is dan wel dat die gekkigheid best lang op zich laat wachten, en Honda dus gewoon rustig kan opbouwen zonder de meligheid. Dat lukt ook best goed, al was het op sommige momenten net dat beetje te traag. Het maakt deze film verder ook een beetje gewoontjes, daar waar ik misschien hoopte op net wat meer weirdness.

Maar uiteindelijk heb ik me hier best wel goed mee vermaakt en laat Honda zich hier toch ook van een andere kant zien. Die van bekwaam filmer die het ook wat serieuzer kan houden. Niet geheel, want op het einde gaat het een klein beetje uit de bocht, maar dat mag de pret verder niet drukken. Fijn filmpje en één van de betere Hondas.

3.0*

De maker van Godzilla die een film maakt over paddenstoelmonsters (subtitel: Attack of the Mushroom People), dus mijn verwachtingen lagen toch een beetje in de richting campy, lichtvoetige B-film met misschien wat satire. Dat bleek anders te liggen, Matango is best serieus van toon, en ook de paddenstoelmensen komen pas tegen het einde serieus aan bod. De film ziet er best goed uit, maar het tempo ligt wat mij betreft wel erg laag - zeker op de boot is het wachten tot er iets gebeurt. Het wordt daarna wel steeds leuker, maar het bleef voor mij toch een wat tragere en taaiere sessie dan waar ik op gehoopt had.

Enkele overlevenden van een schipbreuk spoelen aan op een onbewoond eiland. De zoektocht naar voedsel en water lijkt stroef te verlopen. Daarnaast bevinden zich op het eiland talloze gemuteerde paddenstoelen. Als ze ervan eten, veranderen ze al snel zelf in zo'n uit de kluiten gewassen champignon. Hoelang duurt het voordat de paniek toeslaat?

Lovcraft meets Kaiju, zo kan ik Matango omschrijven. De killerschimmels in kwestie zijn helemaal niet eng. Het is de onderlinge spanning en onrust waar de film het van moet hebben. De film voelt dankzij zijn regenachtige bossen en talrijke champignons aan als een gezellige herfstwandeling. Perfect voor deze tijd van het jaar. De film ziet er technisch gezien degelijk uit, met mooie beelden, verlaten settings en ook een heel sterke score.

De score wordt naar beneden gehaald door het dunne verhaal die me uiteindelijk niet heel hard wist te boeien. De personages zijn ook net te veel volgens het boekje om enige band mee te krijgen. Het kon me eigenlijk weinig schelen wat hun einde zou zijn. Ook staat het verhaal halverwege bijna volledig stil en valt het te hard in herhaling. Jammer, want dit begon sterk.

2,5*