Haunting of the Mary Celeste (2020)

Het verhaal van de Mary Celeste behoort tot één van de grote raadsels van de zee. Het zeilschip (een Brigantijn) vertrok op 7 november 1872 uit New York, met bestemming Genua. Aan boord waren kapitein Briggs, zijn vrouw, hun twee jaar oude dochtertje, zeven bemanningsleden en een lading van 1701 vaten brandspiritus. Op 5 december werd het schip bij Gibraltar zonder een spoor van opvarenden en een vermiste reddingsboot gevonden. Waarom ze het schip verlieten, is nooit opgelost, maar verschillende mogelijke verklaringen zijn door de jaren heen geopperd.

In deze film is er een verhaal bedacht dat niet op het beruchte spookschip zelf afspeelt maar het veel conventionelere script van onderzoekers die op de harde manier ontdekken dat sommige mysteries onopgelost moeten blijven. Er is een theorie dat de oorzaak iets paranormaals is, uit een dimensionale breuk op zee. Om daar te komen, charteren Rachel (Emily Swallow, de Armorer uit The Mandalorian) en haar assistenten een klein vaartuig van scheepskapitein Tulls (Richard Roundtree, Shaft 1971)

Als je, zoals ik regelmatig een lowbudget-film kijk, zie dat deze film net wat beter is dan vele andere. Wel is er uiteraard een kleine groep spelers en een beperkte ruimte. En omdat er een lager budget was komt er ook geen monster of iets anders echt afschrikwekkends. Het zit allemaal ergens tussen griezelig sfeer en bovennatuurlijke cliché. Maar er is niet veel om over te klagen. Het acteerwerk is competent, de filmmakers halen veel uit geluiden, schaduwen en suggestie, ja wat dat betreft is de film prima gemaakt, ook al is er ook niets heel bijzonders.

De Mary Celeste is een legendarisch spookschip waarvan de bemanning op mysterieuze wijze verdween. Het is gemakkelijk om zo'n legende die tot de verbeelding spreekt als basis te nemen voor uw film. De solide basis is er namelijk al dus nu hoef je enkel maar een vaag genoeg verhaaltje rond de uitleg schrijven en je hebt een langspeelfilm.

Baanbrekend is deze film niet. Toen werd uitgelegd wat er eigenlijk aan de hand was rolden mijn ogen bijna uit hun oogkassen want we hebben dergelijke brol al talloze keren eerder gezien. Men probeert te hard mysterie te creëren waardoor men vergeet échte scares te construeren. Het begon allemaal nog wel wat degelijk maar naar het einde toe was ik mentaal volledig afgehaakt.

2*

Opvallend sfeervolle no-budgetfilm die best wel wat kracht weet te persen uit de onheilspellende omgeving, maar regisseuse Shana Betz kan de kijker niet blijven afleiden van het feit dat er hier niet zoveel aan de hand is. In de achtergrond een echt spookverhaal waar de makers op hun eigen manier mee aan de haal gaan, maar buiten een aantal popjes en donkere wateren is er weinig beleving. Toch wordt er verdienstelijk geacteerd en slaagt Betz erin een consistent en stabiel gevoel van claustrofobie op te roepen. Eenmaal de materie dan gaat escaleren, zakt het niveau spijtig genoeg naar absolute middelmaat.