Le Sorelle Macaluso (2020)

Oei, dit was een hele slechte film. We kijken eerst een half uur naar de kinderen (zussen) van een gezin die spelen en naar het strand gaan, dan verdrinkt er een kind (lange tijd niet duidelijk wie), dan zijn de zussen opeens oud en hebben ze slaande ruzie en aan het eind zijn ze zo oud dat ze doodgaan hetgeen enige verzoening lijkt te brengen (gesymboliseerd door een bord dat als ze oud zijn kapot valt en uiteindelijk wordt gelijmd). De enige charme van de film is dat het misschien een nostalgie opwekt naar de zomerse dagen van je eigen kindertijd zoals ook de zussen die tijd niet kunnen loslaten, maar er gebeurt verder niets interessants en er wordt niets interessants gezegd. Een saaie en nietszeggende bedoening.

Familiekroniek in drie episoden. De eerste, wanneer de zusjes nog jong zijn, is best aardig. Maar het vervolg wanneer ze op middelbare, resp. vergevorderde leeftijd zijn, is ronduit saai. Ik had hier veel meer van verwacht.

Vier zussen komen bijeen in het huis waar ze als kind woonden omdat één van hen een belangrijke boodschap heeft. De terugkeer naar het ouderlijk huis brengt vele herinneringen boven, met name met betrekking tot hun jongste zusje die op jonge leeftijd om het leven kwam. De scènes uit de jeugd zijn levendig, vrolijk en dynamisch gefilmd. Hoewel er op de cast niets valt aan te merken is het deel met de volwassen zusjes (wat het grootste deel van de film beslaat) wat zwaar op de hand en uiteindelijk zelf melodramatisch. Hoewel de dood van het jongste zusje een sleutelelement is in het verhaal, wacht Dante tot het allerlaatste moment om uit de doeken te doen wat er precies is gebeurd. En het is een behoorlijke anti-climax.

Alweer een film uit de bib en dit keer in het Italiaans. De film bestaat eigenlijk uit 3 delen, maar het eerste deel was wel het interessantst. In de twee andere delen viel er veel minder te beleven. De cast deed het niet slecht en verder zag de film er wel zomers uit, zeker het eerste deel. Het is zo'n film die goed is voor een keertje, maar dan heb je het wel gezien.

Wat een laag gemiddelde voor deze prachtige film. Veel is eerst onduidelijk, het gaat over 5 zussen en veel meer weet je niet. Er zijn geen ouders, of wel? Het blijken de zussen zelf te zijn die ouder zijn geworden, maar er zijn er ineens nog maar 4... later valt het op zijn plek en wordt alles duidelijk. Een authentieke film, met veel symboliek. (je moet er even moeite voor doen deze te zien). Er wordt ontzettend goed geacteerd door alle generaties.

Een drieluik over drie tijdsperiodes van een zussenfamilie ergens in een verpauperde Italiaanse stad. Minder- en meerderjarige zussen bij elkaar. Geen spoor van de ouders of andere familie. De inkomstenbron ligt bij het kweken en verhandelen van duiven. Ik had de koten wel wat vuiler verwacht van die beesten (stof, pluimen, drek). Mijn opa zaliger heeft er problemen met de luchtwegen en longkanker door opgelopen destijds.

De eerste episode is inderdaad de sterkste. Het best qua plot, maar ook het meest aangrijpende. Nochtans wordt niet alles ineens prijsgegeven. Daarvoor moet je wachten tot het einde. Je weet dat er iets is gebeurd, maar niet hoe. Een sterk begin, dat zeker, maar de twee andere tijdperiodes brachten minder schwung. Zeker het laatste deel was een afsluiter, letterlijk dan. Hoewel ze een verleden met elkaar meedragen, wordt beseft dat ze ook op elkaar zijn aangewezen.

Niet ondersteboven van de film, toch niet na het eerste gedeelte. Toch wel schrijnende leefomstandigheden bij momenten.