Jingle Jangle: A Christmas Journey (2020)

Dit was behoorlijk Amerikaans. Volgens mij speelt het zich af in Victoriaans Engeland dus dat de hoofdrollen door Afro-Amerikanen ingevuld worden komt vreemd over. Ik vond het een hele zit. Er worden een stuk of 10 liedjes gezongen maar ze zijn vrij kort en eigenlijk best wel goed ik elkaar gezet dus die zit je wel uit. Maar het is allemaal 'te' in deze film. Het gaat over een speelgoedmaker die bewegend speelgoed/automatons maakt. Hij gebruikt hier vooral tandwielen voor dus verder dan een klok kom je dan volgens mij niet. Maar hoewel er wel een vrachtwagen in de film voorkomt die hortend en stotend rijdt bouwt hij met z'n tandwieltjes een robot? Die kan vliegen, praten, antwoorden en mensen kan laten zweven? Denk aan de Mary Poppins magie. Het goed is te goed, het slecht is te slecht en je houdt er een beklemmend filmstudio gevoel aan over. Maar als dit als musical bedoeld is dan moet het met die bril meemaken. Twee uur lang heel veel beweging en kleur

Mixed feelings.

De keuze van mijn vrouw en in het begin vond ik het hé-lè-maal niks. Inderdaad een soort geïdealiseerd Victoriaans Engeland. Het ziet er best mooi en aantrekkelijk uit, maar voelt wel héél geforceerd politiek correct uit. Daarnaast was Victoriaans Engeland een gore, sociaal ongelijke bende en niet zo smetteloos en vol met happy dansende mensen als hier afgebeeld. Daarnaast geven de vele gekleurde mensen in dit decor een zelfde soort belachelijk gevoel als Tom Cruise in The Last Samurai.

Begrijp me niet verkeerd, (het stimuleren van) diversiteit en/of politiek correct is niet iets waar ik per sé wat op tegen heb, maar doe het goed en verzin niet één of andere alternatieve geschiedenis? De Club van Lelijke Kinderen (2019) en The 100 zijn voorbeelden van hoe het ook gedaan kan worden zonder dat het wringt. Beter had het geweest als men hier duidelijk had gemaakt dat dit zich afspeelde in een alternatieve werkelijkheid, een andere planeet o.i.d.

Na de eerste ergernis toch met een schuin oog blijven kijken. En toen kwam al snel het eerste liedje, aaargh, het is dus nog een musical ook??? Maar ja, handig om: af een toe een versnapering te kunnen halen of naar de wc te gaan!

Nòg blijven kijken en uiteindelijk toch nog ergens kunnen genieten van het fraaie decor en aankleding. Al met al poogt men een ouderwetse warme kerstfilm neer te zetten en ergens lukt dat ook nog wel een beetje ondanks dat alles gewoon bijeen gejat lijkt (de kop van de dinges 3000 komt bijvoorbeeld zo uit Short Circuit (1986)!).

Had véél beter gekund, maar uiteindelijk niet het ergste wat ik ooit gezien heb.

Ben niet echt aan musicals maar af en toe eentje moet kunnen. Zo ook deze. Valt al bij al goed mee. Mooie setting en leuke sfeer. Grafisch ok en verhaal heeft een leuke inhoud. Alleen niet zo veel kerstsfeer om het in de titel een kerstreis te noemen. Maar film is wel ideaal om rond kerstmis te bekijken. Persoonlijk miste ik wel diepgaande magische sfeer. Wat ik ook wat lastig vond is dat het verhaal verder werd verteld tijdens de zangmomenten. En net tijdens het musicalgedeelte kon ik om de een of andere reden niet echt geconcentreerd blijven kijken. Alsof je gedachten door de zang wat afdwaalden. Maar gezien verhaal in liedjes verderliep miste ik wat van het verhaal. Is wel meer dan er gemiddelde kerstfilm, vandaar 3,5*. Deze krijgt hij van mij vooral voor het grafische werk. Ben er niet ondersteboven van maar zo slecht vond ik hem nu ook weer niet. Is een van de betere Netflixproducties. Bioscoopwaardig. Snap niet dat sommigen hier politieke boodschappen achter zoeken. Is gewoon een goede kerstfilm...

Ik had toch graag nog meegegeven, dat mijn mening nog racistisch of politiek gemotiveerd is.

Ik wil dus zeker niet gelijk gesteld worden.

Het lage score dat ik gaf, was omdat er zoveel meer in zat.

De opmerkingen gemaakt door sommigen hier over “Links en rechts” hier zijn ronduit belachelijk. (horen zij hier wel thuis)

Prachtig vormgegeven en de liedjes van o.a. John Legend zijn best prima maar de film lijkt zich in een parallel universum af te spelen. Misschien heb ik een bevooroordeelde blik, immers mijn kinderen zeiden er niets van, maar de hele tijd bekruipt me het gevoel dat zwarte acteurs een wit personage spelen. Buiten de muziek heeft de film amper zwarte identiteit.

Buiten dat, de motivatie van Gustavson om alle ideeën van Jangle te stelen ontgaat me een beetje. Hij was bij Jangle in de leer, kreeg eigen kansen en kreeg volgens mij genoeg waardering. Nu komt hij ondankbaar over, hier hadden ze wat meer tijd in mogen steken. Don Juan was uiteindelijk een slap excuus om het verhaal op gang te brengen en is een 2 dimensionaal personage.

Of beter: Peter Pan's Toy Story of the Chitty-Chitty Sound of Hugo's Frozen Fair Lady Mary Poppins' Christmas Carol Scenarist/regisseur plundert ideeën uit (veel betere) Disney-musicals en afgezien van een cultureel diverse cast is hier geen enkel origineel idee te vinden. Het helpt ook niet dat hoofdpersoon Journey [gespeeld door de hevig overacterende Madalen Mills] veel te wijs is voor haar leeftijd en dat de pogingen tot humor vaak tenenkrommend is. Heet gaat om een eenzame uitvinder [Forest Whitaker] en de impact die de onverwachte komst van zijn kleindochter [Mills] op hem heeft. De rest laat zich raden. Whitaker levert goed werk af, evenals Phylicia Rashad als de verteller en de sets en de kostuums zijn uitstekend verzorgd. De soundtrack bevat een paar goede liedjes, maar door het totale gebrek aan originaliteit duurt het allemaal veel te lang.