The Adventurer (1917)

Het is nooit alleen maar "Make 'em laugh, make 'em laugh, make 'em laugh..." met Charly. Er is altijd een menselijke inborst mee gemoeid.
Nu is hij de heldhaftige man - hij is wel grappig in zijn prioriteitsplan bij de reddingsacties - die verraden wordt door jaloersheid. .
Daarna komen natuurlijk de "catch me if you can scènes" met de clichématige situaties en stampen tegen de billen, maar toch wel prettig vertier verschaffend. Het slot is wat kort en abrupt. Zo was het nu éénmaal. De man blijft evenwel een genie, ook even in kleine filmwerkjes als deze.

die scene met die 2 schuifdeuren is echt origineel bedacht .

Na Tillie die me niet goed beviel zag ik er toch wel tegen op nog een dvd met maarliefst vier films te moeten door ploeteren. Maar na even kort de titels te hebben gecheckt verraste het me dat deze vier toch allemaal wel een voldoende en meer scoren. En dat was te merken vooral met de eerste van de vier, deze The Adventurer.

De afschuwelijke muziek buiten beschouwing gelaten gaat deze film, die onmiddellijk beter valt, vlot van start. En dit keer is de slapstick humor wel leuk, en vooral kort en bondig. Het verhaal is duidelijk rond de net ontsnapte boef die de politie te slim af is maar door een goede daad weer in de problemen komt. De lengte valt ook een stuk beter met als apotheose de kolderieke achtervolging door het hotel waar de lampenkap en de schuifdeuren toch wel uitblinken als sterke en goed bedachte momenten. Het mag duidelijk zijn dat dit beter beviel.