Le Milieu de l'Horizon (2019)

Vanaf 24 juni in de bioscoop (Cinemien)

Een jonge puber is een machteloze getuige van de teloorgang van de pluimveehouderij van zijn vader tijdens een meedogenloze hittegolf. Tegelijkertijd dreigt ook zijn familie uit elkaar te vallen wanneer zijn moeder intiem bevriend raakt met een andere vrouw. Zijn geestelijk groeiproces geraakt door dit alles in een stroomversnelling.
In menig opzicht een beklijvend coming-of-age drama met mooi camerawerk en een waarachtige vertolking van Luc Bruchez als de vertwijfelde jongeling. Al met al een heel aangename verrassing.

Coming-of-age-drama, want op een ogenblik dat Gus moet gaan exploderen met niets dan nieuwe en aangename ontdekkingen en bevindingen voor de boeg, krijgt hij niets anders dan nare ervaringen voorgeschoteld.

Gus lijkt gehard en plots meer dan volwassen maar er is ook nog iets als een kind-ouder-band die hem opnieuw in zijn jongeling zijn kan helpen.

Zicht op het harde boerenleven. Attentie voor de psychologische weerslag bij de mens als alles misgaat.

Mijn angst voor een vrouwelijke regisseuse werd wederom bewaarheid want die nemen het nooit zo nauw met periodieke correctheid is helaas mijn ervaring; de Renault Supercing die na enige minuten in de film verschijnt werd pas in 1984 geïntroduceerd, bijna een decennium later dan wanneer de film zich zogenaamd afspeelt! Zo dom, haalt je direct uit de film. Zo'n film kan ik niet serieus meer nemen. Waarom kies je er dan voor de film zich in de zeventiger jaren te laten afspelen, waarom? Kies er dan voor de film zich in het nu te laten afspelen als het je te veel moeite is. O ja, een Ramones T-shirt op het Franse platteland terwijl de Ramones net hun eerste debuut lp op de markt hadden gebracht? Echt... ongelooflijk. Dan neem je je publiek niet au sérieux.

Mooie film waarin het leven van een puber op z’n kop komt te staan. Ook het harde werken op een boerderij tijdens een periode van erge droogte waarin het verlies van vele kippen. Verder speelt liefde in allerlei vormen een grote rol in het leven van Gus.

Een paar dagen geleden nog zag ik toevallig Au Nom de la Terre, met zeer identieke boerderij context. Tot aan de legbatterijscènes toe. Frappant.

Deze vond ik wel een stuk minder. Hoewel mooi gemaakt en goed gespeeld, het verhaal is niet bijzonder genoeg om echt te raken op een of andere manier.