Jingi Naki Tatakai (1973)

Degelijke Yakuza-film. De film begint interessant in een na-oorlogs Japan. Personages worden geïntroduceerd (zelfs met de naam in beeld) en de actie komt langzaam op gang. Wanneer het grote geweld echt losbarst wordt echter duidelijk dat de personages nog wel een aantal keer met naam en toenaam genoemd hadden mogen worden. Ik vond het verhaal halverwege totaal niet meer te volgen. De een na de ander wordt afgeknald en meerdere families mengen zich in het bendegeweld. Misschien dat het gewoon moeilijk is voor ons westerlingen, misschien dat het wel een prachtige afspiegeling is van de chaos die destijds ook daadwerkelijk in Japan heerste... duidelijk wordt de film er in ieder geval niet van.

Gelukkig heeft dit eerste deel van The Yakuza Papers nog wel genoeg te bieden. Een sfeervolle setting, bloederige shoot-outs en coole personages. Misschien maar snel de rest van de serie kijken om wat meer vertrouwd te raken met de personages. Dan kan ik dit deel wellicht ook beter waardering bij een herziening.

Voor nu, 3.0*

Leuk om eens een oude Fukasaku te zien. Diens Battle Royale maakte veel indruk toen ik die voor het eerst zag (al was het vervolg misschien wel de slechtste film die ik heb gezien- maar dat valt de zoon aan te rekenen). Deze yakuza-film heeft een nogal warrig plot, de introducties verschaffen nauwelijks helderheid, maar het is stijlvol gefilmd en ik bleef de hele film wel geëntertaind. Alle ingrediënten van een misdaad-epos komen zo'n beetje voorbij, maar het gaat allemaal zo snel dat het ook wel erg vluchtig blijft.

Ik weet nog niet of ik de hele reeks hoef te zien als het vooral meer van hetzelfde is. Vraag me sowieso af of je wel echt de personages leert kennen met een dergelijke bodycount, van alle bendeleden overleven slechts drie man dit eerste deel als ik goed geteld heb.