Kingukongu no Gyakushû (1967)

Wat je verwacht van een film als deze.

Erbarmelijke special effects, mannen in rubberen/ijzer/kartonnen pakken, een plot om U tegen te zeggen, en veel, erg veel camp.

Voorspelling: 2.5*-3* tops. Kijk even naar de speelduur en je weet dat deze film te lang duurt. Plastiek vliegtuigjes in ware Thunderbirds style zien opstijgen is geinig, maar geen 105 minuten lang. Paar keer erg hard moeten lachen, met die zeeserpent bijvoorbeeld, of met de totale randomness van het hele gebeuren. King Kong alleen is zo saai natuurlijk, gooi er een mecha en wat prehistorisch grut bij, allemaal erg normaal .

Had korter gemoeten, de filler is echt niet te genieten, maar wel 2* sterren voor geweldige camp op bepaalde momenten.

Erg slechte effecten, maar dat maakt allemaal nog niet uit het maakt het juist een stukie leuker, maar na een uur begin je wel hangogen te krijgen van 60 minuten naar een vent in een apenpak te kijken.

Zo'n film moesten ze gewoon een half uur korter moeten maken.

Dan was hij nog best vermakelijk.

Het lijkt op die poster inderdaad alsof Kong de dino probeert te troosten of zo, maar in werkelijkheid gaat het om een soort rematch van het gevecht tussen Kong en Rex uit het origineel. Rex heeft deze keer zelfs martial arts geleerd en kan schoppen uitdelen waarbij hij beide voeten van de grond kan houden. Echt waar! Het mag echter niet baten. Het gevecht loopt hetzelfde af als in de originele film: Kong breekt de bek van Rex open.

Dit is gewoon een groot spektakel, zoals het hoort. Het plot draait er dus om dat een niet nader genoemd Aziatisch land een nucleair goedje wil hebben dat de creatieve schrijvers element X hebben genoemd. Alleen Kong kan dit goedje natuurlijk uitgraven, maar je hebt Kong niet zomaar in je macht. Daarvoor heb je psychedelische hypnose voor nodig, zoals iedere primatenexpert je kan vertellen. Naast Rex heeft Kong ook nog tegenstand van een zeereptiel (al lijkt de strijd niet zozeer op een worsteling als wel een poging van Kong om een das om te doen) en natuurlijk Mecha-Kong (die gebouwt is omdat je element X alleen kunt opgraven als de machine dezelfde bouw heeft als Kong, wat allemaal zeer logisch is). Wel jammer dat de film zich inhoudt met het vernietigen van de stad: slechts een gebouw gaat plat. Er zitten ook nog mensen in de film. De helden hebben het goed, want ze mogen niet alleen rondvliegen in speelgoedvliegtuigjes en speelgoedboten, maar zelfs een speelgoedhovercraft. Er wordt hier zelfs gehint naar een interraciale relatie tussen een Amerikaanse vrouw en een Japanse man. De durf van deze film kent werkelijk geen grenzen! Voor de schurk heeft men een Japanse versie van Christopher Lee ingehuurd, compleet met Draculacape. Hipper dan dit wordt het niet!

Helaas stelt het uiteindelijke gevecht tussen Kong en zijn Mechaversie teleur, te meer omdat het niet Kong is die uiteindelijk de robot naar zijn onvermijdelijke einde helpt. En ik moet eerlijk bekennen dat ik de mannen in pakjes toch niet zo charmant en geslaagd vind als het stopmotionwerk uit het origineel, dat de tand des tijds veel beter doorstaat. Het blijkt ook dat er zelfs aan onzinnigheid als deze een grens bestaat van hoe lang het leuk is. Anderhalf uur is toch wat te lang. Met mate is dit echter best vermakelijk.
2,5*

Mijn eerste Toho zonder Godzilla is voor mij gelijk de leukste.

In dit deel hoef je niet al te lang te wachten op wat monster-aktie. Gorosaurus is tot nu toe het beste Toho-monster dat ik gezien heb, en hoewel het geen briljant gevecht is, doet de "fatality" die Kong toebrengt terugdenken aan de originele King Kong.

De hele film "leent" trouwens zwaar bij het origineel, met een liefdesplotje tussen Kong en de vrouwelijke hoofdrolspeelster en een soortgelijk einde in de top van een toren waar Kong en MechaKong elkaar misschien net iets te weinig te lijf gaan.

De miniaturen zijn zoals altijd erg charmant. Het is allemaal niet al te realistisch, maar dat mag de pret absoluut niet drukken. De pakken van Kong en MechaKong waren goed genoeg, en ik lag soms in een deuk om die rare gezichtsuitdrukkingen van Kong!

Voeg daar een halfbakken maar charmant James Bond-achtig plot aan toe, en een leuke bad guy in de vorm van Doctor Fong (wat een gebit!), en je hebt een zeer vermakelijke monsterfilm zónder Godzilla...

King Kong meets James Bond

Met King Kong Escapes ben ik alweer aan het laatste Japanse deel uit de officiële franchise gekomen. Dat is niet zo verwonderlijk aangezien studio Toho maar 2 delen heeft gemaakt waarna de reeks terug in Amerikaanse handen kwam. King Kong VS Godzilla was in ieder geval een leuke zit, weliswaar één die een beetje te lijden had onder het gebruik van de twee iconische personages, maar in King Kong Escapes kregen we zowaar een mechanische variant van de grote aap. Klinkt goed!

De uitwerking is echter wat minder. Net zoals met King Kong VS Godzilla zijn er twee varianten (een Japanse en een Amerikaanse) in de omloop en ik zag ook deze keer de Japanse versie. Het grote verschil tussen beide versies deze keer is een uitgebreidere openingsscène (om de één of andere reden heeft de Amerikaanse versie een ietwat seksistische opmerking naar Lieutenant Susan Watson die in de Japanse versie niet zit) en is de Amerikaanse versie zo'n 10 minuten korter. Het is nog te bezien waar er juist geknipt is, maar volgens mij zou de Amerikaanse versie dan wel eens iets beter kunnen zijn aangezien het origineel in het midden toe wel serieus begint te slepen. Het idee van een Mechani-Kong is nog erg leuk in ieder geval, maar er komt een Aziatische combinatie tussen Dr. No en Ernst Stavro Blofeld aan te pas die het gemunt heeft op het mysterieuze Element X. De James Bond reeks was natuurlijk erg hot in de jaren '60 maar dit soort spion-nonsens hoef ik niet te zien in een King Kong film. Soit, wel leuk dat er veel knipoogjes zijn naar de originele film. Zo is er onder andere opnieuw een gevecht met een dinosaurus (die zowaar een dropkick kan uitvoeren!) en de climax speelt zich opnieuw af op een toren.

Net zoals in King Kong VS Godzilla wordt hier weer gebruik gemaakt van het man-in-een-pak principe. Kong heeft deze keer een update gekregen en ziet er goed uit. Hier en daar wat vreemde (en onbedoeld komische) gezichtsuitdrukkingen en de vacht heeft erg te lijden onder de scènes in het water, maar het gevecht met de dinosaurus, met het zeemonster en uiteraard met Mechani-Kong zijn erg leuk. Opnieuw veel miniaturen die naar verdoemenis worden getrapt en dat is altijd fijn. Deze keer eens een vrij internationale cast met onder andere Rhodes Reason (die enkel en alleen zou hebben toegezegd omdat hij graag eens naar Japan wou gaan) en Linda Miller (een Amerikaanse die voor modellenwerk in Japan was en zodoende in de film is terecht gekomen) maar de focus is toch vooral op überslechterik Hideyo Amamoto komen te liggen. Die schmiert als Dr Who, de James Bond villain van dienst, en in een redelijk grote bijrol is zelfs nog een echte James Bond actrice te spotten. Mie Hama speelde in hetzelfde jaar in You Only Live Twice en deed al eerder mee in King Kong VS Godzilla, weliswaar als een ander personage.

Dit soort films met een speelduur van meer dan 100 minuten? Je moet al van goede huize komen om dat boeiend te houden. Hoewel regisseur Ishirô Honda weliswaar veel goeds doet, zakt de film halverwege serieus in om eigenlijk pas echt terug op gang te komen met de climax. Veel leuke effecten, veel camp en toch wel een tof uitgangspunt zorgen voor een toch nog redelijke score.

3*

King Kong vs MechaKong, zeker niet de meest realistische King Kong, maar die ogen zijn natuurlijk wel prachtig. Bij japan en Honda denk ik ook altijd meteen aan de Godzilla-films. Godzilla bleef hier een weekje thuis, al vecht King Kong nog wel even met een reptiel monster dat flinke karatetrappen uitdeelt. King Kong verder helemaal prima, maar de stukjes met alleen onze helden en Dr. Wu (Dr. Who?) halen er soms wat vaart uit.