Fried Barry (2020)

Vond het een nogal lastige film. Er zitten echt geweldige dingen in, maar als geheel weet het gewoon nooit echt de juiste toon/pacing te pakken te krijgen en wilt het teveel van alles wat zijn. Het wordt op ten duur inderdaad ook wat repetitief en de sketchmatige structuur doet de film weinig goed. Voor een film die oorspronkelijk begonnen is als short en veelal op dezelfde ''trucjes'' steunt is 100 minuten ook wel erg aan de lange kant. Vreemde keuze.

Het is vooral frustrerend omdat er hier en daar echt geweldige scenes tussen zitten, zoals de Alien ontvoering of de clubscene. Bepaalde stukken deden me zelfs een klein beetje aan Tetsuo of zelfs 964 Pinocchio denken, al bereikt het jammer genoeg nergens die intensiteit. Vaak worden die scenes alweer gauw afgebroken en schakelt weer naar een volgende sketch. Op die manier weet de film ook nooit echt een sfeertje vast te houden. Jammer en frustrerend, want ergens zit hier best een meesterwerk in denk ik. Het is lekker maf en origineel allemaal, de soundtrack mag er soms absoluut wezen en Green speelt een heerlijke rol (al moet hij het vooral van zijn fysieke vertoning hebben). Mist simpelweg een regisseur die hier echt een sterk geheel van kan maken. Krappe 3,5*

Het lichaam van een afschuwwekkend en egoïstisch manspersoon wordt overgenomen door een alien en verandert daarmee in een persoon zonder mensenkennis met aandacht voor zijn omgeving. Dat lijkt voer voor een zoetige komedie met aan het slot veel levenswijsheden en feelgood. Zoet is de film echter niet. Grotesk, weerzinwekkend en fascinerend zijn woorden die beter passen bij de film.

Regisseur Ryan Kruger komt uit de wereld van de korte film. Dat is aan Fried Barry af te zien. De film is een aaneengesmeed geheel van onafhankelijke fragmenten waarin steeds een ontmoeting met een ander menselijk personage centraal staat. Vervreemding (alienation) lijkt me een thema in de film. In elk fragment is de kloof tussen de rondlopende alien Barry en de wereld om hem heen zichtbaar. Een kloof die beetje bij beetje wordt gedicht als Barry gedrag leert herkennen en zijn vocabulaire uitbreudt.

De vervreemding van de menselijke wereld wordt audiovisueel beklemtoond. Begeleid door onaangename synthesizerklanken laat de camera de stad zien waar het zich allemaal afspeelt, Kaapstad. Een smerige en tegelijkertijd kleurrijke helse plaats vol verleidingen en vol mensen die een verloren indruk maken. Mensen die je als kijker graag heel ver van je af wilt duwen. En in die stad is Barry de alien bezig met een curieuze ontdekkingsreis met surrealistische inslag.

Tot op zekere hoogte is deze surrealistische trip bezienswaardig. De bezienswaardigheid komt vooral voort uit het personage Barry. Zijn lege gelaatsuitdrukking, wijd opengesperde ogen en een houterige mimiek roepen een bepaalde fascinatie op. Maar ja, die fascinatie is natuurlijk eindig. En dan blijkt de film eigenlijk weinig in huis te hebben om die eindige fascinatie op te vangen. Een heus verhaal vertelt de film immers niet. Afwisseling is er weinig. De losse fragmenten bewandelen veelal dezelfde riedel. De film treedt in herhaling. Op dat moment is de fascinatie verdwenen en begint het klokkijken.

Een maffe vreemde sci-fi/horror/komedie mash-up iets?! Geïnspireerd door de regisseur zijn korte film met dezelfde naam is dit In de kern een vrij eenvoudige film. Barry, een drugsverslaafde uit Kaapstad, wordt ontvoerd door buitenaardse wezens, één van hen besluit om Barry's lichaam te gebruiken voor een toeristische toer door de stad. De film neemt zijn publiek mee op die vreemde tocht vol psychedelische drugs, seks en geweld. Daarom wordt de film voorafgegaan door een waarschuwing zoals we in de jaren '60 zagen voor een film.

Wat voor ons normaal is, is volledig... vervreemdend... voor deze entiteit uit de ruimte. Je ziet dan ook een losgeslagen, onstabiele, onevenwichtige reis. Alien Barry gaat pubs en clubs binnen, een bordeel, neemt grote hoeveelheden drugs, heeft seks en doet alledaagse simplistische dingen zoals eten, drinken en televisie kijken. Steeds weer komt alien Barry in gevaarlijke en vreemde situaties terecht. Veel van deze situaties tonen de louche onderbuik van Zuid-Afrika en door al die subplots lijkt het soms meer op een anthologie met Barry als rode draad.

Het script bestond namelijk enkel uit opzetjes voor scènes. De dialogen zijn bijna allemaal geïmproviseerd. Deze kwaliteiten geven de film charme en creativiteit, maar staan ​​ook in de weg. Een deel van mij wilde ook dat er wat meer in het plot zat. Het plot hangt nu teveel af van de gebeurtenissen. Waarbij de grens tussen entertainment en overdaad erg dun is. Helaas werd die grens soms overschreden. Echter is het ook niet eenvoudig om een ​​film als dit in beweging te houden. Ja deze sombere en donkere humoristische eendimensionale kijk op mensen is best dapper. Hoe goed de film mij bevalt...weet ik niet eens !? Maar één ding is zeker, het is een film die je, denk ik, niet snel zult vergeten.

Ik ben in ieder geval blij dat dit verhaal zich niet afspeelt in de jaren '80. Maar het heeft te weinig om het lijf om echt indruk te maken. Het is een serie van sketches, los zand, dat wel een paar leuke scenes kent. Maar als film is het niet interessant genoeg. De keuze om van Barry een soort zombie te maken die "fried" door de stad loopt is te makkelijk. Het is niet bepaald interessant, de man lijkt geen doel te hebben, we weten niet wat hij wil. Essentiële onderdelen die een film interessant en onderhoudend maken, missen in deze film. Daar staan wat grappige, en leuke scenes tegenover. Barry heeft een goede mimiek maar het is allemaal niet genoeg om een hele film op te laten leunen. Technisch gezien is het op zich aardig, mooi geschoten en vooral die scene in de disco is leuk.

Blah.

Kinderachtige humor komt in allerlei soorten en maten. Soms is het best lollig te noemen, soms wordt het er wel op erg overdreven manier ingesmeerd. In het geval van Fried Barry is er vooral sprake van die tweede optie, en vervolgens komt er ook nog bij dat het geen enkel moment grappig te noemen is.

De eerste akte, die ongeveer 20 minuten duurt, kent de beste scenes. De feesten evenals de nachtelijke wereld die geschept worden maken indruk op het vlak van cinematografie. Leuke kleurtjes, ook erg goed gecombineerd. Green past er ook wel aardig in. Hij acteert redelijk en de omgeving drukt zijn irritante personage lekker ver weg. Goed acteerwerk verandert weinig aan die irritatie.

Daarna krijgen we een wat normalere film voor de kiezen die wat meer inspeelt op humor dan op horror. Weg zijn de kleurtjes en de humor wordt breed verwelkomt. De betere genres worden wat mij betreft volledig weggedrukt, want deze film kamp met een groot probleem en dat is dat het gewoon niet lollig is. Hoe ongemakkelijk of extra de opdringerige, soms seksuele humor ook wordt ingewreven, het komt er niet leuk uit.

Neem daar nog wat teleurstellende speciale effecten bij en een film die niet lekker meer opgang komt na 20 minuten, en je hebt genoeg materiaal om me geïrriteerd te houden voor bijna 60 minuten lang achter elkaar. Ik snap dat er publiek voor is, maar dit soort films vind ik kinderachtig op een manier die vooral vervelend is. Ik ga er dan ook zeker geen lief cijfer aan geven.