Dealer (2021)

Jeroen Perceval maakt zijn debuut als regisseur met zijn eerste langspeelfilm. Het oogt niet slecht, al doet Perceval niet veel nieuws. De kunst ligt vooral in het wat atypisch casten en het is wat harder dan de gemiddelde Vlaamse film. Mooie beelden in elk geval, maar het verhaal pakte mij niet echt. Het is een onderwerp dat Perceval met zijn turbulente jeugdjaren wel kende (al weet ik niet tot in welke mate). Benieuwd dus of hij opnieuw voor zo'n film kan zorgen zonder in herhaling te vallen. Maar dat is de uitdaging van elke debuterende regisseur natuurlijk.

Blij deze Dealer gezien te hebben net vóór de uitreiking van de Oostendse Ensors. Met 14 nominaties sowieso de grote favoriet en deze verwachtingen werden dan ook volledig ingelost. Alleen is de diverse media het niet helemaal eens of Dealer nu 9 of 10 verzilveringen heeft binnengehaald…

Uitstekend regiedebuut dus van Perceval die we vooral als acteur kennen. Gebaseerd op een deel van zijn jeugd was hij uitstekend geplaatst om dergelijk project te maken. En met succes! Dealer is een grauwe film waarbij het drugmilieu een wereld is zonder compromissen. Het nachtelijke straatleven wordt afgewisseld met bruisende nachttempels.

Prima acteerwerk ook. Vogelaar Ben Segers doet het prima en bewijst dat hij meer kan dan alleen maar komische slungelachtige rollen. Ook Bart Hollanders slaagt hierin al neigt zijn personage op het karikaturale af. Ster van de film is toch wel Sverre Rous die als grofgebekt straatjochie drugs dealt dat het geen naam heeft. Wat een topcast ook met ook nog Veerle Baetens die totaal geen vat heeft op haar zoon. Knappe film!

Best (g)rauw en sterk drama. Ben Segers kennen we hier vooral vd komedie (Safety First, Wat Als?, Droge voeding kassa 4,...), maar heeft ook al meer serieuze rollen op z'n palmares staan, denk aan Vermaelen in Code 37.

Hier was hij toch ook weer heerlijk top en die kleine was ook goe in z'n rol en Baetens, is altijd goe om erbij te hebben, mr had eeder een minder belangrijke rol hier. Gewoon hard genoten van dit Vlaamse drama.

Tsja, de hedendaagse realiteit...

We volgen Johnny, die voornamelijk samen met zijn vriendje Youssef drugs verpatst in de nachtelijke uurtjes van Antwerpen. Op een dag komt Johnny oog in oog met een van de kopers: de toneelspeler Anthony. Deze veel oudere man houdt wel van een Sosje en kan Johnny daar wel goed voor gebruiken. Johnny op zijn beurt, raakt bewonderd door Anthony's acteerleven en ziet misschien wel een mogelijkheid om een ander leven op te bouwen.

Ondertussen leeft hij bij zijn manisch depressieve moeder die door haar losbandigheid juist een goede invloed heeft in Johnny's doen of laten. Echter vinden we hem vaker terug bij een dagopvangst, waar hij zijn prille liefdesperikelen laat spreken met een groepsgenoot. In principe zijn er al vrij veel dingen om hem uit dat wereldje te houden. Maar dan komen we bij zijn uitbater, de iets oudere drugsbaron Luca, die jonge jongetjes aan een touwtje houdt om de praktijken voor hem te doen.

Hoe Johnny in dit wereldje terecht is gekomen kom je niet te weten, maar je kan wel raden dat de illusies dat dit het ultieme leven zou moeten zijn om de dagelijkse sleur te ontvluchten, hem wel tot zover zouden hebben gebracht. Sverre Rous zet hier ook een overtuigende rol neer; een typisch klein crimineeltje. Nu ook eens geinig om die typische gangstertaal eens in het Vlaams te horen (met dingen als "broer" en 'wojooh" om maar zo te noemen. ) Het wereldje wat hierin wordt geschetst is rauw en gaat niks uit te weg. Je wordt gewoon weer eens met de neus op de feiten gedrukt. De scenes met dat meisje, en met zijn moeder lijken tot zoverre nog de lichtpuntjes te zijn. Over Anthony had ik altijd al mijn twijfels.

En ja, dat einde... Dat moest er nou net even van komen...

Ik wacht op een Nederlandse film in deze trent... Zonder dat die Top Notch-rappertjes weer eens in koeienletters worden geïntroduceerd.

4,0*

Omdat zijn psychotische moeder [Veerle Baetens] niet in staat is om voor hem te zorgen woont Johnny [Sverre Rous] meestal in een woongroep. Met zijn vriend Youssef [Ayman Sitiane] verkoopt hij SOS (cocaïne) in dienst van Luca [Bart Hollanders]. Wanneer de bekende toneelacteur Antony Ophoff [Ben Segers] regelmatig van zijn dienst gebruik maakt, ontstaat er een verwrongen vader/zoon-relatie tussen de twee eenzame zielen. Wat zwaar aangezet drama profiteert van het overtuigende spel van Rous en sterk ondersteunend werk van Hollanders, maar Perceval (die putte uit persoonlijke ervaringen) lijkt drie eindes te hebben gefilmd en heeft niet kunnen (of durven) kiezen wat het meest passende einde was. Kunstzinnig of frustrerend? Ik ga voor optie twee.

In het begin had ik wel iets van het niveau ligt niet echt hoog, maar de film werd gelukkig wel beter. De cast deed het heel goed, zeker die jongen kwam heel naturel over.

Het verhaal verveelde niet.

Het was een film die groeide.

Prachtige, rauwe film, over mensen met grote nood aan liefde, die helaas in het drugsmilieu verzeild zijn geraakt. Vooral Ben Segers speelt hier enorm sterk, en natuurlijk ook Sverre Rous. Absolute aanrader!

Aangrijpende film. Dat er zo'n kinderen echt bestaan is verschrikkelijk. Ze zien dingen waar hun jonge ogen en hersentjes nog niet klaar voor zijn. Heel goed geacteerd ook.