47 Hours (2019)

Eerst, wat een brrr afschuwelijk slechte poster Film is in het verlengde, wat een flutfilm was me dit sech, akelig slecht acteerwerk. En had er zoveel van verwacht, zeker als je Patrick Johnson z'n vorige films bekijkt Ik kan heus wel wat hebben qua low-budget, maar dit is zo'n film, als je er 1ct aan geeft, je jezelf nog voor de kop slaat. Alleen da blondje was nog wel lekker ofzoiets.

Slecht.

Je had het echter wel kunnen denken met een poster als deze, die een zekere indruk over de film geeft. Mocht je dezelfde indruk krijgen als dat ik ervan kreeg, dan kan ik je hoogstwaarschijnlijk zeggen dat die indruk volledig juist is. Het was allemaal maar een behoorlijk makke uitwerking die gewoon niet helemaal klopt.

Niettemin doen ze hier wel ergens hun best voor een film die het gemiddelde niveau net een beetje weet te overstijgen. Zo maakt de film regelmatig gebruik van effecten die tegen de finale aan nog best weten te lukken ook, maar in z'n geheel maken ze ondanks de wat goedkope indruk nog best een redelijk eigen brouwseltje van de film zelf. Niet dat het verder geweldig uniek is, maar toch net wat beter dan die andere meuk die ook weleens uitkomt.

Het acteerwerk is niet eens heel onaardig al maakt Hamilton er wel een beetje een rommel van. Haar personage is al van zichzelf behoorlijk saai te noemen, maar haar eigen flair maakt het er niet heel veel beter op. Verder hangt het plot zoals verwacht als los zand aan elkaar en vallen vrijwel alle pogingen om een vorm van spanning en sfeer op te bouwen dood. De gehele eerste helft is vooral opbouw en ontwikkeling die voor geen meter werkt. Het maakt de boel vooral taaier.

Uiteindelijk is het een goedkoop dingetje dat niet te lang duurt en waarschijnlijk je brein zo weer verlaten heeft. Soms pakken dit soort projecten nog wel vermakelijk uit, maar 47 Hours is eerder een nogal vermoeiende zit met saaie personages en een concept dat leuk bedacht is maar toch veel te beperkt wordt uitgewerkt. Het is pas helemaal richting de finale dat de film echt buiten zijn eigen pagina loopt. Verder gewoon slecht uiteraard.

Na het zien van de première op de Texas Frightmare-horrorfilmconventie, werd de film door The Film Flamers in een aflevering van hun podcast beoordeeld. Op 24 juni 2019 werd deze vervolgens gepubliceerd. Ondanks dat de film een redelijke goede beoordeling kreeg, heeft regisseur Patrick Johnson drie voicemails ingesproken. In minstens één bericht was hij niet bepaald vrolijk. Deze voicemails waren in een latere podcast van The Film Flamers te horen. Dit onder de titel "Shooting the Flames Sep '19: When a Strange Director Calls." Deze werd gepubliceerd op 9 september 2019.

Een matige horrorfilm met elementen uit Final Destination. De spanning is ver te zoeken, en ook de acteerprestaties lieten te wensen over.

2,0 *

Net zitten kijken op Filmbox.

Aardig. Volgt braaf de gebruikelijke verhaalstructuur van de typische tienerhorror film, incl. de bekende clichés.

De twee hoofdrolspeelsters doen het niet onaardig en zijn leuk om naar te kijken.

Voor de rest niets speciaals, laat staan ook maar één memorabele scene.

Finale is rond uit zwak te noemen, zonder een werkelijk bevredigend einde.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Hij leek wel 47 uur te duren. Sommige zouden toch ook een Oscar moeten krijgen, je moet het maar doen, een film zo slecht maken. Ik weet niet of je dit nog mag zeggen, maar twee berele...vrouwen die niet kunnen acteren. Het enige schrikmoment was als er een close up kwam van één van de twee....bagger eerste klas...