Teddy (2020)

Beetje flauw low budget weerwolf-filmpje uit Frankrijk. Best grappig, met onderkoelde humor en leuke personages, maar het script wijkt amper af van de platgetreden paden en het geheel is gewoonweg te lichtgewicht om doel te raken. Daarnaast was er klaarblijkelijk geen geld voor wat voor special effects dan ook. De grootse bloederige finale, waarvan we alleen de nasleep zien, is hierdoor wel erg suf.

Franse film die niet zou misstaan op het BIFFF festival. Om misverstanden te voorkomen: verwacht van deze prent geen hollywoodachtige A-productie of jump scares (maar dat is juist ook wel eens lekker). Sterk acteerwerk en goede regie maken deze film de moeite waard, ondanks het gebrek aan budget. De wat vreemde en directe Franse humor kan ik wel waarderen en de personages zijn leuk. Als er wat meer geld was geweest voor special effects had deze wellicht richting de 4 sterren gekund.

Deze Franse horrorfilm volgt het verhaal van een jonge man, Yup Teddy, die nadat hij is gebeten of gekrabd, door wat hij aanneemt dat het een hond is, verandert in een weerwolf. Dit is geen met effecten beladen horrorfilm en het is ook geen komedie waar je van je stoel valt van het lachen. Voor het grootste gedeelte is dit meer tragikomedie De film heeft iets puurs en vertederends. In de film ook geen mooie tieners maar personages die eruit zien alsof die je in het echte leven zou tegenkomen. Teddy is een niet perfecte maar liefdevol buitenbeentje en zijn liefdesbelang is een meisje met een beugel en pokdalige wangen. ​​Teddy vraagt zich zelfs af of zijn leven het nog wel waard is om voor te vechten... Op het gebied van acteerwerk en visueel was dit erg goed! De spaarzame effecten worden redelijk goed uitgevoerd en wanneer ze eindelijk het beest laten zien, wordt deze nog steeds meestal in de schaduw gehouden, om de low-budget gebreken te verbergen. Dat hoogtepunt van de film was wel bevredigend, maar ik hoopte op wat meer chaos en wolf op het scherm! De regisseur-broers Boukherma nemen alles wat je weet over de weerwolffilm, verpakken dit in een triest en ontroerend verhaal, vermengen er een vleugje zwarte humor erin en wijselijk laten ze het niet in eindigen in een happy end!

Deze deed me op sommige vlakken wat denken aan een Julia Ducournau, een Grave (Film, 2016) heeft hier wel wat van weg. Niet dat er een mysterieuze dreiging doorheen de film is, neen, daarvoor is het opzet eerder luchtig en komisch, maar dat letterlijke rauwe vond ik er wat in terug.

Ik vond het personage Teddy wel wat hebben. Leuke binnenkomer tijdens de plechtigheid alvast en het was al lachen geblazen wanneer hij wild gesticulerend zijn middenvinger opsteekt, tracht te vertrekken, maar dan domweg stilvalt ...

Het beest komt inderdaad maar beperkt in beeld, één keer maar eigenlijk, en dan nog vrij vaag en amper of niet bewegend. Was wat een tegenvaller, maar het bloedbad achteraf maakte veel goed. Pure actie was er jammer genoeg niet, zal wellicht technisch wat te gecompliceerd te zijn geweest voor deze low budget.

Maar ik heb me zeker vermaakt. Vond het best sfeervol en zat goed in de film. De metamorfose was tegelijkertijd fascinerend en grappig. Anthony Bajon deed het bij deze ook zeer goed!

Teddy is geen volbloed horrorfilm, maar is in feite een coming of age-film. De gebroeders Boukherma die verantwoordelijk zijn voor de regie en het schrijfwerk, nemen de tijd om het personage Teddy te introduceren. Teddy is een jongen die in een Franse plattelandsgemeente opgroeit en probeert er het beste van te maken. Daarbij loopt hij vaak tegen grenzen aan, zoals dat in een film over volwassen worden wel vaker gebeurt. De kijker krijgt ruim de gelegenheid om zich vertrouwd te maken met de leefwereld van de protagonist. Onderdeel daarvan is natuurlijk de transformatie die hij ondergaat als hij door een wolf wordt gebeten.

De film blijft ver van sensationele effecten en onthoudt zich van bruut geweld. Teddy is een film die vanaf het begin heel ontspannen verloopt. Dat gebeurt met rustig camerawerk, met veel aandacht voor het landschap en met relativerende humor. Aangenaam dus. De eerste helft van de film is heel ingetogen maar ook heel vermakelijk. Wie hoopt dat het er in de tweede helft waarin de transformatie een duidelijker plek krijgt, rauwer aan toe gaat, wordt teleurgesteld. Zo blijft een heuse transformatiescène uit en worden moordpartijen niet daadwerkelijk getoond.

Ook de kijker die hoopt dat de tweede helft even bedachtzaam en vermakelijk verloopt, wordt enigszins teleurgesteld. De hectiek neemt toe en zorgt er voor dat veel gebeurtenissen te snel worden afgeraffeld. De luchtigheid verdwijnt en de bedachtzame vertelwijze eveneens. Nog steeds redelijk aangenaam kijkwerk hoor, maar nu zonder de nonchalante esprit uit het begin.

En zo is Teddy een aardige coming of age waarin het thema van de weerwolf meer psychologisch dan plastisch wordt uitgebuit. Teddy is geen echte horror. Op zijn hoogst een tragikomedie met horrortrekjes. Best ok.

Droogkomische thrillerfilm van de gebroeders Ludovic en Zoran Boukherma, die best een eind komen maar niet weten te overtuigen op het horrorvlak. Andere medegebruikers kaarten terecht aan dat specifiek de finale niet hard genoeg uithaalt en daar ga ik ruimschoots in mee. De opbouw is namelijk erg sterk, maar de pay-off komt er nooit. Het levert een wat bitter einde op van een film die verder best aardig wegkijkt en profiteert van bovengemiddelde acteerprestaties. Zeker Anthony Bajon speelt zijn hoofdrol met verve en levert de humor perfect af, waardoor het eerste uur geregeld wat te lachen biedt. Spijtig is de zeer karige horror, die voor de Boukherma's klaarblijkelijk een te grote heuvel was om overheen te stappen. Het is vooral niet scherp, spannend en/of grof genoeg om memorabel te worden, waardoor Teddy uiteindelijk vooral dient als een grappig tussendoortje dat niet al te lang zal beklijven.

Teddy is een Franse poging tot een weerwolffilm. Natuurlijk is het doorspekt met de typische Franse humor en absurditeit. Ik keek al een tijdje uit naar deze film maar ben toch wat teleurgesteld achtergelaten. De humor werkt niet volledig en dankzij het magere budget kom je uit om een zeer povere finale. Van echt bloedvergieten is er geen sprake, wat uiteraard zonde is voor een horrorfilm. Eng wordt het nooit en een persoonlijke connectie met de personages is zoek.

De film probeert erg hard om grappig te zien. Hierdoor komt het aanvankelijk hyperactief over en valt het hele boeltje plat in de eerste vijftien minuten. Maar tot mijn verbazing vond ik het allemaal nog best vermakelijk. De film ziet er fijn gestileerd uit waardoor het toch iets unieks kan bieden. Het hoofdpersonage evolueert van strontvervelend naar enigszins sympathiek. Het hele liefdesverhaaltje liet me helemaal koud maar er wordt godzijdank niet te veel tijd aan verspild. De paar horrorscènes zijn best leuk maar missen een specifieke je ne sais quoi.

Teddy is fijn maar klein. Wat meer creativiteit en een explosieve finale zou dit tot een veel hoger niveau kunnen tillen.

3*