Zee van Tijd (2022)

In 1980 verloren Lucas [Reinout Scholten van Aschat] en Johanna [Sallie Harmsen] hun 5-jarige zoon Kai [River Oosterink] terwijl ze de Atlantische Oceaan overstaken met hun eigen zeilboot. Veertig jaar later besluit Lucas [Gijs Scholten van Aschat] die tragedie centraal te zetten in zijn nieuwste theatervoorstelling. Tijdens de repetitie keert Johanna [Elsie de Brauw] voor het eerst sinds zijn uit elkaar gingen in zijn leven om haar afschuw uit te spreken over deze voorstelling. Lucas en Johanna dwingen elkaar daardoor om het verdriet dat ze al die jaren met zich hebben meegedragen samen te verwerken. Gebaseerd op een ware gebeurtenis, maar het scenario van Marieke van der Pol is weinig genuanceerd. Het bestaat uit een aaneenschakeling van melodramatische incidenten die haast als vanzelfsprekend worden gepresenteerd. Een vermoeiend melodrama, aangedikt met clichématige pianomotiefjes en aanzwellende strijkers. De acteurs halen alles uit de kast, met Harmsen en De Brauw als uitblinkers, en de finale is ondanks alles best ontroerend, maar wie écht goede Nederlandse films wil zien over dit thema kan beter Romeo (1990) en/of Blind Date (1996) nog eens uit de kast trekken.

Wat een ontzettend goede film is dit!

In jaren niet zo'n meeslepende, ontroerende, maar ook krachtige film gezien. subliem acteerwerk met een prachtig slot. Ik werd echt in de film getrokken, het emotioneerde mij en vond het jammer dat deze na 2 uur afgelopen was. Wat een verdrietig verhaal, maar ook mooi om te zien hoe de hoofdrolspelers na 40 jaar uiteindelijk toch in staat blijken te zijn dit grote verdriet een plek te geven......Een absolute aanrader.

Goeie film over een echtpaar die tijdens een zeiltocht hun zoontje verliezen. Op zich een vrij standaard verhaal over rouwverwerking, maar door de twee verschillende tijden waarin het zich afspeelt, maakt het geheel wel beter. De tweede helft is in dat opzicht ook het beste. Een tikkeltje langdradig. Goed acteerwerk van de gehele cast.

Ik vond het een fantastisch Nederlandse film met een ontroerend verhaal! Boven verwachting goed geacteerd en zeer de moeite waard van het kijken!

Pittig en sterk drama. Het verhaal is hartverscheurend en wordt ijzersterk uitgewerkt door Boermans. Als kijker leef je helemaal mee met de hoofdrolspelers. Je voelt het verdriet en de moedeloosheid van vlak na het incident en nog sterker in het deel dat zich afspeelt jaren daarna. Ook zit er een verrassende twist in de film die het geheel nog verder versterkt. Ook het acteerwerk is dik in orde. Topfilm van eigen bodem. 4.0/4.5

Ja zeker een degelijke en mooie film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, die ontroert. Vooral het einde raakte me.
Wat me vaak in films opvalt is de afwezigheid van vrienden in films over zware thema's.
Ook hier denk je, is behalve de familie dan verder niemand om ze te steunen?
Rare reactie van de man op de therapie die zijn vrouw volgt. Krabbelt zijn vrouw eindelijk wat op, gaat hij de therapie afzeiken.
Haar keus om hem zomaar ineens te verlaten en jarenlang niks meer van zich te laten horen is heftig om te zien. Het zal je maar gebeuren, eerst je kind verliezen en dan verdwijnt je vrouw later ook nog.
Wat betreft het ongeluk; je ziet nadien helemaal geen beelden van autoriteiten of berichtgeving in de media. Dat wordt allemaal niet getoond. Verder niet essentieel voor het verhaal, maar toch.

Doorleefd drama dat naarmate de film vordert steeds beter wordt. Sommige ontwikkelingen zie je lang van tevoren aankomen, maar het niet zo verrassende einde is de spreekwoordelijke kers op de spreekwoordelijke taart. Al met al een prima productie van eigen bodem.

Deze Nederlandse film heeft me, ondanks het treurige verhaal, aangenaam verrast. Nu kunnen ze me 's nachts uit bed halen voor een film op een zeilboot, maar dit is zoveel meer. De worsteling met haast niet te verwerken verdriet wordt prachtig uitgebeeld door de acteurs en het script van Theu Boermans houdt de vaart er, zeker in het 2e deel, lekker in.

Nou, dit kwam wel binnen hoor. Ik denk dat mensen die een kind verloren hebben, op welke manier dan ook, door deze film wel geraakt zullen worden. Ik was diep onder de indruk. Een beter en mooiere film is niet gemaakt in 2022, denk ik. Maar Theu Boermans is ook niet de eerste de beste. Dat is de cast ook niet. Gouden greep om Gijs Scholten van Aschat samen te laten spelen met zijn zoon. Mooie rol ook van Sallie Harmsen, een onderschat actrice, die de laatste jaren niet veel interessante rollen heeft gekregen en hier kan laten zien wat ze kan, en dat is veel. Opvallend vind ik dat veel kritiek hier gaat over de vorm, maar in wezen gaat het toch altijd over wat de inhoud van een film met je doet. Voor mij het maximale aantal punten.

Graag meer van dit soort Nederlandstalige producties. Eén van de betere NL films van de afgelopen jaren. Goed acteerwerk van vader en zoon Scholten van Aschat, Sallie Harmsen en Elsie de Brauw. Prima verhaal ook, naar wat ik begrijp (deels) op ware gebeurtenissen gebaseerd (zie het begin v/d aftiteling). Ontroerend ook. En het Requiem van Mozart in een film doet het altijd goed. 4*

Ik had een tijdje terug een stuk gelezen over het drama waar de film op is gebaseerd, en nu dan de film gezien.
Het is een mooie, ontroerende film, aangrijpend zelfs- misschien word ik sentimenteel op mijn oude dag maar het kwam behoorlijk binnen. De eerste helft verloopt vrij conventioneel maar is erg goed gedaan, met prima spel van Sallie Harmsen en Reinout Scholten van Aschat. De groeiende paniek op de boot was bijna voelbaar- een ware nachtmerrie. Ik had even moeite met de omkering van rollen: de stabiele vader wordt opeens onhebbelijk, terwijl zijn vrouw juist uit het dal kruipt, maar achteraf vond ik het juist een sterke keuze- zo stabiel was Lucas niet, dat werd eerder van hem verwacht, en de reden dat Johanna al snel weer aan een kind denkt wordt ook lanzaam aan duidelijk.

De tweede akte vond ik eveneens erg mooi, misschien nog wel beter dan het eerste deel. Naturel geacteerd en de voorstelling waar naartoe gewerkt wordt was ook knap gedaan. Het ingetogen einde, op het moment dat Marije uitstapt laat de blik van Lucas zien dat alles op zijn plek valt, was perfect. 4*

Sterke film van de Noorderburen waarbij het verlies van een kind centraal staat. Een extra factor hierbij is dat het kind vermist is, wat het volgens mij nog ondragelijker maakt. Ook het schuldgevoel - gelukkig bleven de verwijten achterwege - moet enorm zijn. Het moeten verlaten van de locatie op een bepaald moment, moet haast ondraaglijk zijn.

Beiden gaan op elk hun manier om met het verdriet. Lucas tracht zo goed en kwaad als het kan de draad terug op te pikken. Hij verliest hierbij de zorg voor Johanna niet uit het oog. Johanna blijft langer "hangen" en heeft zelfs psychische problemen. Opvallend hierbij is dat er sterk op het koppel wordt gefocust. Geen extra poespas van media of onderzoek.

De twee grote geheimen van Johanna (wie is de echte vader en haar verleden), hoefden voor mij niet per se. Het doet de sereniteit van de film geen goed en schildert haar negatiever af. De wens om een nieuw kind vond ik vervolgens een betere piste om verder uit te werken. Nu nam ze wel erg snel de drastische beslissing om weg te lopen. Weglopen dus, niet zomaar scheiden, ruzie maken of wat dan ook.

De voorstelling vond ik wel een mooie ode aan het geheel. Sterk acteerwerk ook, zowel van het jonge als het oudere ouderpaar. Hartverscheurend bij momenten. Ondanks wat mindere puntjes toch het voordeel van de twijfel.

Deze film is toch net als alle andere Nederlandse films: men kan hier niet echt acteren zoals in Engeland of Frankrijk of Canada of VS... Hier wordt toneel gespeeld.... Emoties spelen komt er verkrampt uit.. Het is nooit echt.

De film is goed gespeeld kun je zeggen, maar echt is het nooit. Daarnaast is regie/ camerawerk ook schools zoals gebruikelijk. (Alleen Paul Verhoeven heeft wat aardigs gedaan in VS.) Het verhaal is oké..

Alleen het allerlaatste shot zonder tekst : de ogen van de dochter en moeder.... Pfffff dat raakte me echt .... Dat was top goed; was de hele film maar zo...... De hoge waardering is m.i. meer chauvinisme dan kritisch vermogen.

Als weekend afsluiter nog even op de Nederlandse toer met deze Zee van Tijd die ik alweer in Mei had opgenomen en kon rekenen op goede comments en een behoorlijk hoog stemgemiddelde. Dus kom maar op!

Het idyllische leven, het prachtige plaatje van een jong gezin op pad met hun jacht, met uiteraard de wetenschap dat het noodlot snel zal toeslaan. En dan is het afwachten en hopen dat het niet voorspelbaar wordt en dat gebeurt gelukkig niet. Want het moment zelf weet een sterk emotionele prikkel op te roepen die goed en subtiel wordt opgebouwd. En ja, het zal je toch gebeuren, je kan zo'n jongen eenvoudig niet uit het oog verliezen. Het doet sterk denken aan het drama van de watertaxi bij Terschelling die in oktober 2022 een aanvaring had en waar een 12-jarige jongen, woonachtig in de buurt van mijn woonplaats, nog altijd vermist is en waarschijnlijk nooit gevonden zal worden. Wat zal er eigenlijk nog te vinden zijn na 2 jaar in het water? Hoe leer je leven met zoiets, hoe sluit je iets dergelijks af...

Dat is wat we vervolgens te zien krijgen met de haperende chemie tussen Lucas en Johanna waar natuurlijk alles voorbij komt qua depressie, in de schulp kruipen, schuldgevoel, spijt en natuurlijk verwerking. En bij tijd en wijlen ziet het er behoorlijk somber uit en heeft de film een bijzonder emotionele en dramatische prikkel die naar de keel grijpt. Kan een relatie zoiets doorstaan? Vast en zeker, maar niet veel vermoed ik, omdat ieder voor zich anders omgaat met verlies en schuldgevoel, maar waar vooral ook altijd verwijten naar elkaar zullen zijn. Het vervolg is verder weinig verrassend maar biedt wel toneel voor ras acteurs die hun beste beentje voorzetten in het geval van De Blauw en Scholten van Aschat waarop er in de latere fase nog weer het nodige aan vuurwerk volgt.

En zo schetst Zee van Tijd, die bovendien ook nog een kern van een ware gebeurtenis bevat, een beeld van het bijzondere fenomeen dat schuld, verlies en verwerking met een mens doet en vind ik dat dit toch wel erg pakkend in de film getoond wordt. Wat mij betreft dan ook een stevig cijfer met vier sterren.

Wat is dat toch met Nederlandse films. Dialogen/teksten en het acteren zijn zo onnatuurlijk. Eenheidsworst. Misschien is het Amsterdams, geen idee.

Daarnaast, reageer je echt zo kalm in een dergelijke situatie? Rondjes varen en een beetje roepen, niet totaal uit je plaat gaan? Helaas, deze film kon mij niet bekoren.

Erg indrukwekkende, goed gemaakte film van Nederlandse bodem. Met het acteren zit het ook wel goed! Toch vond ik het wel enorm zwaarmoedig allemaal, er zat geen luchtig momentje in en dat merkte ik wel aan mijn stemming. Al met al bleef het wel boeien en dat zegt ook wel wat, want normaliter ben ik niet zo van de Nederlandse film.