Suzi Q (2019)

Ik kende de carrière van Suzi Quatro eigenlijk niet zo. Wel dat ze van grote invloed was op andere vrouwelijke rocksterren. Best een boeiende documentaire over een jonge vrouw die weet wat ze wil. Vanbuiten lijkt het soms een gimmick, maar wat je ziet is wat je krijgt. En als je de feiten ziet, toch wel een onderschatte artieste die moest opboksen tegen een mannenwereldje en vooral in eigen land nooit de echte erkenning kreeg. Als je ziet wat ze allemaal deed en welke invloed ze had, is het jammer te zien hoe ze daar nooit op gewaardeerd werd.

De docu is wat stramien met getuigenissen, gelukkig wel van Suzi Quatro zelf, en een reeks archiefbeelden. Maar het geeft wel een compleet beeld van de artieste. Zeker een aanrader voor de muziekliefhebber.

Prima documentaire over Suzie Quatro. We leren dat ze al vroeg haar zinnen had gezet op een carrière als artiest, waardoor ze haar schooltijd oversloeg, en dat ze haar grote successen beleefde op de golven van de glamrockbeweging in begin jaren ’70 terwijl zij en haar band juist wars waren van makeup en andere glitter. Juist haar authenticiteit – gewoon jezelf zijn – maakte haar populair en versterkte haar ruig imago als klein meisje dat als eerste frontvrouw van de band zelf een instrument bespeelde terwijl ze zingt en ruige rock ‘n’ roll speelde waarmee ze veel meisjes inspireerde om serieus een instrument te spelen in een rockband, niet in de laatste plaats Joan Jett. Maar toen Joan Jett haar grote successen boekte, was Suzie moeder geworden en ging ze onder meer in musicals zingen: Suzie heeft sowieso nooit een rock ‘n’ roll-leven van seks en drugs geleid omdat ze zo’n gewoon, authentiek meisje is vol energie en ambities maar zonder pretenties.

Uiteindelijk is de conclusie van de documentaire dat Suzie altijd heeft geleden onder een gat in haar ziel doordat ze op zo’n jonge leeftijd haar zussen, met wie ze eerst in een band zat totdat ze eruit werd gehaald vanwege haar bijzondere charisma, haar ouders, haar vriendinnen en de VS heeft verlaten voor een carrière in Europa (waarbij ze overigens nooit in de VS is doorgebroken), hetgeen haar niet in dank is afgenomen, en de bewondering van fans nooit kunnen goedmaken dat je niet de waardering hebt kunnen krijgen van de mensen om wie je geeft.

Suzi Quatro is een geweldige bassist met een stoere uitstraling en ze heeft hiermee de weg vrijgemaakt voor de generaties vrouwen die na haar kwamen. Wat mij betreft is hier veel mee gezegd; immers haar hits schreef ze niet zelf en toen Chinn & Chapmann uit elkaar gingen doofde haar carrière als een nachtkaars uit. Suzi redde zich wel door oa in musicals te gaan spelen. Verder komen we te weten dat haar familie haar tot op de dag van vandaag nadraagt dat ze op jonge leeftijd voor een solocarrière heeft gekozen en haar zus met wie ze in een bandje zat in de steek liet. Maar het is vooral saai en dat is niet wat je verwacht in een docu over een rockchic als Suzi Q.