Bloody Hell (2020)

Érg leuk! Op papier lijkt het niet veel; wéér een 'verdwaalde' Amerikaan in het buitenland (fucking Finland...) waar hij uiteraard stuit op een gestoorde familie. Maar toch voelt Bloody Hell als een frisse wind en gaat Grieson nergens voor de makkelijkste route. De zwart-komische / cynische toon, uitstekend gedragen door een bevlogen performance van O'Toole, en de vele opvallende visuele trucjes (de komedie wordt grotendeels vergroot & versterkt in de montage) + sterke running gags (zoals zijn denkbeeldige zelf ) geven het een fijn eigen smoelwerk. Lang niet alles is even geslaagd, maar Grierson durft wel aan de formule te sleutelen... en dat is waardevol.

Mwa.

Vlotte film, maar geen hele hoogstaande horror. Bloody Hell had ik op het oog vanaf het moment dat ik hem toegevoegd had, maar het duurde vervolgens lang voordat ik er wat van hoorde. In het begin draaide de film enkel op een festival en maanden later verscheen de poster pas. Onlangs toch eindelijk als film verschenen.

De film is zeker in het eerste kwartier aardig vlot en kijkt daar lekker weg. De makers hebben een niet al te origineel pad gekozen en leken dat zelf ook maar al te goed te beseffen. Regisseur Grierson besluit daarom veel werk te maken van het visuele niveau, maar vergeet uiteindelijk om de film daar ook luchtig mee te maken, en daar ligt de zwakte.

Het zit je ook niet mee als zeker de helft van de film bestaat uit vastgeketend zijn. Het is niet het meest interessante uitgangspunt omdat de (huidige) poster toch wel een hoop bloederig horrorspektakel doet beloven. Die blijft helaas uit en zit je toch voor een groot deel tegen niet al te hilarische komedie aan te kijken.

Verder wordt er wel naar behoren geacteerd en O'Toole was de juiste man om de hoofdrol op zich te nemen. De horror blijft verder voor een groot deel uit. Bloody Hell is vooral een komediefilm die alle bruutheid en bloederigheid mist. Zeker op de momenten dat de film echt kan uithalen wordt het gas teruggenomen.

Verhaaltje zelf is ook niet al te interessant helaas, maar het wordt aardig opgevuld door wat vlotte montage. Verder zitten er nog een aantal leuke sequenties in met wat actie, maar als het dan op de komedie aan moet komen valt de film tegen. De finale is nog wel te doen en de fun wordt soms goed benut, maar een echt luchtige toon ontbreekt wat een ietwat bij vlagen saaie film oplevert.

"Why you leaving, Mr. Wick?"

Met een dergelijke titel had ik eigenlijk een meer bloederigere film verwacht.

Na een celstraf van acht jaar voor het roekeloos beëindigen van een bankoverval besluit Rex zijn geluk te beproeven in Finland. Het is niet de meest voor de hand liggende keus, want binnen de kortste keren is hij weer opgesloten. Ditmaal is zijn been alleen wel afgezaagd en moet hij zich zien te verdedigen tegen een gestoorde familie.

Aanvankelijk begint 'Bloody Hell' nog vrij vlot. De getoonde actie smaakt zeker naar meer, echter blijf je als kijker vervolgens wel erg lang op je honger zitten. De meeste tijd gaat uit naar de zwarte humor. Op zich zitten er wat grappige dingen tussen, met name de referenties zijn leuk. Maar de nodige horror ontbreekt simpelweg.

Jammer genoeg wordt het gebeuren niet al te interessant meer. Het heen en weer schakelen naar de bankoverval lijkt ook meer bedoeld om het geheel te vullen. Gelukkig zet Ben O'Toole zijn personage naar behoren neer, vooral de gesprekken met zijn geweten zijn leuk. Wat rest is een redelijk bloederig slot, maar het is te weinig.

Al met al een aardige horror voor tussendoor, maar het had allemaal wel bloederiger gemogen van mij.

Kleine 3,0 sterren.

Bloody Hell is aardig vermaak. De film is bruut, heeft enkele leuke plotwendingen en neemt zichzelf niet al te serieus. Wel is het verhaal wat aan de dunne kant. Door snelle cuts en vermakelijke dialogen is dat geen al te heikel punt, hoewel de film zeker scènes heeft die te lang worden gerekt. De genre aanduiding komedie, die hier ontbreekt, zou als eerste keuze beter passen.

Leuk plot. Een Amerikaan met fighting skills die een actiefiguur niet zouden misstaan wordt door een gekke familie in het merkwaardige Finland ontvoerd. Een sympathieke figuur die gesprekken met zijn alter ego voert. Zijn geweten zogezegd. Het zijn leuke en vlotte gesprekjes die amuseren zonder echt heel grappig te zijn. Ze functioneren echter goed als afleidingsmateriaal voor het gebrek aan verhalend fundament.

De film is een komische horror en past wel in het subgenre van de Backwoods horror, hoewel de toon daarvoor misschien wat te luchtig is. De film overtuigt met absurde situaties niet echt op het realistische vlak. En een Backwoods horror doet dat zeker wel? Ja. Daar zit wat in. Ik bedoel eigenlijk dat de insteek van een Backwoods serieuzer is. Het decor en de personages pretenderen meer realisme. De belevenissen van de protagonist zijn in zo’n film niet per sé onmogelijk. Ook met betrekking tot de setting is het realistische gehalte groter dan het parodistisch vorm gegeven Finland en zijn gekke bewoners.

Bloody Hell is een film met absurde situaties en personages. In Bloody Hell is serieuze inleving niet aan de orde. Gedurende de hele speelduur hangt een niet aflatende knipoog naar de personages (belachelijk aangezet), de handelingen (zeer overtrokken), de gore (vooral hilarisch in beeld gebracht) en de dialogen (luchtig en ironisch) boven het hoofd van de kijker. Het niet serieuze sfeertje ligt er steeds erg dik op. Beetje vermoeiend is dat soms wel.

Bloody Hell is een nonchalante film. Slordig geënsceneerd met scènes die niet prettig op elkaar aansluiten en die soms te lang worden uitgesponnen. De film heeft komische intenties, maar hardop gelachen heb ik niet. Hoogstens een klein beetje gegniffeld.

“It’s going to be Big Trouble in Little Finland”

Prima, vermakelijk, en luchtige horrorfilm! Met eveneens komedie en actie die wordt gecombineerd met een moorddadige Finse TCM-familie. De manier waarop werkte verrassend genoeg goed! Gefilmd in Australië maar gek genoeg speelt het zich af in de VS en Finland. Dit is ook niet echt te zien want het meeste vindt binnen plaats. Ben O’Toole (Nekrotronic en een bijrol in Hacksaw Ridge) maakt absoluut deze film. Zijn dubbelrol van zowel Rex als zijn denkbeeldige gespleten persoonlijkheid, een symptoom veroorzaakt door zijn PTSS van zijn tijd in Afghanistan, was verrassend goed. Het is ook niet de enige dubbelrol die in de film want acteur Travis Jeffrey was bijna onopvallend te zien als beide tweelingbroers. Het tempo lig hoog en men is creatief in het vertellen van zijn verhaal. Er was ook een redelijke hoeveelheid bloed. Voor actrice Meg Fraser was dit haar eerste grote film en naast een leuke meid, levert zij ook uitstekend werk. Nog zo'n gek ding, de cast die familie speelde kwam uit down-under maar sprak in de film Fins, doordat ze dit fonetisch hadden ingestudeerd. De filmmakers zijn van plan om van Bloody Hell een trilogie te maken, en het einde laat zeker een paar mogelijke verhaallijnen over. De tijd zal uitwijzen of het ook ervan zal komen Voor nu was Bloody Hell een erg leuk vermakelijk filmpje!

Nah, qua horror zeker gebuisd, vond het gewoon een slechte 'zwarte' komedie, zodat er geen spanning en horrorgevoel was en enkel een sporadisch groene lach/grijns, zo van, is het dit?