Honeydew (2020)

Veelbelovend debuut! Een film die opvalt dankzij enkele experimentele stijlkeuzes. Het is een ritmisch samenspel tussen beeld en geluid, waarbij het ijzersterke sounddesign en de opvallend weirde soundtrack (veelal bestaande uit geluiden van gebruiksvoorwerpen en stemmen) intrigerend door elkaar heen blenden, de speelse editing is er volledig op afgestemd. Wat lijkt af te stevenen op een standaard backwoods cannibal hillbilly throwback genrefilm, is uiteindelijk een unieke, duistere slow burner die aanvoelt als een nare fever dream, surrealistisch en vervreemdend. Maar zoals wel vaker bij dit soort low-budget debuutfilms heeft het wel wat kinderziektes; het acteerwerk is enigszins schommelend (al is die oma écht fantastisch creepy) en ook visueel valt het imo nog net iets te vaak terug op het conventionele. Allemaal kleine vlekjes op een verder uitdagend debuut die vooral veel lef toont en daarmee absoluut niet voor iedereen is. Milburn is iemand om in de gaten te houden!

Heel trage en met momenten zeer saaie film. Acteerprestaties zijn echt pover, met vlagen lachwekkend. Oké het uiteindelijk gegeven van de cannibal-hillbillies is leuk mr niets vernieuwend, het shock-effect was er niet. Een slechte 'Texas Chainsaw Massacre' rip-off. Score op IMDb is indd realistischer, maar zelfs nog aan de hoge kant. En debuut, low-budget, dit moet je als horror-liefhebber kunnen smaken... blabla, ik vond het gewoon troep en ik kan horror smaken duh

Knappe debuutfilm van Devereux Milburn! Nu leest het plot als een horror-setup die al ontelbare keren is gedaan; Een stel strandt en heeft hulp nodig, hun auto kapot, mobiele telefoon geen bereik. Ze komen terecht bij een huis in de middle of nowhere, bewoond door een gestoorde familie. Het klinkt als elke andere horrorfilm maar is totaal wat anders!

Het is vooral een eigenzinnige waanzinnige trip. Het zijn Sam en Rylie die te maken krijgen met een hallucinante en helse nacht. Die eigenaardigheden zullen niet in de smaak vallen bij kijkers met een reguliere smaak. Er is hier geen simpele vertrouwde structuur van killer met een hoog body-count! De film vraag je om wat meer te investeren. Het verklaard direct ook de score bij het Amerikaanse Amazon/IDMB! Deze film bevindt zich denk ik ergens in schemerzone tussen het sprookje "Hans(el) en Grietje" en "The Texas Chainsaw Massacre"

De film is enigszins wel schatplichtig aan TCM. Echter uit dat zich meer in de grindhouse-sfeer en sommige horrorelementen want het is absoluut geen slasher! Er is nauwelijks bloedvergieten, al is het ook een misverstand dat erin Tobe Hooper's backwoods-klassieker meer bloed zou vloeien! Veel is geïmpliceerd en de gruwelijkheid werd bewaard als toetje.

Het Grimm-sprookje is subtieler in de film verwerkt! De verwijzing ernaar is te vinden in de studie van Rylie naar de fictieve schimmel Sordico die was gevonden in de regio. Je ziet regelmatig aanwijzingen van ergotisme-vergiftiging (kriebelziekte) Van de ziekte, veroorzaakt door het eten van met moederkoren besmet graan, wordt aangenomen dat het mede een oorzaak was voor de heksenvervolgingen. De stuiptrekkingen van Gunni, afgestorven vingers bij Karen of de hallucinaties en krankzinnigheid zijn alle symptomen die de ziekte veroorzaakt. Daarnaast worden Sam en Rylie ook allebei verleidt tot het eten van iets wat ze niet mogen/willen!

Nu is het een horrorfilm dus moet het uiteraard ook ergens zijn griezeligheid leveren! Het verspilt zijn tijd (gelukkig) niet met je proberen te laten springen. Daarvoor in de plaatst laat het je in je eigen hulpeloze onzekerheid; het laat je af vragen wat er aan de hand is! Geef je soms ook een ongemakkelijk gevoel; zich af te vragend was dit om te lachen of om ineen te krimpen? En dan is er een verbluffend eigenzinnig en atypisch geluidsontwerp! Van het begin tot eind is het de score die met een ​​zenuwslopende sfeer de rillingen over je rug laat lopen!

De kers op de taart is ongetwijfeld Barbara Kingsley! Haar vertolking van Karen is minstens zo eng Ze is gastvrij, liefdevol, maar die scheve glimlach suggereert meer bloeddorstige meedogenloosheid dan welke horrorduivel dan ook! En ondertussen schept ze vrolijk porties eten op! Sawyer Spielberg (zoon van) en Malin Barr waren beide relatieve nieuwkomers en deden het verder prima maar waren ook weinig opvallends.

Kortom een indrukwekkend speelfilmdebuut. Een ingetogen genrefilm die meer gericht is op stemming en toon dan op grote schrik of bloed. Een film die een macabere gevoel voor humor bezit,(menigmaal moeten lachen of grijnzen) een ijzersterke geluidsscore en een einde om van te smullen. Heerlijke inventieve horrorfilm!

Botanist Rylie [Malin Barr] en acteur Sam [Sawyer Spielberg] raken de weg kwijt in afgelegen gebied en krijgen ook nog eens panne, waardoor ze gedwongen zijn om hun tent op te slaan op onbekend terrein. Midden in de nacht verschijnt de oude boer Eulis [Stephen D’Ambrose] die hun meldt dat ze zich op zijn land bevinden en ze vraagt om te vertrekken. Aangezien ze in feite geen kan op kunnen, zoeken ze onderdak bij Eulis en zijn vrouw Karen [Barbara Kingsley] waar ze geleidelijk het gevoel krijgen dat er iets niet pluis is. De titel verwijst naar de veroorzaker van een ecologische plaag die de bizarre gebeurtenissen moet verklaren. Er is een vage gast in een rolstoel [Jamie Bradley] die de indruk versterkt dat Milburn en co-scenarist Dan Kennedy zich nadrukkelijk hebben laten inspireren door The Texas Chainsaw Massacre, maar dit de zoveelste uit een blik horrorfilms die scoort qua sfeeropbouw maar vrijwel niets doet om de opgebouwde spanning te rechtvaardigen. Je hebt meer dan excentrieke figuren nodig om een goede horrorfilm te maken. Een fatsoenlijk scenario, om maar iets te noemen.