She Dies Tomorrow (2020)

Zin in!

Na net eindelijk Happiness gezien te hebben maar eens opgezocht waar Jane Adams verder nog in zit, leuk om dan hier tegenaan te lopen. Hopelijk snel te zien.

Lastig.

Het gemiddelde is wel weer erg laag. Ik begrijp het enerzijds wel anderzijds is voor deze film zeker een publiek dus laat je niet afschrikken.

Waar de film wel wat begrip krijgt van mij is dat Amy Seimetz een sfeer wil neerzetten. Dat is altijd noemenswaardig. Ze wil de kijker een gevoel meegeven van onbehagen. Je merkt het aan de soundtrack, het herhalende, het visuele, de dialogen. Het enige jammere is dat het bij mij nooit dat gevoel echt opwekt. De vraag: Stel je weet dat je morgen dood gaat, kan best een unheimisch gevoel opwekken bij mij. Maar Amy haar aanpak doet dat niet bij mij. Dat ligt deels aan de iets te typische hipster personages die we volgen, en dat ze te rustig blijft qua visuals. Ze had wat meer op dat gevoel kunnen inspelen dat het einde echt nadert. Nu neemt de film ook veel tijd voor haar liefde en het verlies en gaat de film als een nachtkaars uit.

Niettemin denk ik dat deze film best een snaar kan raken bij de liefhebbers van trage cinema. Ondanks de poster wat horror achtig lijkt, is dit meer een film voor de Starbright Boys en Koekebakker's van deze site.

2.5 sterren.

Hoe zou je je voelen op je laatste dag en wat zou je doen? Een echt plot ontbreekt en het krabbelt allemaal een beetje voort. Verder ligt dit een beetje in de lijn van Woodshock en Melancholia. Best nihilistisch en verontrustend allemaal, sterke soundtrack en bij vlagen visueel best mooi met de nodige neonverlichting. Wel mocht het het allemaal nog een tandje intenser zijn.

Fijn filmpje inderdaad.

Een bizar, minimalistisch maar sterk uitgevoerd slowburnertje, die nog ff bleef nazinderen.

Prima cast ook, met leuke bijrollen van Michelle Rodriguez en Adam Wingard.

Niet mijn ding, anders gezegd: waardeloos, traag en saai van begin tot einde.

Geprobeerd deze film te kijken maar halverwege gestopt en ik heb er de puf niet meer voor om dit trage nihilistisch drama nog verder af te kijken. Een waardering geef ik dan ook niet maar het was wel zeker laag geweest!

Toch eerder een absurd-droogkomische take op een (apocalyptisch) nihilistisch drama dan een nihilistisch drama zelf.

Precies, je moet het wel kunnen zien natuurlijk, die humor of horror zit aardig verborgen tussen al dat drama. Kan me voorstellen dat je het anders als saai zult ervaren.

Tja zie nu inderdaad dat deze film ook als genreaanduiding, komedie heeft. Dat was des te meer een reden, en ik citeer voor het gemak even Rickyman bij een andere film, dat de spanning ver te zoeken was en de trage vertelling ook niet in het voordeel werkt, tja dan slaat bij mij toch de verveling toe. Voor mij dus een wijselijk besluit om deze film niet verder te kijken en te laten voor wat het is.

Niemand lijkt precies te weten in welke categorie dit valt, maar dat is in dit geval geen aanbeveling. Na een nachtmerrie (of iets degelijks) is Amy [Kate Lyn Sheil] er zeker van dat ze morgen zal sterven. Dit bespreekt ze met haar zus Jane [Jane Adams], die kort daarna óók gelooft dat ze nog maar één dag te leven heeft. Zij deelt dat weer met iemand anders die hetzelfde begint te geloven en dat is het zo’n beetje. Er is geen verklaring voor deze vorm van besmetting en (spoiler alert) het leidt uiteindelijk allemaal tot niets. Het lijkt een excuus voor wat visuele hoogstandjes en niet meer dan dat. Leuk voor een korte film misschien, maar veel te karig voor een avondvullende speelfilm. Maar op het spel van Sheil en Adams valt desondanks niks aan te merken.

Draak van een film, saaie drek tem...Heb hem halverwege afgezet, wegens té saai en omdat er gewoon niets in zat...geen film, gewoon prut.

Wat een cool concept.

De film was in de eerste akte wat te bevreemdend, maar ik raakte geleidelijk aan in trance van de geweldige cinematografie. De premise was voor mij hit or miss aangezien er wel een paar triggers voor me konden zijn. Gelukkig bleef dit uit en kon ik volop genieten van deze trip.

Acteerwerk is erg goed, ook een leuke cameo op het einde van de film. Muziek is herhalend in de best mogelijke manier. Beetje zwarte humor hier en daar maakte het af.

Jammer dat de film net dat tikkeltje te traag vooruit ging. Ik houd van een slowburn, maar dan moet de film ook daadwerkelijk een einde hebben.

Toch wel een interessante prent hoor. Hier gekomen na mijn kennismaking met Seimetz en Lyn Sheil in Sun Don't Shine, die mij erg positief verraste. De erg lage waardering verbaast me dan toch deels. Uiteraard niet voor iedereen weggelegd dit, want veel te vaag en traag, maar toch. Voor de liefhebbers van mystery en visuele kunde is dit toch wel een aanrader. Want het is een mystery op en top, met de hoofdmoot onverklaarbaar en onuitgelegd én de vreemdsoortige beelden. Het is duidelijk lowbudget, maar beeldvorming is prima in orde. Grootste minpunt is de traagheid en het net wat gemis van meer intensiteit. Ik heb het idee dat dat wel mogelijk was met dit concept. Al met al hou ik toch wel van dit soort filmpjes, waar het idee en de potentie hoog is, maar het soms er gewoon even niet uit komt, maar de waardering is er.

Aparte film. De eerste minuten vond ik echt helemaal niets en ook maar lastig door te komen. Vanaf het moment dat we Jane Adams (wat een onderschatte actrice is dat ook) te zien krijgen begon de film me gek genoeg te pakken. De mix van onheilspellend, droogkomisch en... aangrijpend(?) is op zijn minst interessant te noemen. Het is ook een film met een heel eigen sfeer. Alles bij elkaar opgeteld was het genoeg om mijn aandacht tot het einde vast te houden.

De filmposter is inderdaad wel wat misleidend. Ik had veel meer een echte thriller verwacht. In plaats daarvan lijkt Seimetz meer geïnteresseerd in de dingen die we zouden doen of laten als we weten dat we nog maar kort te leven hebben.