The Assent (2019)

Nieuwe Teo.

In een genre dat me toch doorgaans iets minder ligt. Ik vind de meeste exorcisme films vaak wat mak. Er zijn er best wel een paar aardige, maar eigenlijk geen enkele die echt tot m'n favorieten behoort. Ook deze niet trouwens, maar dankzij de bekende Teo stempel is het wél één van de betere geworden.

Teo betekent veel sfeer, aandacht voor het visuele en net dat beetje geschifter dan de rest. Jammer genoeg betekent het ook vaak iets goedkopere producties. Visueel weet hij dat makkelijk te verbergen, maar wat cheesy drama en een paar ongepast gewichtige acteerprestaties (door acteurs die daar absoluut niet geschikt voor zijn) weerhouden de film toch van een nog hogere score.

Maar vermaken doet het zeker wel. Visueel is het weer netjes, het huis is sfeervol, met nogal wat lugubere details en ondanks dat het exorcisme zelf weer een klein beetje teleurstelt, weet de film dat makkelijk goed te maken met een lekker sfeertje. Een dik ondergewaardeerd regisseur wat mij betreft. Ik heb het al vaker gezegd, maar ik moet de rest van z'n films maar eens wat prioriteit geven. Op gemiddeldes hoef je bij deze man toch niet af te gaan.

3.5*

Op één of andere manier weet regisseur Pearry Reginald Teo, mij toch steeds weer te verrassen met aardig tot erg leuke films. Ditmaal doet hij het met een demonologie-film. Waarbij er wordt vertelt dat demonische bezetenheid in drie fases komt; de Aanwezigheid,de bezoeking en uiteindelijk de instemming. Alleen al doordat alles net even anders wordt aangepakt, stijgt deze film boven de standaard exorcisme film uit. Het huis waar Joel en Mason in leven, helpt eveneens goed om met sfeer, de toon te zetten. Er is slim gebruik van een Polaroid-camera en worden de visioenen van Joel, creatief op het scherm gebracht met een lichte rood-blauwe, 3D-bril-achtige look. De film volgt uiteraard ook soms de standaard exorcisme-uitvoering, maar er is dus genoeg om een ​​frisse blik op het genre te bieden. Misschien had het einde wat krachtiger gemogen maar over het algemeen was dit toch genieten!

Best nog gezellig horrorfilmpje, wederom geen harde horror pur sang fzo. Deze moet het vooral hebben vd de sfeer en die zat voor mijn gevoel best goed. Ik verwachtte er in eerste instantie niet veel van door de weinige interesses en recensies her en der, weinig bekijks. Maar werd toch positief verrast, beleving zat snor en ging er met de personages redelijk mee in op. Zat ook allemaal wel fijn ineen qua beeld en klank. Mja blij dak deze nu al kans heb gegeven, want vaak worden zulke films op de achtergrond geschoven tot...

"Please, tell me you did not just say exorcism."

Dit subgenre is inmiddels wel uitgekauwd, maar Pearry Reginald Teo doet een prima poging met deze film.

De alleenstaande vader Joel heeft het beste voor met zijn zoon, echter belemmert zijn schizofrenie hem daarin. Wanneer de demonische visies erger worden en zelfs zijn zoon beweerd monsters te zien, schakelt hij de hulp in van een priester. Het verloop is niets nieuws onder de zon, maar er wordt een leuke draai aan gegeven.

Het is duidelijk te zien dat Teo veel tijd heeft besteed aan de sfeer. Alleen het huis is al onheilspellend te noemen, met het decor en de morbide kunstwerken waar Joel aan werkt. Het voelt lekker duister aan. Een aardige touch is de uitleg over de drie verschillende fases waarin de demonische bezetenheid tot stand komt. Dat wist ik tot voorheen nog niet.

Je blijft je als kijker afvragen of bepaalde gebeurtenissen daadwerkelijk gebeuren of te wijten zijn aan de schizofrenie van Joel. Dit leidt tot een aantal spannende momenten. Des te jammer eigenlijk dat je slechts vlagen ziet van het exorcisme; waarschijnlijk was het budget niet toereikend genoeg. Tevens komt het slot nogal zwakjes over.

Al met al is 'The Assent' een welkome horror over exorcisme.

Kleine 3,0 sterren.

Wat een hoge score voor zo'n super, super, super slechte horror film. Als mensen dit soort bagger al goed vinden, want vinden ze dan van Freddy Krueger, Jason en bijvoorbeeld Evil Dead? Dat zijn tenminste kwaliteit films.

Dit is toch echt verschrikkelijk. Wat een irritante acteurs/personages. Met héél veel moeite afgekeken, maar echt doodzonde van mijn tijd/leven. Weg ermee!!!!!!

The Exorcist 1973 was goed en serieus 26 jaar later wat was dit? wtf?

Van Pearry Reginald Teo zag ik ooit twee andere films. Necromentia (2009) en Ghosthunters (2016). De laatste een niet meer dan gemiddeld genrewerkje, dat potentie laat zien. De eerste, een fijne sfeervolle slowburner die onder de huid kruipt. Ooit maar eens meer van bekijken, dacht ik toen.

Bij deze dus. The Assent zit qua waardering en sfeer dichterbij Necromentia dan bij Ghostbusters. Wat meteen opvalt is het grauwe uiterlijk van de film. Fletse kleuren, schemerige belichting en gepijnigde blikken van de personages. Daaraan toegevoegd prima camerawerk met veel duistere shots en surrealistische beelden. Met de sfeer zit het in deze low budget horrorfilm wel goed.

Inhoudelijk is het allemaal ook wel ok, al speelt schrijver en regisseur Teo wel opvallend leentjebuur bij Friedkin’s The Exorcist. Een kind is bezeten door een demon en beleeft drie fases van duivelse incarnatie die een exorcisme rechtvaardigen. Dat klinkt wel erg bekend.

Voor wat afwijking in het verhaal zorgt het hoofdpersonage dat lijdt aan een schizofrene aandoening. De vraag of de psychische aandoening misschien waanbeelden veroorzaakt die worden misvat voor demonische activiteiten, gaat een rol spelen. Niet verkeerd, want de inval om niet alleen in te zetten op bezetenheid, maar daarnaast een andere veroorzaker te introduceren, leidt tot een verrassende twist en ontknoping.

Het zijn de sfeer en het onvoorspelbare verloop die van de film een verrekt leuk werkje maken. Zonder onvoorspelbaarheid, zou de film hoogstens een simpele gemiddelde horrorfilm zijn geweest met een geslaagde duistere sfeer. Niet iets waarover je nog lang nadenkt. Nu is de film meer dan dat.