Alone (2020)

Na gisteren eerst "Home Alone (1990)" te hebben gezien (tussen de gangen van het kerstdiner), was het gisteravond de beurt aan deze "Alone" op "Film 1". Deze film wilde ik, omdat ik in november al de vermakelijke Horror film "Rammbock (2010)" had gezien, die zich ook volledig afspeelt in een appartementencomplex.

Alone is een post-apocalyptische Horror film, waarin drie overlevenden (zie filmposter), waaronder de jonge man Aidan (Tyler Posey) die centraal staat in dit verhaal, van een gruwelijke pandemie moeten vechten om niet te eindigen zoals de rest van de mensen die veranderd zijn in monsterlijke screamers (een soort van zombies).

De film opent ment een slapende jonge man in bed, met naast zich een one night stand (een bloedhete meid die eruitziet alsof ze een mannequin zou moeten zijn) die al snel vertrekt als ze wakker wordt en de man naast haar ziet liggen. Als de man wakker wordt, is hij blij dat de vrouw al vertrokken is en staat hij op. Terwijl hij naar de woonkamer loopt (daarbij hoort hij geluiden op de gang van het gebouw), zet hij de televisie aan en verschijnt er een noodwaarschuwing op de televisie. Snel daarna stort er een helikopter voor zijn ogen neer op een ander appartementencomplex en als hij op zijn balkon staat, ziet hij beneden vraatzuchtige zombies razen door de straten.

Die man is Aidan, een man die geen noemenswaardige baan of hobby lijkt te hebben en het geluk heeft ouders te hebben die zijn huur betalen. Terwijl buiten een zombie-uitbraak plaatsvindt die de stad snel overspoelt, wordt hij gedwongen opgesloten te blijven in zijn appartement met de koelkast gebarricadeerd tegen de deur om te voorkomen dat de zombies in de gang van het gebouw binnenkomen. Naarmate de dagen vorderden, groeit zijn baard, slinken zijn voorraden en rafelt Aidan's gezond verstand. Hij neemt een reeks vlogs op om zijn gemoedstoestand vast te leggen.

Voor zover hij weet, zijn alle mensen die hij kent en / of liefheeft, verslonden door deze snel bewegende zombies en na een paar weken lijkt alle hoop verloren te zijn. Net als hij op het punt staat er een einde aan te maken en zichzelf op te hangen, ontdekt Aidan een jonge vrouw, te weten Eva (Summer Spiro), in het appartement aan de overkant en breekt hij zijn zelfmoord poging af.

Vanaf dan wordt de film gelukkig wat beter, want daarvoor was het best redelijk saai. Daarin krijg je wel het één en ander of Aidan te weten, zoals dat hij zwaar getatoeëerd is, dat hij een vader, moeder en een zus heeft, dat hij woont in een appartement waar de meeste mensen in een grootstedelijk gebied een salaris van zes cijfers nodig hebben, dat hij de muren versierd heeft met neonkunstwerken en dat er casual items in zijn appartement staan en liggen zoals een surfplank en honkbalknuppel (die hij natuurlijk gaat gebruiken ter verdediging tegen de zombies).

Aidan ontwikkelt een voorliefde voor de jonge vrouw die ook alleen is en de twee beginnen te communiceren (en flirten) met respectievelijk een whiteboard en (veel vooraf geschreven???) papier. Ze helpen elkaar waar ze kunnen, delen middelen (zoals water en walkie talkies), wisselen glimlachen uit en ze vechten voor hun leven natuurlijk. Want de zombies willen hun appartementen binnenkomen, zoals een zombie die van balkon naar balkon naar boven klimt (of beter gezegd springt).

Omdat hun eten langzamerhand opraakt, gaat Aidan opzoek naar eten en verlaat hij zijn appartement via het luchtkanaal in het plafond. Hij vindt in de woning naast hem veel eten, maar stuit daarbij ook op een andere overlevende, namelijk de oude man Edward (Donald Sutherland), die Aidan lijkt te helpen. Maar schijn bedriegt en Edward slaat Aidan op een gegeven moment bewusteloos en wilt hem dan voeren aan zijn vrouw Lucy die verandert is in een zombie.

Maar echt spannend wordt het eigenlijk niet, want Aidan weet zich vrij makkelijk te bevrijden en i.p.v. hemzelf wordt Edward dan het voedsel voor Lucy. Aidan rent dan naar buiten en klimt dan naar het appartement van Eva, waar de zombies inmiddels haar appartement zijn binnengekomen en waar zij buiten op het balkon staat. Hij haalt Eva van het balkon af en samen vluchten ze dan naar zijn appartement, waar ze onderweg ook nog moeten vechten met verschillende zombies.

Als ze eenmaal in het appartement van Aiden zijn, denkt Aiden dat hij gewond is geraakt tijdens een gevecht met een zombie en wilt hij om Eva te beschermen van het balkon springen. Maar als hij op het balkon staat en zijn shirt uittrekt, blijkt hij niet gewond te zijn en zijn ze beiden natuurlijk erg blij en daarna is de film ook afgelopen. Dus hoe het nu verder gaat met Aiden en Eva kom je dus niet te weten, of er moet nog een vervolg gaan komen.

Het verhaal van "Alone" is niet erg interessant. Waarschijnlijk beseffen de makers dat ook, want niemand minder dan icoon Donald Sutherland is aangetrokken voor deze film. De veteraan verdiende er vast een leuke boterham mee, want voor het script had hij het vast niet gedaan. Naast Sutherland staat ook Tyler Posey op de loonlijst. Dit tieneridool moet ook mensen over de streep trekken om deze film te gaan zien. De cast is niet verkeerd, maar verdient een beter script. Hoewel de zombies er niet echt eng uitzien, zijn ze wel snel en praten ze ook (dit wel herhalend)..

"Alone" is leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet de film blijft ook niet hangen en biedt niets nieuws. Wat dat betreft vond ik "Rammbock" een stuk beter en leuker en "Alone" blijkt ook nog eens de Engelse remake te zijn van het Zuid-Koreaanse "#Saraitda (2020)", dat vier maanden eerder werd uitgebracht in hetzelfde jaar.

Matig.

Eigenlijk heel vervelend dat er in hetzelfde jaar een horrorfilm onder dezelfde titel werd uitgebracht. Klik je weer de hele tijd op de verkeerde film. Ondanks dat deze Alone een geheel ander verloop kent dan de andere Alone is het vooral irritant verwarrend. Maar dat even terzijde, want er zit wel een verschil qua kwaliteit in.

Deze zombiefilm moet het eigenlijk meer van de drama hebben dan van de horror. Het feit dat er wat zombies voorbijlopen (die overigens best leuk zijn) lijkt de dramakant van het verhaal voorrang te krijgen, met tussendoor wat thrillerelementen. Regisseur Martin weerhoudt zich van grof schouwspel of uitdagende filmmakerij. Het budget en wellicht de epidemie zelf zal daar wel mee te maken hebben gehad, maar het zorgt er niettemin voor dat de film nergens sterk kan opleven.

Daarnaast is het vooral een film, waarvan deze toch wel ruim de tijd heeft gekregen om af te worden gemaakt, die nogal slordig te werk gaat. Leuk dat het weinig tijd aan een inleiding verspilt, maar binnen drie minuten voelt het aan alsof je al 20 minuten aan het kijken bent. Vervolgens voelen 15 daadwerkelijke minuten aan alsof je langer dan een uur aan het kijken bent. Er lijken hele stukken over te worden geslagen. Op dag 1 voelt het aan als dag 15, en niet omdat de film zo'n snel tempo heeft. Nee, omdat het aanvoelt alsof de wanhopige keuzes van Posey zeker niet op de eerste dag worden gemaakt maar pas na ongeveer een halfjaar.

Aardig acteerwerk, al is Posey soms wat halfjes. Zijn wat paniekerige karakter komt in de thrillerscenes wat minder sterk over. Buurvrouw Spiro doet het redelijk voor haar beperkte scenes, maar ze wordt nooit prominent naar voren gebracht. Tussendoor nog wat lollige bijrollen van bekendere acteurs zoals Sutherland, maar dit soort films lijken wel een beetje te bevestigen dat ze snel genoegen nemen met scripts die maar half af lijken te zijn.

Gelukkig kent de film een kijkbaar verloop en het concept van de zombies is leuk gedaan. Visueel een beetje kaal maar met genoeg energie gebracht. Genoeg sequenties die best de moeite zijn en het feit dat een zombiefilm me door middel van de zombies zelf nog kan overtuigen verdient een bonus. Alone zal niet de beste toevoeging aan het subgenre die je zal zien, maar het behoort ook niet tot het slechtste werk. Te doen voor een keer, verder matig.