The Last Thing He Wanted (2020)

Uitermate zwakke, vergezochte, chaotische, incoherente, slecht gecaste en slecht gespeelde variant op de Iran -Contra affaire.

Beter overslaan deze

Met verbazing naar deze film zitten kijken. Normaal kijk ik altijd even van te voren op Moviemeter voor de meningen en score. Maar ik dacht met deze acteurs en regisseur, moet het wel goed zitten. Maar het springt echt van de hak op de tak (qua locaties en verhaallijn). Het lijkt wel alsof men geen keuze kon maken over welke delen van het boek ter verfilmen en daardoor krijg je allemaal zeer korte half afgemaakte scenes achter. Dit zorgt ervoor dat het amper te volgen is en het geheel totaal onrealistisch overkomt.

Matige film waarin een journaliste het handeltje van haar vader overneemt als deze ziek wordt. Zeker wel een paar aardige scenes en een leuke bijrol van Willem Dafoe. Echter is het verhaal te onsamenhangend en ingewikkeld neergezet en zijn sommige zaken ondermaats onderbouwd waardoor de spanning en drama in zijn geheel niet werken. Het ziet er verder wel allemaal goed uit.

Rommelige film waar ik maar moeilijk in kon komen en daardoor minder geïnteresseerd keek, waardoor ik nog meer moeite kreeg iets ervan te begrijpen. De rode draad is nog wel te volgen, maar eigenlijk boeide het me allemaal niet. Dan mocht het visueel nog wel oké ogen en enkele sterke losse spannende momenten hebben, als geheel werd dit hem niet voor mij. 1,5*.

“In a perfect world we make perfect choices. In the real world we make real choices.”

Matig. Dee Rees is een regisseur met veel talent en ze weet altijd wel een mooie sfeer te creëren (ook hier), maar ze heeft zich duidelijk vergaloppeerd met The Last Thing He Wanted. De film heeft verschillende verhaallijnen en veel personages, maar het komt nooit op een coherente en geloofwaardige manier samen.

Wat Ben Affleck hier loopt te doen is mij nog steeds niet helemaal duidelijk, en gezien het einde van de film is dat toch wel een probleem. Dafoe, Jones en Perez lopen ook doelloos rond, en het is aan het acteerwerk te danken dat je het nog tot het einde volhoudt. Vooral Hathaway is op dreef, en dat is bijna Oscarwaardig. Met een geslaagd laatste gedeelte had de film nog op een positieve manier kunnen eindigen, maar ook dit gedeelte is een verwarrende en chaotische mislukking.

Inderdaad niet geweldig. Ik begreep eerlijk gezegd maar weinig van wat er nu precies gebeurde en na op internet naar verklaringen gezocht te hebben (nooit een goed teken, want wat mij betreft moet de film het zelf kunnen uitleggen), kreeg ik de indruk dat de meeste mensen er maar weinig van begrijpen. Verder visueel erg matig (met name het einde zag er erg slecht uit).

Niet alles is negatief. Hathaway doet het prima en verder heeft de film een prettige suspense waardoor ik toch redelijk geboeid bleef ondanks het incoherente plot. Maar dat redt de film niet, hooguit van de laagste waardering. 1*.

Netflix verliest leden werd deze week bekend gemaakt. Met dit soort films zal dat ook niet beter worden! Een in potentie spannende thriller ontaard in een warrig niet boeiend verhaal. Een uitgerangeerde wapenhandelaar trapt in een corrupte wapen-deal. Zijn dochter, een doorgewinterde journaliste, neemt de deal over en trapt met open ogen en beide benen in het complot. Het boek zal goed zijn, de film is het niet.

Ben Affleck heeft een marginale rol. De film wordt gedragen door Anne Hathaway maar zij kan het warrige onnodig ingewikkeld gemaakt verhaal met de vele opduikende personages niet redden. Een pluspunt is de jaren 80 vormgeving, een tijd waarin roken nog niet taboe was. Geen reden om Netflix lid te blijven.

Elena McMahon [Anne Hathaway] is een journalist die begin jaren ’80 met gevaar voor eigen leven werkzaam de misstanden in El Salvador, blootlegde met haar fotograaf Alma Guerrero [Rosie Perez]. Wanneer zij in de aanloop naar de Amerikaanse Presidentsverkiezingen van 1984 Minister van Buitenlandse Zaken Shultz [Julian Gamble] tijdens een persconferentie kritische vragen stelt over Amerikaanse inmenging in Nicaragua, roept haar hoofdredacteur [Robert Sedgwick] haar onder druk van het Witte Huis een halt toe. Gefrustreerd over de gang van zaken en verveeld door haar nieuwe taak besluit Anne een poging te doen om de moeizame relatie met haar in schimmige zaken handelende vader [Willem Dafoe] te repareren door hem te helpen met een ‘grote klus’ die hij heeft opgezet maar na een inzinking niet zelf kan afronden. Gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Joan Didion uit 1996 dat werd geroemd om de aandacht voor detail en de literaire stijl. Deze verfilming heeft een sterke opening en Hathaway is prima in de hoofdrol, maar het neemt qua plot zoveel hooi op de vork dat er soms geen touw aan vast te knopen valt. Het doet denk aan een vier uur durende miniserie dat is verminkt tot speelfilm. Met name de ondersteunende personages komen daardoor niet of nauwelijks uit de verf.