Chun Jiang Shui Nuan (2019)

De Fuchun Rivier stroomt door de provincie Zhejian in het zuidoosten van China en vervult een centrale rol in dit weinig enerverende familiedrama. Xiaogang Gu filmt regelmatig vanaf een rustig jdobberend bootje op de rivier, waardoor we zowel letterlijk als figuurlijk ver van de personages en dat wat met doorgaan voor ‘actie’ verwijderd blijven. Zo is daar een scène waarin één van de hoofdrolspeler in hoog tempo een flink stuk in de rivier zwemt en een alledaags (lees: oninteressant) gesprek voert met een vriendin. Ondertussen zien we de ene na de andere zwemmen in noodgang voorbijkomen, alsof alle Chinese zwemmers topatleten zijn. Net als het water van de rivier liet het mij koud. Het scenario is een serie matig uitgewerkte anekdotes rond een 70-jarige moeder [Hongjun Du] en de vraag hoe de kinderen de zorg voor haar op zich gaan nemen. Duur ruim 2½ uur en eindigt met de weinig welkome mededeling dat dit pas het eerste deel is.

De lange shots en de overvloedige aandacht voor de regio geven de film, doorheen zijn lange duur, af en toe een docu-tintje.

Maar er is natuurlijk voorop de kroniek van een familie in het dagelijks gedoe met de klassieke thema's, vol onvermijdelijke menselijke trekjes, niet altijd de fraaiste.

Geen schokkende gebeurtenissen en climaxen, maar rustig de tijd nemen (de zwembeurt bijvoorbeeld) om het even rustig voor te schotelen.

Kon me niet altijd overtuigen maar zeggen dat er geen charme vanuit gaat ware ook niet correct.

De familiefoto in het slot voegt er nog een sympathieke noot aan toe.