Soul (2020)

Goeie film over een muziekleraar die liever zijn leven invult als een jazzmuzikant. De tussenwereld is origineel vorm gegeven, maar deze scenes duren wat te lang en vormen iets te veel een contrast met de rest van de film. De momenten op aarde zijn zowel een stuk vermakelijker (vooral het bodyswitch-gedeelte) en bevatten een paar prima dialogen met een filosofische inslag.

Wat de film probeert te vertellen is wel degelijk het mooiste en meest gedurfde dat PIXAR heeft ondernomen. Maar dat maakt het tevens ook erg lastig en dat merk je met deze film. Aangezien de animatie niet het probleem is, ligt het meer aan het verhaal zelf, het gebruik van dialoog en de toepassing van de muziek. Het is in een lichtelijk snel tempo, en daarbij kreeg ik nog niet de emotionele binding aan het verhaal als zijn karakters zoals ik het verwachtte. Desondanks de poging komt de boodschap - hoewel erg makkelijk - toch wel mooi naar voren. Maar in het totaal plaatje is Soul over het algemeen gewoon een mooie film, maar niet de beste, wat het in mijn ogen wel had moeten zijn.

Goede Pixar film. De animatie is, zoals doorgaans bij Pixar films, uitstekend. Ook weer eens een origineel verhaal, dat van begin tot eind weet te boeien en de nodige leuke vondsten bevat. De stemmencast is erg goed. Jamie Foxx, Tina Fey en met name Graham Norton doen het prima. Na wat teleurstellende Pixar films een prima opvolger voor het weinig hoogstaande Onward.

2020 was ondanks het ontbreken van bioscoopreleases toch een uitstekend jaar voor Pixar. Onward was eersteklas en ook deze Soul is erg goed. Visueel wordt er behoorlijk uitgepakt, de stemmencast is prima, de plot behoorlijk complex maar net overzichtelijk genoeg en ook op emotioneel vlak raakt de film de juiste snaar. Zo op de valreep toch nog één van de betere films van het afgelopen jaar.

Mooi.

Blij dat Pixar toch weer wat meer de Inside/Out kant opgaat. Dus niet echt een bad-guy en het gaat meer om de zoektocht van het hoofdpersonage, in dit geval eigenlijk 2 personages. Het kat deel vond ik ook niet super nodig, maar gelukkig viel het mee hoe lang dat duurde en New York is zo mooi vormgegeven net als de rest van de film dat ik daar toch altijd mij aan vergaapte. In Augustus ben ik vader geworden en toegegeven alles wat een maar een beetje sentimenteel is lig ik al met traantjes de kleine te knuffelen, dus Pixar heeft dit jaar wel een makkelijk slachtoffer.

4 sterren.

Ik zag onlangs de film Onward van Pixar, toch een slechte animatie. Benieuwd of de studio het nog in zich had met Soul. Ik heb een paar films van de studio op 3,5 staan, maar hoger scoort Pixar toch niet bij mij. Soul maakt alvast veel goed, al moet je wel houden van de Pixar-stijl. Het verhaal is niet slecht met enkele leuke personages. Maar het vervalt dan weer snel in één of andere boodschap en wat standaard humor. Het lijkt dat de makers wel wat in handen hebben om er iets moois van te maken, maar dat er toch regels zijn waar aan voldaan moet worden. Net als bij de Marvel-films, waar er sterke limieten zijn aan de creativiteit.

Opvallend was de ode (of is het diefstal) aan La Linea, de korte Italiaanse animaties (jaren '70 en '80) van een figuurtje dat bestaat uit een lijn. De switch van zielen tussen man en kat is dan weer iets van Shaggy Dog of Freaky Friday. Dat was toch iets minder en is vooral gedaan om komediescènes te spelen. . En veel randfiguren zijn ook maar doorsnee figuren. Maar verder is het wel een aangename film en één van de betere Pixarfilms van de voorbije jaren.

Een simpele boodschap, maar prachtig en zeer origineel uitgevoerd. Fantastische Pixar wat mij betreft. Schitterend geanimeerd (NY is niet normaal, zo mooi en ''echt'') en van begin tot eind vermakelijk. Deze 'Soul' is niet in alles perfect, maar dat hoeft ook niet. Ik heb genoten.

Ik hou van Pixar, maar het niveau schommelt enorm de laatste 10 jaar. Soul hoort in mijn ogen ook tot de minder boeiende titels, ook al doet de film heel veel goed. Om daar maar mee te beginnen: de film is origineel en gedurfd, dat mag je best prijzen. En visueel is het fantastisch, New York oogt schitterend. Iedereen die er eens is geweest zal denk ik beamen dat Soul de sfeer van de stad heel goed over weet te brengen.

Maar inhoudelijk deed de film me heel weinig. Ik heb al niks met jazz en ook de hoofdpersoon is vrij karikatuur en daarmee weinig interessant. Zo halverwege de film geloofde ik zijn verhaal wel en was het hopen op wat vernieuwing, wat niet kwam. Ook waren de stukken in het hiernamaals langdradig en had het deel met de kat niet langer moeten duren. De boodschap van de film is duidelijk, maar ze vergeten dan wel dat het ook een beetje leuk om te kijken moet zien. Dat lukte bijvoorbeeld Inside Out wel.

3*

Om te beginnen: Soul is visueel en muzikaal een mooie en sfeervolle animatie die me qua onderwerp en thema aanspreekt, maar naderhand een wat vreemde nasmaak achterliet. Ofwel dit is een film die zó goed is en gelaagd is dat ik hem niet meteen kon doorgronden, of een film die toch wat noten mist en net niet helemaal lekker uit de verf komt.

Thematisch, visueel en muzikaal is zoals gezegd alles prima. De personages zijn aandoenlijk en spreken tot de verbeelding, de Great Before en After zijn fantasievol en bijzonder vormgegeven en het heeft in bepaalde scenes weer die fijne 'Pixar-magie'.
Maar soms lijkt het alsof de film teveel tegelijk wil doen en een mengelmoes aan (platgetreden) wegen bewandelt om tot de kern te komen, terwijl geen van die wegen volledig is uitgewerkt. Zo is bijvoorbeeld de Vroegtijdige-Dood-Om-Een-Levensles-Te-Leren een bekend concept, denk aan A Christmas Carol of It's A Wonderful Life. Het rare is echter dat Joe niet bijzonder arrogant of egoïstisch is, hooguit naïef en verblind door zijn passie. Laat hij nu echt alles ten koste gaan van zijn passie? Ik kreeg in het begin namelijk niet die indruk, pas toen hij als kat in allerijl probeerde terug te komen naar zijn eigen lichaam viel op dat hij anderen minder ziet staan. Hij is geen echter Ebenezer Scrooge die met de neus op de feiten gedrukt hoeft te worden. Een andere vertelmethode is de Freaky Friday/Trading Places-achtige body switch. Van gedaante verwisseld worden en op die manier een ander beeld van jezelf krijgen. Ik vond het een beetje aanvoelen als een sleetse comedic gag die niet paste bij de sfeer van de film.
Dan wil Pixar ook nog eens een geheel nieuwe conceptuele wereld creëren met The Great Before, dat heel mooi en magisch is, maar zo nodeloos ingewikkeld met mentors en earth passes en lost souls, sparks en flow states en wat al niet meer. En dan nog die zweverige types die een brug vormden tussen Aarde en The Great Before...Ik vond het soms wat onnavolgbaar. Het mag best wel diepgang hebben, maar nu leek het alsof 10 verschillende schrijvers allemaal hun eigen ideeën in het script mochten verwerken zonder dat er iemand was die zei 'goh, zullen we eens wat schrappen..?'

De boodschap van de film lijkt te zijn: ga niet teveel op in je passie, geniet van de kleine dingen des levens. Leef je leven vandaag, er is meer dan je toekomstdroom. Maar waar ik me zo over verbaasde: genieten van je passie voor jazz is toch ook een mooi iets? Dat Joe helemaal op kon gaan in zijn muziek is ook iets waar je voor kunt leven. Joe was misschien hooguit een beetje te verwachtingsvol van het 'willen doorbreken', maar zo 'off' was hij qua levenstijl helemaal niet. If anything vond ik Dorothea Williams een stuk arroganter overkomen. Liet Joe echt mensen links liggen? Dat wist de film dan niet helemaal duidelijk te maken. Ondertussen werden wel bijv. beurshandelaren op de hak genomen als 'lost souls' die de zin van het leven kwijt waren, maar had dan als hoofdpersoon een beurshandelaar genomen. Dan was het allemaal net even wat contrastrijker geweest.

Dus ja, ik weet het niet. Ik hink op twee gedachten. Niet perfect in zijn boodschap vertellen, maar voor de mooie visuals toch een nette 4- voorlopig.

‘Wat heeft een animatiefilm nog voor nut als het exact een live action film benadert?’, zat ik de eerste minuten heel de tijd te denken. Niet wetende dat niet lang daarna de film juist volop van de mogelijkheden van het medium gebruik zou maken als we in The Great Before terechtkomen.

Waar ik Inside Out soms al vond grenzen aan het gezochte doet deze film er nog een schepje bovenop. Er is weer een heel concept met een hele wereld eromheen bedacht waar je je best even in moet zien te vinden. De vormtechnische vondsten en grapjes zijn leuk, maar theoretisch gezien is het best veel en ik vraag me dan ook af of kinderen echt snappen waar ze naar zitten te kijken.
Wat dat betreft ben je eigenlijk een groot deel van de speelduur bezig met ‘bijbenen’, en weet het pas tegen het einde als het hele ‘purpose of niet’-aspect om de hoek komt kijken echt een snaar te gaan raken. Wel echt het mooiste deel van de film, en ook erg welkom omdat dan die Pixar-spark (pun intended) weer vol aanwezig is en de film niet meer zo bezig is met het invullen van zijn eigen wereld.

Naast de natuurlijk erg creatieve animatie en mooie stijl ook leuk gedaan qua muziek, het viel me op dat alles in The Great Beyond en Before elektronisch was (Trent Reznor), en alles op aarde jazzy.

Toch wel weer, in navolging van Inside Out, een van de meer conceptueel sterke films van Pixar, het is leuk (en knap en mooi) dat ze onderwerpen als deze op deze manier naar film weten te vertalen maar ze moeten wel, zoals eerder gezegd, uitkijken dat ze niet teveel willen en overboord gaan met hun werelden.

4*

Wat Pixar altijd ontzettend goed doet is simpele emoties in beeld brengen in combinatie met muziek, zodat het je raakt; en dat doet deze.

Tuurlijk, deze film is qua verhaal zoetsappig, maar schuif dat ff aan de kant en laat hem ff binnen komen. Zit veel humor in, mooie beelden en is in zekere zin erg meeslepend. Van belang is wel, tenminste dat vind ik, dat je deze op een fatsoenlijke installatie kijkt. Want eigenlijk is het eentje om in de bioscoop te zien.

Pixar films draaien om het omzetten van CGI in diepe audiovisuele emotie, en dat heeft deze. Als je daar van houdt, zeker even kijken.

Mooie bij deze studio is dat het duidelijk maakt dat al het computerwerk eigenlijk alleen maar een gereedschap is dat zeer goed ingezet wordt.

De gesprekken van 22 met mensen op aarde zijn vrij geniaal. Er zitten ook wat mindere stukken tussen. Up blijft Docter's beste werk maar voor deze worp hoeft hij zich ook zeker niet te schamen. Prima film.

Dat het geluk in kleine dingen schuil gaat? Jazeker, dat is een platgetreden pad. En toch is het een devies dat vaker niet dan wel uit Hollywood kwam aangewaaid. Al te vaak heeft Disney ambitie verheerlijkt, talenten tot het uiterste ontwikkelen op een pedestal geplaatst, je dromen realiseren als hoogste goed gecultiveerd…the American dream, weet je wel? ‘Soul’ toont de keerzijde van dat streven naar een haast onbereikbaar verlangen: ambitie maakt blind, succes smaakt steevast naar meer en voorbij de ene droom ligt altijd een volgende. Hoeveel is ooit genoeg?

Passie en maniakale fixatie liggen gevaarlijk dicht bij elkaar, zo stippen de makers netjes aan. Meer dan het geloof in ‘iets bereiken’ (wat steeds moeilijker wordt in een wereld waarin uitzonderlijke kansen voor een steeds meer selecte groep weggelegd lijken), is ‘Soul’ een pleidooi voor verbondenheid en mentorschap. De “vonk” van betrokkenheid, motivatie, een helpende hand, alsook de chemie van onderling contact, collectiviteit, bij uitstek gerealiseerd binnen een jazz-kwartet: het is waar Pixar en Disney de handen voor in elkaar sloegen. Hartverwarmend, en belangrijk voor kinderen die opgroeien binnen een schoolsysteem dat hen benadert in termen van sterkte en zwakte, goede en slechte leerlingen.

Muzikaal wisten de producenten geen Branford Marsalis te strikken, maar de soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross geurt en kleurt breder dan louter jazz. Niettemin capteert de film mooi de magie en extase van een genre dat ongelofelijk in vervoering kan brengen, gewoon lekker groovet, of heerlijk melancholisch meandert. Verder is de humor fijn en de animatie prettig.

Weliswaar is 'Soul' geen ‘Up’ of ‘Inside Out’, maar niettemin geldt de film als bovenmatig sterk, met hart en hoofd waar hart en hoofd thuishoren.

3,75*

Vooral die ellenlange scènes in het hiernamaals halen vaak het tempo eruit, duren te lang en zijn visueel erg saai. Dan is het stuk in New York al een pak beter, lekker sfeervol, de stad met alle details (de technische kracht van Pixar komt dan goed tot zijn recht) ziet er mooi uit en de personages zijn ook wel oké. Enkele momenten (bij de kapper) zijn oprecht ook mooi. Jammer dat grote delen van de film gewoon erg saai zijn. Het idee ervan is leuk bedacht, maar de uitwerking is simpelweg een pak minder. Jammer. 2,5*.

De manier waarop deze film muziek, cultuur en alles daaromheen weet over te brengen is uniek en ontzettend goed gedaan. De strekking van de film en het plot zijn alles behalve uniek, maar ook goed gedaan.

Een warrig plot, een rommelig slot en een oppervlakkige eindboodschap zijn de zwakke punten van deze visueel fraaie, afwisselend humoristische en ontroerende animatiefilm over Joe Gardner [ Jamie Foxx], een ambitieuze jazzpianist die staat voor een lastige keuze. Hij krijgt een vaste aanstelling aangeboden op de school waar hij muzieklessen geeft, maar wanneer een oud-leerling hem vraagt om auditie te doen als pianist van een beroemd jazzkwartet, droomt hij (opnieuw) van gouden bergen. Maar op de dag van zijn optreden komt hij door een niet al te duidelijk verklaarde fout in het hiernamaals terecht waar hij wordt aangesteld als mentor van 22 [Tina Fey] die haar 'spark' moet vinden.

Het verhaal is moeilijk te volgen, maar de stemvertolkingen zijn prima en Docter en Powers, die samen met Mike Jones tekende voor het scenario, zorgen voor een goede balans van fantasie, sentiment en humor in een vermakelijke, maar gezien de hoge standaard van Disney toch ietwat teleurstellende animatiefilm.

Soul een humoristische animatie met diepe betekenis. Zowel jong als oud kan hier zeer van genieten.

Elke animatiefilm is voor mij een feel Good movie en de meeste hebben ook een morele boodschap, maar Soul gaat verder dan dat. Deze film raakt letterlijk je ziel, zoals geen enkele animatie dat ooit eerder heeft gedaan. Pluk de dag, leef in het heden en geniet van elk moment en van elke handeling met alle zintuigen die je hebt. Verder zijn de stemmen erg goed ingesproken en de jazz muziek klinkt ook geweldig.

4,5 * voor dit juweeltje

Een zwerm aan positieve reacties maakte me optimistisch, maar na het zien van Soul ben ik toch behoorlijk teleurgesteld; ik begrijp niet helemaal wat hier zo geweldig aan was. Ik vond het maar een rommelige film. De film opent aardig, maar vervolgens vliegt de film van hot naar her. Ons hoofdpersonage holt wat rond en ondanks dat het een ogenschijnlijk eenvoudig plot is wordt het behoorlijk warrig verteld. De film lijkt een beetje een herhaling te zijn van Pixars Coco en Pete Doctors eigen Inside Out, maar dan een heel stuk minder sterk. Als ik deze film naast Coco leg is het kwaliteitsverschil echt enorm.

Soul gaat na een prima opening naar een hoop drukdoenerij met geesten in het hiernamaals om vervolgens naar een nogal dom stuk met een lichaamswissel te gaan. Dat het technisch allemaal prima is mag inmiddels bekend zijn - en de stukken in de stad zien er goed uit - maar het design van personages en andere werelden voelden nogal inspiratieloos. Verder is Pixar vaak een ster in familiefilms maken met een mix van humor en drama die zowel kinderen als volwassenen aanspreken; bij Soul voelde het echter meer alsof men steeds ongecontroleerd wisselt van serieuze toon naar kinderlijke slapstick. Als het slot dan ook nog eens niet alleen voorspelbaar maar ook afgeraffeld lijkt, vraag ik me toch af waar al die enorm positieve recensies vandaan komen. Wat mij betreft is dit zelfs één van Pixars minste werken.

2,5 sterren.

Verhaal met een boodschap, ipv verre doelen najagen gewoon genieten van het leven, mindfulness, leven in het nu. Jeugdtrauma's, zoeken naar zin in het leven, chronische depressies .. film behandelt veel existentiële levensvragen, wellicht teveel. Desalniettemin mooie film.

Op zich is het een lovenswaardige film waarbij men de moeite genomen heeft om naast een potentieel sterk verhaal en fijne “gewaagde” jazz aandacht heeft genomen om een duidelijk boodschap te brengen. Aan de andere kant een vrij zware film in die zin dat hij veel hooi op zijn vork neemt en het niet altijd even duidelijk is wat hij bedoelt.

Beetje warrig en onsamenhangend bij momenten. Niet alle scènes waren klaargelegd voor me. En dat zal het ook niet geweest zijn voor een jong publiek. Desalniettemin zijn er genoeg fijne momenten voor zowel jong als oud. Een film die me wel wat deed denken aan Inside Out en super dat men niet altijd de makkelijke clichématige weg opgaat.

Al had ik er net dat tikkeltje meer van verwacht. Visueel wederom prachtig, zeker in die tussenwereld. Ik miste iets aan de film, maar apprecieer de insteek en moeite ten zeerste.

Meer een Disney voor volwassenen vind ik. Kan me toch niet voorstellen dat de studio met een dergelijk spiritueel en existentieel thema een kinderpubliek voor ogen hadden, of ze moeten wel erg wereldvreemd geworden zijn daar. Min twaalfjarigen zullen hier weinig mee kunnen, hoe aaibaar de kat ook is. En ikzelf? Beetje teleurgesteld toch... geef me ook maar de old fashioned Disney-fun in plaats van die intellectueel zwaar beladen tekenfilms die geen kind snapt. Mijn 3* gaan dan ook volledig naar de sublieme animatie zelf waarbij je zelfs de snaren van de gitaar ziet trillen. Best indrukwekkend.

Net als de eerste Croods die ik hiervoor heb bekeken ziet ook Soul er visueel erg mooi en fraai uit. De kleuren spatten er hier ook vanaf, behalve in het zielenparadijs. Eigenlijk het hiervoormaals genoemd. De muziek is top al ben ik geen liefhebber van Jazz het pianospel vind ik grandioos. Ook de Jazz zangeres is erg fraai en mooi gemaakt. Helaas is het verhaal een stuk minder interessant. Daarbij heeft men iets te veel aandacht gegeven aan het hiervoormaals terwijl het aardse leven er fantastisch uitziet. Hier en daar is Soul ook wat rommelig. Op het eind zelfs eng voor de kleinste (geschikt voor kinderen? ik weet het zo net niet. Soul krijgt van mij geen onvoldoende, maar voor mijn gevoel had er meer in gezeten al komt de boodschap wat mij betreft wel over.

Film 3,0

Beeld 4.5 (blu ray) 5.0 (4K)

Geluid 5.0

Hey!

Opeens is er dan de Pixar-film die tussen de consistente matigheid er positief bovenuit weet te steken. Fijn dan ook dat Docter terugkeert om nog een animatiefilm in elkaar te zetten. Zijn films blinken regelmatig positief uit in creatieve concepten, alleen wat Soul beter maakt is dat het ook wat betrekkelijker is met haar verhaal.

Foxx spreekt een apart figuurtje in, maar wel een figuur dat eindelijk eens herkenbaar is. Dat is het grootste voordeel van Soul. Ondanks de meerdere karikaturale trekjes voelen ze altijd aan als mensen. Dat gevoel heb ik voor een lange tijd gemist en daardoor voelde ik weer sinds lange tijd emoties gedurende de finale. Ik heb dat erg gemist, want dat gevoel maakte dit soort films vroeger speciaal voor me.

Ondanks dat de formule niet veel veranderd is en de film nog altijd een voorspelbaar verloop kent hebben ze de toonzetting omgedraaid, een beslissing die al voor een langere tijd nodig was. Iets rauwer, iets volwassener maar nog wel met wat kinderlijke trekjes. Zo is het ontwerp van de blauwe poppetjes nog altijd een element dat duidelijk maakt dat de film ook voor kinderen toegankelijk is, al vond ik het jammer dat het realistischere mensenleven wordt vermengd met iets te fantasierijke omgevingen.

Indrukwekkende animatie vermengd met een origineel gegeven, ik mag het erg graag zien. Wat wel jammer is is dat sommige keuzes binnen het narratief wat uitgekauwd zijn, (het verwisselen van lichaam) maar gelukkig duurt dit nergens te lang en krijg je nog altijd de kans om van het verhaal zelf te genieten. Wat me integraal wist over te halen uiteindelijk was Foxx die zijn eigen spark ontdekt. Opvallend sterke scene die me behoorlijk heeft geraakt.

Soul is een film die Pixar nodig heeft gehad. Denk niet dat andere regisseurs van Pixar snel dit niveau kunnen evenaren, want Soul is echt een eigen beestje dat buiten de comfortzone treedt om weet wat moois neer te zetten. Ik zie het veel liever dan het geforceerde moraal, de afgeraffelde verhalen en de oersaaie personages die andere Pixar-films constant includeren. Positief verrast en ik hoop dat dit weer mooie toekomstprojecten betekent.

Deze animatiefilm bekeken en vond deze erg goed. Wel een heel serieus thema, het was zeker eens wat anders. De film is toch eerder geschikt voor een volwassener publiek, want de film moet het niet echt hebben van de humor of gekke figuurtjes.

De film zelf was ook prachtig gemaakt. De stad, personages,... heel mooi allemaal. Vond het een aanrader!

Zeer fraai. Een erg ongebruikelijke hoofdpersoon voor een Pixarfilm in de vorm van een zwarte man van middelbare leeftijd. De thema's "jazz" en "vervulling van levensdoelen" zorgen er ook voor dat deze film niet bepaald als een kinderfilm aanvoelt.

De vormgeving is schitterend. De echte wereld ziet er prachtig en bijna levensecht aan, zoveel aandacht voor details, zoals de esdoornzaadjes die als een helicopter neerdwarrelen. Of zoals de kapsalon waar de hoofdpersoon naar toe gaat. Ik heb dan wel niet in New York, waar de film duidelijk speelt, gewoon, maar wel in een andere stad met een grote zwarte populatie en ik ging altijd naar een zwarte kapper, wiens kapsalon dezelfde sfeer heeft als die in deze film. Het enige verschil is dat in de film de Obamaposters ontbreken. Verder erg prettige muziek tijdens deze scènes, jazz natuurlijk. Het hiernamaals en "hiervoormaals" zien er juist weer wat abstracter uit, maar ook fraai vormgegeven. De muziek hier is nogal etherisch, maar ook mooi en behoorlijk passend bij de atmosfeer.

Het plot is niet bijster origineel. Zoals zoveel films uit de Disney/Pixar stal draait het om iemand die een bepaald doel wil bereiken in weerwil van een situatie, geholpen wordt door iemand anders, waarna ze onenigheid krijgen, maar uiteindelijk worden de doelen bereikt en verzoenen ze zich. Het voelt soms een beetje geforceerd aan zelfs. Wel interessant is dat de film er eerst erg op hint dat je je doel in het leven moet vinden, wat erg doet denken aan de vervelende Disneymoraal van "je moet jezelf vinden", maar uiteindelijk zegt men dat dat levensdoel er niet is. Wat de film wel meegeeft is een verwondering over het leven en de wereld. 4*.

Een animatiefilm met twee kanten zoals ook al in andere recensies is aangegeven: het zwakste onderdeel van de film is de opbouw van het verhaal. Dit is rommelig en niet altijd logisch / volgbaar. Er zijn nogal wat zaken die je zelf maar 'goed moet praten'. Maar de sterke kanten van de film maken dat ik het vergeef: de animatie is technisch briljant uitgevoerd (Pixar op z'n best!). De bewegingen van de muzikanten kloppen bijna volledig met de muziek die je hoort en het detail in de film is verbazingwekkend. De stemmen zijn ook meesterlijk ingesproken (vooral Jamie Foxx doet het erg goed). En natuurlijk de muziek.... prachtig hoe een tekenfilm een podium voor de Jazz muziek kan bieden. De scenes in New York zijn met afstand het meest interessant (de scenes in het 'hiernamaals' of 'hiervoormaals' zijn wat minder sterk). Dit is eindelijk weer eens een animatiefilm die niet te flauw is en ook (of misschien wel vooral?) voor volwassen ook erg leuk is. Ik vraag me af of hoe leuk deze film voor kleine kinderen is. Voor mij een sterke animatiefilm die een beetje gehinderd wordt met een wat warrig, soms niet te begrijpen verhaal. Daarom een half puntje aftrek. 3,5 sterren.

Weer ongelooflijk mooi gemaakt volgens de gekende Pixar-kwaliteit. Ik durf misschien zelfs te stellen: op Coco na de allermooiste film die ze al gemaakt hebben. In elke frame zitten zo veel details, kleuren en creatieve ideeën. Waar tegelijkertijd ook een beetje het schoentje wringt bij mij: het is té veel. Er zitten zoveel ver-van-mijn-bed concepten, verzinsels en ideeën in een hoog tempo verpakt, dat ik op den duur niet meer helemaal mee was. Ik vind persoonlijk ook dat niet alles even goed opgebouwd of geïntroduceerd werd, waardoor het soms allemaal too much wordt. En het allerbelangrijkste bij een Pixarfilm: de emotionele kern, de gevoelige snaar die geraakt moet worden. En dat deed Soul - tegen m'n verwachtingen in - niet.

Met andere woorden: heel mooi om naar te kijken, niet altijd even leuk of boeiend om te volgen, en al zeker geen film die emotioneel lang bij me zal blijven.

Toch 3* voor het ontzettend hoge technische niveau (die euforische scène in het begin alleen al, waarin Joe helemaal opgaat in de flow van het muziekspelen - wauw, pure kunst).