Soul (2020)

De nieuwe Pixar!

Vanaf 25 november 2020 in de bioscoop (Walt Disney)

Niet mijn muziek, desondanks toch benieuwd.

Hier ben ik heel benieuwd naar. De trailer is in elk geval veelbelovend!

Aardig wat Coco invloeden maar tegelijkertijd zijn eigen film. Ja, zeker benieuwd naar!

Pixar's 'Soul' Skips Theaters for Disney Plus - Variety

Zal vermoedelijk ook niet de bios gaan halen.

kappeuter weet jij al meer?

In het releasedata systeem van Filmdistributeurs Nederland staat de release van Soul nog steeds vermeld.

Om uitsluitsel te krijgen heb ik een mailtje gestuurd naar Disney.

Pixar-film Soul skipt bios en komt op Disney+ | Superguide

Hier zeggen ze dat de film niet gaat draaien in landen waar Disney + beschikbaar is.

Filmdistributeurs Nederland heeft Soul uit hun release-agenda gehaald, de film komt inderdaad niet meer in Nederland in de bioscoop uit en zal hier ook rechtstreeks op Disney+ uitkomen.

Pixar zoekt met nieuwe animatiefilm de grote vragen van het leven op | Trouw

Nu te zien op dinsey+

Weer een mooie Pixar! Ligt qua toon en thematiek sterk in lijn van voorgangers Inside Out en Coco, die erin slagen moeilijk onderwerpen behapbaar te maken voor kinderen. Ook hier is dit geval, maar de focus van de film richt zich nu op levensdoelen en passies en lukt erin om dit zeer mooi te visualiseren. Voor mij wel een tikkeltje minder dan de voorgangers, omdat de makers wat aan originaliteit inboeten. Daarnaast vind ik ook de stemacteurs (bv. van Terry) en het nogal obligatoire einde minder geslaagd. Desalniettemin als film weer een plaatje met mooie animatie en een fijne jazzmuziek als score. Een film die je doet nadenken.

Vergeet ook niet 'Burrow' te bekijken, de Pixar-short die 'Soul' vooraf zou gaan in de bioscoop. Eveneens vanaf vandaag op Disney+.

Degelijk, maar zeker ook niet bij de betere shorts.

Wat een tegenvaller dit. De animatie is natuurlijk prachtig gemaakt, maar dat had ik ook niet anders verwacht van Pixar/Disney maar dat vond ik dan ook het enige mooie aan de film. Nu blijkt wel weer dat je niet zomaar kunt vertrouwen op die hoge waarderingen in het begin. Jammer maar voor mij was het dit net niet.

Goeie film over een muziekleraar die liever zijn leven invult als een jazzmuzikant. De tussenwereld is origineel vorm gegeven, maar deze scenes duren wat te lang en vormen iets te veel een contrast met de rest van de film. De momenten op aarde zijn zowel een stuk vermakelijker (vooral het bodyswitch-gedeelte) en bevatten een paar prima dialogen met een filosofische inslag.

Dit was het niet. Ik snap best dat pixar wat zijweggetjes in wil slaan omdat hun techniek grenst aan de perfectie, maar het eerbetoon aan La Linea (lijkt het wel) doet geen goed aan de film. Het was een heerlijk jazzervaring als liefhebber maar dit schiet toch een beetje de verkeerde kant op. 3*

Voortreffelijk geanimeerde film, maar het verhaal is voor mij als anti jazz, niet weg gelegd. Veel kinderen zullen zich denk ik niet kunnen dulden bij deze film. Ook de scenes tussen hemel en aarde werden op een gegeven moment saai en langdradig. Pixar heeft veel betere films qua verhalen afgeleverd.

Aardig, maar dit werkte toch net niet helemaal voor mij.

Dat hangt uiteraard af van kind tot kind, maar door de band heen heb je mogelijk wel gelijk.

Moet wel gezegd dat Soul destijds door Pixar werd voorgesteld als hun meest volwassenen film, die zich eerder op een ietwat ouder publiek zou richten in vergelijking met hun andere titels. Ook uit de promotie bleek dat duidelijk het geval.

Voor mij is de vraag wat kinderen er zouden kunnen van vinden dan ook wat naast de kwestie. Het misverstand dat animatiefilms automatisch ook voor de jongere kijkers geschikt zouden zijn, zoals ik her en der lees, mag van mij de wereld uit.

Wat had ik zin in deze film en wat was het een tegenvaller. Al die pretentieuze filosofische prietpraat in dat hysterisch vormgegeven hiervoormaals was hemeltergend. Waar in Coco de dood nog een feestje was, is het in Soul een grote nachtmerrie. De eerste Pixar film waarbij ik echt naar de stopknop heb willen reiken.

Hoe meer reacties ik lees, hoe meer ik het gevoel heb alsof ik naar een andere film heb gekeken dan jullie, toch opmerkelijk!

Dit was Pixar op zijn meest experimentele en daarmee ook meest gedurfde manier. En naar mijn mening wérkte dit, en nog geen klein beetje. Het is lang geleden dat ik zo met open mond naar een Pixar heb zitten kijken.

Het argument "het is matig want kinderen gaan dit niet begrijpen" is vandaag de dag een torenhoog cliché geworden dat op zich geen steek houdt. Pixar heeft (met enkele uitzonderingen zoals Cars) al jarenlang bewezen dat hun films ook door kinderen kunnen bekeken worden, maar dat kinderen niet hun doelpubliek zijn. Trouwens: je beledigt hiermee ook wat het intellect van kinderen, zo lijkt me.

'Soul' is intelligent, geestig, humaan, complex, ontroerend en visueel magnifiek. De beste van de studio sinds tijden.

Dank voor het verwoorden, scheelt weer tijd .

Wat de film probeert te vertellen is wel degelijk het mooiste en meest gedurfde dat PIXAR heeft ondernomen. Maar dat maakt het tevens ook erg lastig en dat merk je met deze film. Aangezien de animatie niet het probleem is, ligt het meer aan het verhaal zelf, het gebruik van dialoog en de toepassing van de muziek. Het is in een lichtelijk snel tempo, en daarbij kreeg ik nog niet de emotionele binding aan het verhaal als zijn karakters zoals ik het verwachtte. Desondanks de poging komt de boodschap - hoewel erg makkelijk - toch wel mooi naar voren. Maar in het totaal plaatje is Soul over het algemeen gewoon een mooie film, maar niet de beste, wat het in mijn ogen wel had moeten zijn.

Nou zo opmerkelijk is dat niet, want als ik dat zo lees heb je echt een andere film gekeken

Goede Pixar film. De animatie is, zoals doorgaans bij Pixar films, uitstekend. Ook weer eens een origineel verhaal, dat van begin tot eind weet te boeien en de nodige leuke vondsten bevat. De stemmencast is erg goed. Jamie Foxx, Tina Fey en met name Graham Norton doen het prima. Na wat teleurstellende Pixar films een prima opvolger voor het weinig hoogstaande Onward.

2020 was ondanks het ontbreken van bioscoopreleases toch een uitstekend jaar voor Pixar. Onward was eersteklas en ook deze Soul is erg goed. Visueel wordt er behoorlijk uitgepakt, de stemmencast is prima, de plot behoorlijk complex maar net overzichtelijk genoeg en ook op emotioneel vlak raakt de film de juiste snaar. Zo op de valreep toch nog één van de betere films van het afgelopen jaar.

Ik zal nooit een fan worden van Pixar. En ook Soul weet mij niet te overtuigen.

Ik krijg hier een beetje een dubbel gevoel van. Aan durf, originaliteit en creativiteit geen gebrek, maar in de uitwerking schuurt het toch behoorlijk. Niet dat het er visueel allemaal niet prachtig uit ziet. In tegendeel ook dat is top. Maar ik vond het verhaal en de personages stront vervelend. De muziekleraar blijft de hele film een typetje en de hele sequence met de kat kwam ook totaal niet uit de verf. Afgaande op het eerste verdient de film 4*, maar qua verhaal en vibe kom ik niet hoger dan 2* uit.

Ga dan toch maar voor de 3,5 omdat het toch wel bijzonder origineel was.

Dit was toch wel weer een fijne en vooral frisse film van Pixar. Niet een de bovenste plank, maar toch zeker wel van een plank net daar onder.

De animaties waren wederom schitterend en van een belachelijk hoog niveau. Nu is dat bij Pixar de laatste jaren natuurlijk bijna vanzelfsprekend. Het eerder dit jaar verschenen Onward zag er ook fantastisch uit. Alleen kwam het verhaal daar totaal niet uit de verf.

Gelukkig werkt het verhaal in Soul wel en is het fris, schattig, soms meeslepend en natuurlijk ook geestig. Wat me wel opviel is dat het allemaal no nonsense is en redelijk recht-toe-recht-aan. Buiten Joe en in mindere mate 22, zijn er eigenlijk geen andere hoofdpersonen. Ook is er niet echt sprake van een uitgediept achtergrond verhaal. Dat zijn we eigenlijk niet gewend van Pixar.

Ik had ook wel wat iets meer muziek verwacht. Nu bleef het goeddeels bij wat fragmenten. Ook dat was niet echt storend, maar wat goede Jazz nummers (niet volledig natuurlijk) waren wel op hun plek geweest.

Onbeschreven bladzijden spelen zorgeloos, gevrijwaard van pijn en smart. Aan ons de vraag of dit niet de te verkiezen conditie is. The Great Before doet me denken aan een passage uit Plato’s Apologie. In dit boek wordt bij monde van Socrates beweerd dat er geen twijfel over kan bestaan dat een droomloze slaap steevast te verkiezen valt boven het leven. Men blijft binnen deze slaap immers van alle ongemakken gespaard. Over het niet-bestaan wordt gezegd: “Neem nu eens aan dat er van geen enkel besef sprake is, maar dat het gaat om een soort slaap waarin men zelfs geen enkele droom heeft - wat valt er dan verbazend veel bij de dood te winnen!” (Plato, 2012, p. 315).

Helaas. We worden in de wereld geworpen, gedetermineerd door karakter en omstandigheden. Ook al valt The Great Before (het niet-zijn) misschien te verkiezen, eenmaal we een plek op deze kleine blauwe planeet bekleden gebeurt er iets wonderlijks: we ontdekken goede redenen om ons bestaan verder te zetten, ongeacht de pijn die ons bijwijlen teistert. Die goede redenen schuilen niet in een vooropgesteld doel. Er is geen meesterplan. Wel de constatatie dat we gedurende een fractie de kosmos in al zijn gedaanten, kleuren en geuren mogen aanschouwen. We zijn de spiegel waarin de schepping zichzelf gedurende onze levenswandel gadeslaat.

Jazz. Structuur en improvisatie stuwen elkaar naar ongekende hoogten. Soms rechttoe rechtaan en verstillend. Soms complex en ophitsend. Staat immer garant voor verrassingen en de verruiming van het blikveld voor wie durft te luisteren. Jazz als pulserende hartslag van het leven. Iedere seconde is volstrekt uniek. We mogen slechts heel eventjes getuige zijn. Omarm het.

Soms komt een film op het juiste ogenblik. Mijn ziel is gedrenkt.

Geciteerde bron: Plato. (2012). Apologia Sokratous (H. Warren & M. Molegraaf, Vert.). In Verzameld werk I. Amsterdam: Bert Bakker.