La Trinchera Infinita (2019)

Prachtig ingetogen drama met vaak schilderachtige beelden. De regisseurs houden het klein en volgen voornamelijk de lotgevallen van Higinio die ondergedoken zit in zijn eigen huis. Het is treurig te zien hoe zeer de tegenstanders van Generaal Franco hebben geleden onder zijn schrikbewind. Higinio is aanvankelijk nog monter en hoopvol, maar zakt gaandeweg in lethargie. Ook zijn vrouw Rosa is op een gegeven moment de wanhoop nabij. Uitstekend spel van Antonio de la Torre die geloofwaardig oud wordt, complimenten voor de grime afdeling. De moraal: als de oorlog uitbreekt moet je het niet hebben van je buren.

Sterke film die invoelbaar weet te maken wat de impact is van je ruim dertig jaar verborgen houden in je eigen huis. Enigszins beklemmend ook wel. Corona lockdown to the max.

Het filmwerk is fraai, zoals de donkere beelden van de smalle straatjes in het dorp die eruitzien als loopgraven. Acteerwerk ook dik in orde.

Toch een erg opmerkelijke film ten tijde van de Spaanse burgeroorlog in de jaren 30 van de vorige eeuw. Niemand kon vertrouwd worden en al helemaal je buren niet. De klikcultuur vierde hoogtij en iedereen werd in de gaten gehouden. Een deur die plots meer dan anders werd gesloten, een kledingstuk dat er niet hoorde dat werd gewassen, niets ontging de spionnen.

Het is in die context dat Higinio thuis onderdook. Hij was niet de enige al wist hij dat op het moment zelf niet. Vreselijk moest het geweest zijn om 30 jaar lang opgesloten te zijn geweest in je eigen huis. Bij momenten wat aandacht voor de psychologische impact an het gebeuren. De wrevel met de partner, de eenzaamheid, de gevolgen van de ingeslagen weg. Het meest aangrijpende vond ik de verwijten nog van de zoon en dat na zoveel jaar.

Goed acteerwerk en bij flarden een prima setting met claustrofobische indrukken. Ook de kleine straatjes in het dorp waren fraai, zeker wanneer Higinio ontsnapte aan de guardia civil.