F.C. De Kampioenen 4: Viva Boma! (2019)

Fantastisch, wederom. Hoe men de vragen over leven en dood en de gevolgen daarvan op geliefden, vrienden en omgeving weet te bespreken op een luchtige manier. Hoe men binnenin het verhaal een heus coming of age gebeuren weet te steken zonder dat dit onnatuurlijk aanvoelt, iets dat het ook nooit zou mogen zijn natuurlijk, onnatuurlijk. Hoe men de LGBT community weet te omarmen en onder de aandacht te brengen in deze moderne tijden, ontroerend. Hoe men in een film hommage kan brengen aan één personage door middel van een ander personage. Hoe men laat zien dat veroudering, hoewel niet tegen te houden, geen veroudering van geest hoeft te zijn. Hoe men, naar existentialistische leest, aangeeft dat individuele vrijheid het hoogste goed moet zijn maar deze ook verantwoordelijkheden met zich durft mee brengen, schier ongezien.

Neen, alle gekheid op een bomaworst. De Kampioenen zijn als de olifant die geschoten is voor hij in de porseleinwinkel gekocht wordt door mijn moeder. Plezier pour toujours, voor la jeunesse en hun moema's en poepa's. Kampioenen dat is amour pour toujours. Zij die spreken van bagger van het ergste soort? Shut upa your face en direct diskwacifileren mijn gedacht.

Viva Boma! Kampioen zijn BLIJFT plezant.

PS: Mijn tweede stuk is bewust niet bepaald grammaticaal correct, fans zullen mij begrijpen, anderen mogen mij gerust voor gek verklaren.

Fc De Kampioenen, de films zijn toch m'n ding niet. De serie, vooral deze met DTT zijn top en pure nostalgie. Vanaf BTW was het toch pak minder en ook als film is het gewoon een te lange speelduur voor zoiets en hebben vele karakters veel van hun pluimen verloren. Ik heb weer amper moeten lachen met deze film. Maar blijkbaar hebben deze films toch succes, anders volgen er geen 4. Ach om een stil moment, zoals in deze coronatijden te verdrijven is dit doenbaar, ook niets meer en uiteindelijk de "beste" vd 4. Alleen al voor Johny Voners aka Xavier Waterslaeghers wou ik deze zien.

Deze zonder grote verwachtingen eens bekeken en hij viel nog beter mee dan gedacht. Nog een leuk verhaal die boeide van begin tot einde. Leuk dat de volledige cast meedeed. Geen meesterwerk, maar viel beter mee dan verwacht.

Uit nostalgische overwegingen een erg nipte voldoende. Sowieso wel de beste van de 4 films waarbij Boma gehuldigd wordt. Redelijk onderhoudend en vrij goed opgebouwd allemaal. Men ging niet constant uit de bocht al is de voorstelling van de psychiatrie of hoe men omgaat met patiënten anno 2020 echt wel not done om dit zo cliché voor stellen. Laat staan ook hoe derden over patiënten denken. Foei!

Het is wel zo goed als de enige keer waar men echt uit de bocht is gegaan. Het carnavalgedeelte is vermakelijk en ook de ode aan Boma mocht er wel zijn. Niet altijd even geslaagd natuurlijk en ook veel kolder. Zo viel Maurice echt wel uit de toon. Maar Xavier zijn bucket list, ça va nog net als Vertongen als begrafenisondernemer. Vrij zwarte humor daar, beetje flauw soms, beetje voorspelbaar, maar wel binnen de lijnen van het product.