Blood Quantum (2019)

Het werd ook wel weer eens tijd... Een serieuze, visueel verzorgde zombiefilm! Ondanks dat het grotendeels de gebruikelijke genre tropes omarmt, brengt het wel enkele originele details aan in de manier waarop de zombie-uitbraak effect heeft. Bovendien houdt de serieuze toon van de film, zowel in verhaal (boodschap) als visueel, niet in dat het compleet beroofd wordt van enige fun. Barnaby weet een fijne balans te vinden door buiten alle serieux om juist lekker over de top te gaan met de kills. Met zéér smakelijke gore (de kettingzaag of de 'bungee-zombie' ) ten gevolge. Met over het algemene een zeer verzorgde look en hoge productiewaarde, is het inmiddels bijna verfrissend te noemen binnen dit subgenre. Aanrader!

Naah slechte 'zombiefilm'. Teleurgesteld ben ik niet echt omdat ik deze zombifilms in ga met 0 verwachtingen, wetende dat ze m'n ding niet zo zijn in het horrorgenre. Er zitten zeker toppertjes vooral vd '70 en '80 en dan nog 1 recentere nl. Busanhaeng. Als ik dan nr deze hier kijk, voel ik niets en sleept de film zich en mij nr het einde. Ook beeld en sound was nergens boeiend of meerwaarde, echte doerspoelbrij...plee open en dumpen maar!

Tja...de zombiefilm is nu niet direct mijn favoriete horrorsubgenre. En met decennia aan zombiefilms en jaren van 'The Walking Dead ' is een nieuw perspectief of een nieuwe draai ook zo goed als niet meer mogelijk. Het genre is uitgeput, opgedroogd en niet mijn favoriet. Toch was deze film zo slecht niet! Als je met deze een recht-aan-verstand-op-nul zombiefilm verwacht zal je die niet echt vinden. Deze is meer op de traditionele manier; zombiehorror gemixt met wat sociaal commentaar. De film speelt zich af in het Mi'gmaq-reservaat in 1981. Het is verdeeld in twee gedeeltes, de eerste is de dag van de uitbraak en de tweede is zes maanden later in een versterkte zone. En met de aanwezigheid van de indiaanse gemeenschap lig het voor de hand dat zij degenen die immuun zijn, terwijl de blanke mensen om hen heen dat niet zijn. Verder bezit de film wat familiedynamiek doordat de lijdraad een gezin van vier personen is. Helaas zijn de performance een beetje teleurstellend en daarom snijdt het familieconflict niet echt diep genoeg. Punten scoort de film op de soms aanwezige lekkere bloederige inventieve gore. Al met al was het een redelijke en vermakelijke Indiaanse zombiefilm (volgens mij ook zelfs de enige)

"Don't get bit."

Volgens mij is dit de eerste indiaanse zombiefilm.

Gesitueerd in een indianenreservaat in 1981 volg je een gezin met de nodige strubbelingen. Op de eerste dag zie je de uitbraak, om vervolgens zes maanden vooruit te spoelen naar het verhaal van overlevers in een versterkte kamp. Het zou zomaar een spin-off kunnen zijn van 'The Walking Dead'.

Het is duidelijk te merken dat Jeff Barnaby een stukje maatschappijkritiek probeert te leveren omtrent het kolonialisme. Naast het feit dat de inheemse gemeenschap immuun is voor het virus en de blanke mensen niet. Op zich een interessant uitgangspunt, echter wordt het niet verder uitgediept. Dit zorgt voor wat rare wendingen en dialogen.

Qua productiewaarde weet 'Blood Quantum' wel te overtuigen. Het geheel oogt verzorgd en voelt zeer authentiek aan, mede ook omdat er voor inheemse acteurs is gekozen. Buiten het trage middenstuk om valt er meer dan genoeg te beleven. Als liefhebber word je getrakteerd op een aantal bloederige scènes die best inventief zijn.

Al met al een opmerkelijke horror te noemen. Niet alles werkt even lekker, maar zeker de moeite waard om eens aan een kijkbeurt te onderwerpen.

Kleine 3,0 sterren.

Dit is het dan.

Waar ik films om kijk. Niet het gewone, van iemand die er wel eens van gehoord heeft en wel weet hoe dat moet - en zijn neefje heeft wel een camera. Niet het grote geld, van laten we even een nog grotere productie maken met nog grotere en mooiere actie. Nee - iemand die gewoon een goed idee heeft en daar zijn ziel en zaligheid in steken wil. En dan ook nog eens het talent heeft om er wat van te maken, en een hele groep mensen mee krijgt die daar aan meedoen willen.

Vanaf de eerste beelden is het ook duidelijk dat de cinematografie erg, erg ok is - al is die misschien niet constant op hetzelfde niveau. Zou ook nauwelijks kunnen. Wel erg knap gedaan. Maar wat na een minuutje of wat ook meteen al opvalt, er is een verhaal. Kom daar nog eens om tegenwoordig - en meer dan dat nog, er is niet alleen een verhaal, maar er zijn ook mensen met diepgang en achtergrond die daar een rol in spelen. Karakters, zeg maar. En ook erg knap om in het toch behoorlijk uitgereden zombie- genre nog steeds met vernieuwende en verrassende actie en gore te komen. En vanzelf super om zoveel native Americans in een film te zien - en uber stoer in hun rol ook nog eens, al is dat wat cliche, maar ook op onderdelen erg, erg schrijnend in het verhaal. Gelukkig is niet de fout gemaakt om ook nog een Bekende Acteur te casten. Liever zo, fris en onbedorven. Nou ja behalve de zombies, dan.

Met de stemmige beelden (buiten de paar echt knappe trucs) en de bijpassende muziek wordt je echt meegezogen in een andere wereld - en zo hoort het ook voor iets wat in principe toch een horror is, al is het zombie-genre bij voorbaat ietwat komisch. Toch, zo moet het. En het tikje drama dat er in het verhaal zit past daar dan ook prima bij. Jammer dat het einde niet heel sterk is.

Erg knap gedaan, een film met karakter. Mijlenver verwijderd van de kansloze troep die Hollywood bij gebrek aan inspiratie uitbraakt, en ook mijlenver verwijderd van het dilettantistische gepruts van Netflix ed. Geweldig dat het kennelijk toch nog kan!

Het begint best veelbelovend met de vissen en de hond. Maar het wordt nergens spannend. De film kabbelt maar door en door. Soms zit er dan een grof en echt horrormoment in. Maar daarna is het weer van hetzelfde. Ook zijn de personages vervelende mensen om naar te luisteren en om naar te kijken. Niemand spreekt me echt aan. Echt één keer kijken, maar nu weg ermee.

Duidelijk geïnspireerd door de eerste drie films in Romero's Dead-trilogie, maar deze combinatie van splatterhorror en Indiaanse mythologie lijdt onder een rommelig scenario en slechts montage waardoor er zo nu en dan geen touw aan vast te knopen valt. Het heeft allemaal te maken met een uitbraak van een Zombie-epidemie en er is een redelijk geslaagde finale, maar verder is het niet veel soeps.

Low budget canadese zombiefilm met in ieder geval een vrij originele locatie: een indianenreservaat! Jammer dat plot en akteerwerk tekort schieten, anders had het met de film nog wel iets kunnen worden. Visueel oogt het namelijk allemaal best oké en de bloederige make-up effecten zijn overwegend eersteklas. Door de zeer matige cast weet de film helaas niet boven het maaiveld uit te komen. Duidelijk met veel liefde en inzet gemaakt, maar men had wat meer aandacht moeten besteden aan het vinden van overtuigende akteurs.

Lekker.

Waar deze Barnaby vandaan komt en wie hij is is me nog niet helemaal duidelijk, maar dat het een naam is die ik echt even in de gaten moet houden is ondertussen wel duidelijk. Blood Quantum start langzaam op maar ontpopt zichzelf uiteindelijk tot een redelijk verfrissende toevoeging aan het zombiegenre.

Uiteraard nog altijd wat beperkt qua middelen en zeker het begin moet even opgang komen, maar eenmaal de film loopt pakt het goed door. Het is niet verfrissend omdat het zo onderscheidend is qua narratief, wel omdat het eens lekker bloederig is. De rode spetters mogen rijkelijk in het rond vliegen, versterkt door serieus wat kwaliteit op het vlak van make-up en praktische effecten.

Wat verder rest is een soms wat trage, maar uiterst vermakelijke zombiefilm die nergens echt steken laat vallen. De personages zijn dun maar goed geacteerd en de opvolging van actie loopt sterk. Blood Quantum behoort daarmee absoluut tot de betere titels binnen het horrorgenre van de afgelopen 5 jaar. Er zijn er tegenwoordig niet veel meer die niet bang zijn om wat lomp geweld te laten zien, daarom is een film als deze juist zo'n prettige ontdekking.

Het acteerwerk is goed, de regiekwaliteit ook en het pakt goed door qua horror. Wat de film wat in de weg zit verder is het wat opdringerige moraal evenals de te langzame inleiding. De personages zijn niet geweldig boeiend dus dat de film alsnog wanhopig probeert steun te vinden op dat vlak is wat jammerlijk. Misschien had het soms ook wat energieker kunnen zijn, maar uiteindelijk is dat gewoon het vinden van naaldjes in een hooiberg. Een lekker bebloede en uiterst vermakelijke hooiberg in dit geval.

Deze Canadese Horror film (een zombiefilm) zag ik voorbij komen op "Film1" en leek me wel interessant, want een film over Zombies in een indianenreservaat is er volgens mij nog nooit gemaakt. Maar na hem gisteravond gezien te hebben, is het niet meer dan een matige dertien in dozijn zombiefilm, die overeenkomsten heeft met de zombiefilm "Land of the Dead (2005)" van de bekende horrorregisseur George A. Romero.

In deze horrorfilm van de eveneens Canadese regisseur Jeff Barnaby, welke zich afspeelt in 1981, komen de doden weer tot leven buiten het geïsoleerde reservaat van de Mi’gmaq indianen in Red Crow, waar veel mensen hun toevlucht zoeken tegen de zombies en waar sheriff Traylor (Michael Greyeyes) het fort bewaakt met zijn familie en vrienden.

De eerste circa 30 minuten van de film zijn nog enigszins vermakelijk, want daarin zien we hoe sheriff Traylor getuige is van eerste vreemde gebeurtenissen die het begin van het einde der samenleving inluiden. Zo zien we net gevilde vissen weer tot leven komen en ook een doodgeschoten hond door sheriff Traylor. In het begin van de film maken we ook kennis met de familie van sheriff Traylor, die bestaat uit ex-vrouw Joss (Elle-Máijá Tailfeathers) die verpleegster is in een ziekenhuis, de lastige en rebelse zoon Joseph (Forrest Goodluck) die vaak wordt opgepakt door de politie (o.a. vanwege het schijten vanaf een brug op een auto), de vader van de sheriff, te weten Gisigu (Stonehorse Lone Goeman) en Traylors delinquente zoon van een eerdere relatie, te weten Lysol (Kiowa Gordon), die goed bevriend is met Joesph. En verder maken we nog kennis met de zwangere vriendin van Joseph, te weten Charlie (Olivia Scriven), en nog wat indianen vrienden van sheriff Traylor zoals Bumper (Brandon Oakes) en Shooker (William Belleau).

Zoon Joseph en diens vriend Lysol zien we overigens voor het eerst als ze in een politiecel zitten met een grommende man die bloed braakt. Dit is dan tevens ook de eerste zombie die we zien in de film en daarna komen er ook veel politierapporten binnen met mensen die gebeten zijn en daarna zien we ook een zombie-uitbraak plaatsvinden in het ziekenhuis waar Joss werkt. Ondertussen rekent sheriff Traylor en zijn vrienden af met wat zombies (o.a. met een zombievrouw die in een baby aan het bijten is) en zien we o.a. hoe een zombie wordt doodgeslagen met een jachtgeweer en hoe een zombie wordt gedood met een kettingzaag en daarbij zien we ook wat goor in beeld. Naderhand worden er ook geïmproviseerde wapens gebruikt. Nu het einde nadert, voelt sheriff Traylor zich ook geroepen zijn volk te verdedigen. De verrassende wending in deze film is dat de indianen van het reservaat ontdekken dat ze immuun zijn voor beten van de zombies. Het is bijna alsof de planeet zichzelf probeert terug te geven aan degenen die het echt verdienen.

Daarna dooft het verhaal zich als een nachtkaars, want dan zijn we inmiddels zes maanden verder en heeft de zombie apocalypse plaatsgevonden en zien we vooral de impact van de zombie-uitbraak op hun leven. We zien dan hoe sheriff Traylor, zijn familie en vrienden een fort (een geïmproviseerd bolwerk) bewaakt, waarin o.a. vluchtelingen worden opgevangen, maar die hoeven niet op veel sympathie te rekenen. Deze worden fysiek ook niet echt gecontroleerd op verwondingen en het enige wat men aan hun vraagt is of ze gebeten zijn (natuurlijk zegt vrijwel niemand daarop de waarheid) en als ze ontkennen dan zijn ze welkom? Dat vond ik opzicht al belachelijk en natuurlijk is er ook altijd iemand in het gezelschap die zich als een idioot gaat gedragen en dat is in dit geval Lysol, die o.a. zorgt voor een zombie-uitbraak in het fort met een gebeten vrouw, te weten Lilith (Natalie Liconti), die hij gebruikt als hoer (voor zichzelf, waarbij hij natuurlijk ook gebeten wordt). Hij is overigens niet alleen en krijgt o.a. hulp van de zekere vadsige Moon (Gary Farmer) en de vrouw James (Devery Jacobs).

Boeiend en spannend wordt het ook nergens en het verhaal verloopt verder zeer voorspelbaar met hier en daar ook wat clichés (de tienerzwangerschap, een hervormde vader en een groeiende rivaliteit tussen twee stiefbroers). Op het einde wordt er natuurlijk afgerekend met Lysol (die wordt neergestoken door Joseph, waarna hij wordt opgegeten door hongerige zombies) en ook zal niet iedereen het overleven. Zo komt sheriff Traylor op een gegeven moment heldhaftig aan zijn einde en dat geldt ook voor vader / opa Gisigu (die zombies doodt met een samoerai zwaard), die besluit achter te blijven op het reservaat als Joss, Joseph en de zwangere Charlie, die gebeten is geworden, besluiten weg te varen in een roeibootje. Daarna zien we nog hoe Charlie bevalt van een gezonde dochter, waarna Joseph haar doodschiet en daarna is de film ook na 95 minuten afgelopen.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en eerlijk gezegd gaf ik ook helemaal niets om de cast en het maakte mij dan ook niets uit wie er zou overleven (wat overigens vrij voorspelbaar is). Degene die het nog verdienstelijk deden, waren Michael Greyeyes als sheriff Traylor, Stonehorse Lone Goeman als vader / opa Gisigu, hij had ook nog een beetje humor, en Elle-Máijá Tailfeathers als Joss en de laatste vond ik ook geen onprettige verschijning om naar te kijken. De zombies zagen er niet onaardig uit, maar ze ogen wel wat goedkoop en ze zorgen ook nauwelijks voor gore. Het meeste gore is juist afkomstig bij het doden van de zombies.

Al met al is "Blood Quantum" gewoon een matige zombiefilm die niet boeiend en spannend is en die nergens weet te overtuigen. Enkel de eerste 30 minuten van de film zijn nog enigszins vermakelijk en het enige verrassende in "Blood Quantum" is dat de indianen van het reservaat immuun blijken te zijn voor zombiebeten.

P.S. de soundtrack van de film, te weten "Indians" van de Amerikaanse thrashmetalband "Anthrax", was wel leuk gekozen

Best een vermakelijke zombiefilm die vooral het moet hebben van de gore en het origineel gegeven van een indianenreservaat waarbij de inheemse bevolking op de één of andere manier immuun lijkt te zijn voor de zombieplaag. Duidelijk ook een politieke boodschap naar kolonisatie uit het verleden. Het eerste half uur heeft een prima opbouw waarbij je het gevoel krijgt dat dit wel iets meer kan worden dan een degelijke film. Helaas, is dat echter niet het geval. Na het half uur springt het verhaal over naar een tijd van zes maanden verder waar vooral chaos en levende doden heersen. Gore genoeg aanwezig, maar het verhaal verslapt en laat steken vallen zoals buitenstaanders opvangen in de ommuurde vestiging zonder te controleren en de focus leggen op de familie met hun eigen problemen met onnodige dramatiek. Daarbij zijn de personages niet zo interessant en is het acteerwerk matig. 6/10