Mystify: Michael Hutchence (2019)

En ik dacht altijd dat hij per ongeluk dood is gegaan vanwege mislukte wurgseks, maar deze interessante Documentaire / Biografie film over Michael Hutchence brengt zijn dood in een ander daglicht en dat is maar goed ook. Ik begrijp wel niet waarom men daar zolang gewacht mee heeft, want hij is helaas inmiddels al meer dan 20 jaren dood en ik zeg bewust helaas, want ik vond Michael Hutchence destijds een goede zanger en persoonlijkheid (dat vonden vele vrouwen destijds ook en hij heeft ook van een aantal zeer mooie vrouwen mogen snoepen) en veel liedjes van zijn Australische rockband "INXS" vond ik ook goed, waaronder de titel van deze documentaire, te weten "Mystify" (daar heb ik destijds een cd single van gekocht), en dat mooie liedje is ook te horen op het einde.

Deze Documentaire / Biografie film (werd afgelopen vrijdag uitgezonden) is een Intieme verfilming over het leven van INXS-frontman Michael Hutchence, die in november 1997 op z’n 37ste zelfmoord pleegde en ik kan me dat nog best goed herinneren (maakte destijds indruk op mij en ik vond het ook erg en jammer). Het is gemaakt door de bevriende regisseur Richard Lowenstein (die een aantal videoclips voor "INXS" maakte, waaronder hun bekendste, namelijk het mooie "Never Tear Us Apart"), die toegang kreeg tot privémateriaal (vooral films) van Michael Hutchence, voorzien van al dan niet beroemde en mooie ex-vriendinnen (zoals Michèle Bennet, zangeres Kylie Minogue, van wie ook wat sexy beelden met wat bloot te zien is, en fotomodel Helena Christensen en de laatste is o.a. te zien in de videoclip "Wicked Game" van Chris Isaak, waarin ze het grootste deel van de tijd topless rond loopt), zijn vrienden (onder wie Bono van U2) en zijn familie (zijn broertje Rhett en zus Tina Hutchence en de laatste heeft vooral voor hem gezorgd toen hij nog kind was).

Lowenstein had zo veel materiaal tot zijn beschikking, dat het hem bijna tien jaar kostte de film te voltooien. Hij besloot de beelden zo veel mogelijk voor zich te laten spreken. Zo zijn pratende hoofden niet te zien en de interviews zijn alleen als voice-overs te horen. Het zorgt voor een intense, energieke kijkervaring, al kan de continue stroom beelden ook wel wat vermoeiend worden, alsof je een eindeloze videoclip voorgeschoteld krijgt. Het levert uiteindelijk wel enkele tragische verrassingen op en een prettig menselijke blik op een getroebleerde kunstenaarsgeest, al komen muziek en de band "INXS" er wat bekaaid van af. Maar goed deze documentaire gaat nu eenmaal over Michael Hutchence en niet over de band "INXS".

Eén van Lowensteins doelen (en wat tevens ook de grootste tragische verrassing is) met deze film was helderheid bieden over de omstandigheden rond Michael Hutchence dood (waarvan ik dus dacht dat het om wurgseks ging tijdens masturbatie, net zoals bij acteur David Carradine, maar misschien is dat ook wel niet waar). In zijn laatste jaren dook hij namelijk keer op keer op in tabloidverhalen over onstuimige relaties (o.a. met Paula Yates), drugsgebruik, raar gedrag (slaat o.a. een gitaar kapot in de studio) en agressief gedrag. Het bericht over zijn zelfmoord kwam in die context dan ook nauwelijks als een verrassing.

Maar In "Mystify" wordt overtuigend aangetoond (o.a. verteld door Helena Christensen) dat alle ellende begon na een traumatisch ongeluk in Kopenhagen, waar Michael Hutchence in 1992 bij betrokken was. Hij werd daar (toen hij een pizza aan het eten was) door een taxichauffeur op zijn hoofd geslagen omdat hij in de weg zou staan. Hij viel daardoor en raakte de stoeprand, waardoor er bloed uit zijn oor komt (Helena Christensen dacht dat hij dood was). Hij verliest hierdoor o.a. zijn smaak en reukvermogen en houdt er ook ernstig hersenletsel aan over (hij ging ook pas een maand later na een neuroloog). Van de opgewekte levensgenieter die aanvankelijk wordt gepresenteerd, is na die episode niets meer over. Kortom, een diep tragische geschiedenis.

Het drama stopt echter niet met de zelfmoord van Michael Hutchence, want de tragische gebeurtenissen stapelen zich na 1997 op met de zelfmoord (d.m.v. een overdosis heroïne) van zijn ex-vriendin (en moeder van zijn kind, te weten Tiger Lily, geboren in 1996) Paula Yates in 2000. Zij was getrouwd met zanger, filantroop en liedjesschrijver Bob Geldof (is ook in beeldmateriaal te zien, maar komt zelf niet aan het woord) en een van hun drie kinderen, te weten Peaches, stierf op vijfentwintigjarige leeftijd net zoals haar moeder aan een overdosis heroïne. Misschien dat er dus ooit nog een vervolgdocumentaire komt met Bob Geldof.

De dood van zaner Michael Hutchence blijft natuurlijk tragisch (dat vond ik ook altijd van Bon Scott, die de zanger en voorman was van de bekende Australische hardrock band AC/DC), maar zijn muziek blijft gelukkig altijd bestaan en is ook dit jaar weer vertegenwoordig in de "Top 2000" met de liedjes "Never Tear Us Apart" (die zal er ook nog wel jaren in blijven staan) en "Original Sin" (staat er misschien voor het laatst in). Helaas staat "Mystify" er niet in, want dat is namelijk mijn favoriete liedje van "INXS". Maar misschien staat hij er wel volgend jaar in als velen deze Documentaire / Biografie film zien, hij zou het in ieder geval verdienen.

P.S. met de Engelse rockband "Oasis heb ik helemaal niets, maar deze documentaire laat wel zien (tijdens de uitreiking van een muziekprijs) dat de broers Noel Gallagher en Liam Gallagher enorme klojo's zijn".

Degelijke documentaire over het korte leven en de zelfmoord van Michael Hutchence, zanger van de australische band INXS. De visuele aanpak, archiefbeelden met daaroverheen interviewfragmenten en commentaar van betrokkenen, werkt uitstekend en er is duidelijk veel werk gaan zitten in het verzamelen van bruikbaar materiaal. Toch leer je de persoon die schuilgaat achter het idool niet echt kennen en blijven veel vragen onbeantwoord. Hierdoor schiet de documentaire op emotioneel gebied wat tekort, hoe knap alles ook in elkaar gezet is.

Goed.

Knap gemaakte docu. Toffe (amateur)beelden, tof in elkaar gezet en met behoorlijk wat tempo, zonder ooit te snel of te fragmentarisch over te komen. INXS vind ik verder niet echt een geweldige band - paar toffe popnummertjes, maar daar blijft het bij. En Michael Hutchence komt evenmin beter uit deze docu. Zijn palmares als het op schone fruitige dames aankomt is best knap, maar ik vind het maar een nichterig type. Erg zelfbewust, steeds maar weer met de camera bezig. Dat is mogelijk een vereiste om een wereldster te willen worden, maar ik kan me er wel aan ergeren.

Het laatste gedeelte focust logischerwijze op de grotere problemen uit z'n leven. Ik dacht eigenlijk altijd dat hij de zoveelste 'wereldster' was die 'per ongeluk' een overdosis had genomen, maar dat is dus even anders. Zijn ongeluk in 1992 zet een en ander in een ander daglicht, maar los daarvan is Hutchence toch ook gewoon één van de zovelen die het moeilijk had met de populariteit en alles daaromheen.

3,5