Bik Eneich: Un Fils (2019)

Bikkelhard, traag maar heel meeslepend en pakkend, naar de keel grijpend drama.

Een veelheid aan confrontaties: Aziz die wordt neergeschoten; levertransplantatie of sterven; Fares die niet de vader blijkt te zijn; de confrontatie met dat feit; de bijzonder moeilijke positie die daarop volgt voor Fares en nog meer voor Meriem; daarbovenop kinderen die verkocht worden voor hun organen;...

Maar ook geen tearjerker, nergens over the top.
Integendeel, het oogt allemaal levensecht, zowel het drama met zoon als de zorgen van de ouders - de angst, de woede, de droefheid die in close up van de gezichten af te lezen is.

Ook de omgeving en de achtergrond in Tunesië zijn een mooi en belangrijk onderdeel. Een middle class progressief gezin, in een schabouwelijk ziekenhuis, een arm stadje, en een land waar conservatief nog heel aanwezig is. Met een strijd tussen leger en rebellen, en met de problemen aan de grens met Libië.

En de twee hoofdacteurs: heerlijk.

Meer dan waarschijnlijk voor mij de film van het jaar - ook al is hij in 2019 uitgegeven.

Een geweldig familiedrama dat het allemaal heeft: het is vanaf het begin emorioneel aangrijpend zonder sentimenteel te zijn, het bekritiseert de religieuze wetten en opkomst van het moslimfundamentalisme zonder belerend te zijn en het plot is aldoor spannend doordat er telkens een nieuwe weg wordt ingeslagen waarvan je wilt weten hoe het afloopt.

Er worden naar mijn idee nogal wat films uit moslimlanden in Nederland uitgebracht die de corruptie en onderdrukkende religie in die landen bekritiseren (waarschijnlijk vormen de meeste filmmakers sowieso een progressief volkje), maar in het algemeen slagen ze er in om niet slechts kritiek te leveren maar om – zoals een kunstwerk betaamt – ambigu te zijn door bv. beide kanten van het verhaal te geven. Deze film doet dat door aldoor ethische dilemma’s op te werpen die aanzetten tot denken in plaats van simpelweg veroordelen.

Mooi sterk ingetogen drama waarbij een voorval een andere drama naar de oppervlakte doet drijven. Het is een film die beklijft en erg goed in beeld is gebracht. Zeer aangrijpend en emotioneel zonder de platte toer op te gaan. Het sterke punt van de film is ook dat er ethische kwesties de revue passeren. Komt daarbij ook de dreun die de vader te horen krijgt dat zijn zoon niet zijn biologische zoon is. Doordat hij hierdoor niet geschikt is als donor, moet er op zoek gegaan worden naar de echte vader. Niet evident dus, zeker niet onder deze emotionele omstandigheden. Hij zoekt uiteindelijk zijn toevloed op de illegale markt, maar ook dat is niet zonder risico.

Erg sterk is de authenticiteit van de film. Alles wordt erg goed in beeld gebracht. Sterke rollen van de ouders waarbij de machteloosheid centraal staat, de hoop en wanhoop ook. Ook de uitstekende regie hielp hierbij. Sterk einde ook waarbij je niet goed weet hoe het zal aflopen. Maximale betrokkenheid dus bij de kijker waardoor de film blijft nazinderen.

Deze deed me niet direct een belletje rinkelen, maar me toch eens aan gewaagd. Het was een prima film die heel realistisch over kwam. De cast deed het prima en verder verder zag het er goed uit. Het verhaal was ook interessant en meeslepend.

Vond het wel een aanrader.

Moest het niet zo'n dramatisch, levensbedreigende gebeuren zijn dan zou de "onthulling van het groot familiegeheim" toch wel even doen glimlachen.
Nu is het een strem op de noodzakelijke hulpverlening aan een stervend kind en laat het eveneens toe om vast te stellen dat in het politiek woelig land, met levendige meningsverschillen onder de burger en niet vrij van terrorisme, de zorgverlening en wetten gebrekkig en verouderd zijn en gangsterpraktijken orgaan- en kinderhandel welig tieren.
Daarom een film met een heel triest gegeven, aandoenlijk en met sterk verzorgd acteerwerk. Sami Bouajila valt zeker te vermelden. Is trouwens al geruime tijd een bekende naam in de Franse cinemawereld.