Changeland (2019)

Het regiedebuut van Seth Green. Ik wilde er eigenlijk niks over zeggen maar ik zie dat helemaal niemand deze film nog gezien heeft en gestemd heeft?? Dus voel ik mij toch geroepen een paar woorden vuil te maken.

Zal ik bij het goede beginnen; Green heeft een goed oog. Deze film is mooi, de kleuren zijn vol en zelfs in het donker ziet alles er goed uit. Er zitten ook wel wat cinematografische scenes in waar wel uit blijkt dat Green er kijk op heeft. Dit geeft de film toch best een volwassen ogende sfeer en dat vind ik wel prettig. Want ik was bang dat het weer zo een onderbroekenlol film zou worden zoals rat race of road trip. Ook de muziek is goed, al voegt het weinig toe aan de sfeer of spanning.

Dan kom ik bij het niet zo goede. Deze film is niet echt grappig, niet dramatisch er is ook niet echt veel karakterontwikkeling. Green begint apathisch en eindigt iets minder apatisch. Misschien dat dat wel realistisch is want het was ook niks als iemand als sukkel begint en als superheld eindigt (waar ik voor vreesde) maar dit einde was ook een beetje laf. Ik vind het wel goed dat Green ervoor gekozen heeft toch een wat serieuze benadering te nemen. Zo kan er in deze film ook (kort) gesproken worden over pijnlijke onderwerpen. Helaas gebeurd dat nogal oppervlakkig en emotieloos maar voor Amerikaanse comedy is het in ieder geval al een stapje vooruit dat dit in een film terug komt. Verlies van je geliefden, verlies van je ouders. Het feit dat iedereen elkaar in Thailand tegenkomt en elkaar vind in de wens de eigen sores te vergeten.

De film voelt als een verzameling scenes, Meyer en Green gaan samen naar Thailand en pakken heel veel boattripjes en dit geeft kans om mooie shots te laten zien van bossen en water en stranden etc. Gooi er nog wat feestjes bij en een beetje thai boxen en je hebt een film. Dacht Green. Hij vergat wel dat je ook wat spanning, interessante karakters en grappige situaties erbij moest hebben. Een soort running gag dat iedereen denkt dat de twee vrienden gay zijn is misschien grappig voor Amerikanen om anderhalf uur vol te houden. Maar dit werk heeft echt te weinig vlees op de botten om aan te bevelen aan iemand. Dat zal ik dan ook niet doen. Verder is het ook weer volgens Amerikaanse recept: yapyapyap alleen maar praten over gevoelens en moeilijke dingen maar niks laten zien. Echt jammer, Green zat wel op een goed spoor hij had het net nog even meer moeten uitdiepen en wat clichés achterwege moeten laten dan had dit echt een sterk debuut kunenn zijn.

Wel is het leuk Macauley Culkin weer eens ergens te zien, al jaren goede vrienden met Green. Hij speelt soortvan zichzelf als zuipende gast die het ook allemaal niet meer weet maar hier een soort levensstijl van heeft gemaakt. Als het Green zijn doel was een existentiële leegte in beeld te brengen is hem dat goed gelukt. Echt boeiend kan ik het niet noemen. Maar toch leuk enkele van die jaren '90 comedy acteurs weer eens te zien. Ik zie in reviews op internet dat de meningen over deze film heel erg uiteen lopen van heel goed tot heel kut. Ik vind mijzelf in het redelijke midden.