Scars of Xavier (2017)

Tjonge dat had ik niet verwacht! Door het woord littekens verwachtte ik eigenlijk een slasher. Ook het begin van de film, als we een groep gewapende politieagenten in kogelvrije vesten zien, zette mij op verkeerde gedachten. Want uiteindelijk verwijst dat woord naar de littekens op de ziel van de seriemoordenaar met een moedercomplex. En is het meer een verhaal in de traditie van Maniac, Angst of Henry: Portrait Of A Serial Killer. De verstoorde psyche van een moordenaar en zijn gewelddadige impulsen. Nergens is de film karakter of plot-gestuurd; in plaats daarvan is het een bloedige blik op de moorddadige gebeurtenissen in het leven van een gestoord persoon. Rauw en bloederig gebracht! Het is een nogal verbazingwekkende film met net zoveel stijl, schoonheid en sfeer als Gore en gruwelijkheden aangevuld met een elektronische gestileerde soundtrack. Ik kan niet anders zeggen dan dat Kai E. Bogatzki, een getalenteerde regisseur is die buiten de kaders denkt.

Ook ik had hier een gore slasher verwacht maar bleef dus wat op m'n honger zitten.

Het was meer een kijk op de psyche van een seriemoordenaar met moedercomplex. Waar hebben we dat nog gezien

Hier en daar spoot wel wat bloed maar naar mijn smaak bleef het allemaal wat te leeg, te tam, te eentonig.

2*

Een film heeft soms maar weinig verhaal nodig om te boeien. Hoofdpersonage Xavier is een weinig spraakzaam persoon die overdag z’n normale saaie werk verricht, maar die na werktijd door de straten van Praag zwalkt om vrouwen te vangen en te vermoorden. Veel meer verhaal is er niet.

Een spannende film. Een film die een duistere inkijk biedt in het zieke hoofd van een seriemoordenaar. Als kijkers zijn we getuige van talrijke weerzinwekkende moorden en ervaren we de verwrongen innerlijke leefwereld van Xavier uit eerste hand. Het is een film die zowel van buiten als van binnen erg bruut en smerig is opgetuigd.

Scars of Xavier is duister entertainment met een prima hoofdrol die weinig expressieve schwung heeft. Juist daarom legt hij een kille doelgerichtheid aan de dag, die doodeng is. Het maakt hem tot een kille gewetenloze verschijning en een overtuigende psychopaat. Hij is zo weerzinwekkend amoreel dat hij zich slechts druk kan maken over de futiele vraag of hij zijn slachtoffers planmatig of impulsief moet doden.

Ja, Xavier is een echte psychopaat.

In een scène bekijkt Xavier een wand met polaroids van zijn dode slachtoffers. De scène verduidelijkt de manier waarop de walgelijke Xavier blijvend geniet van een moord. Zijn herinnering spoelt een moord van achteren naar voren door zijn hoofd en vervolgens van voren naar achteren. Heen en weer. Wind en rewind. Het effect is morbide maar geeft goed inzicht in het genot dat Xavier steeds opnieuw kan ervaren door specifieke beelden van elk slachtoffer heel gedetailleerd op te roepen. De film biedt meer van dergelijke confronterende scènes, die verontrustend vies smaken.

De inkijk in het hoofd van de seriemoordenaar voelt continu smerig en roept een immer beklemmend gevoel op. Er is geen ontkomen aan. Steeds zijn er weer die schimmige, brute en viezige beelden om die beduimelde gevoelens op te roepen en te voeden.

Technisch ziet de film er mooi uit. Mooi gefilmd met gebruikmaking van bruingrijzige kleuraccenten, die de film een onwerkelijk en duister basisuiterlijk verlenen. Verontrustende beelden die door sinistere muziek passend worden begeleid. Prima effecten ook. De moorden zijn een macabere lust voor het oog.

Een film heeft soms maar weinig verhaal nodig om te boeien. Toch had deze film wat meer handeling kunnen gebruiken. De film rent van moordscène naar moordscène en trekt zich van potentiële mogelijkheden om de verhaallijn te verbreden niets aan. Van mij had het verhaal gerust meer op de film mogen drukken dan nu het geval is.

Maar goed. Ook zonder veel verhaal, wekt de film een prettig morbide gevoel op en toont de film zich horrorwaardig. Misschien ook maar beter zo.

Lekkere brute horrorfilm met een psychologisch laagje.

Het begint als een actiescene in Rome, waar Xavier ontsnapt van een Swat-team. Opmerkelijk is dat dit geen verbintenis heeft met de rest van de film.

Vervolgens gaan we naar Praag, de plek waar deze kerel woont. Hij ziet er allerdaags uit, verzorgd zich goed en verdiend de kost bij met een saai baantje als autowasser. Maar in de nachturen trekt hij de straat op om op vrouwen te jagen; niet voor de liefde.

En de moorden en martelingen zijn goor, schokkend en nemen geen enkele blad voor de mond. Al snel is het ook duidelijk dat het niet slechts draait om shockeren. De flashbacks die Xavier heeft zijn pijnlijk. Moeders kunnen zo gemeen zijn; als een kruipende spin. Agressieve vaders zijn daar engeltjes bij vergeleken. Het incest-thema was natuurlijk te verwachten. Xavier had een normale man kunnen worden. Alle vrouwen associeert en scheert hij over een kam met zijn ziekelijke moeder en lijkt zijn wraak maar niet gevoed te worden. Deze twist maakt de film ook nog zieker.

De plaatjes van Praag werken ook goed mee. Die stad vind ik sowieso al iets mysterieus hebben.

Een kleine maar toch wel diepe horrorfilm. Goed gemaakt en bedacht... maar ongetwijfeld ook gebaseerd op soortgelijke gebeurtenissen.

4,0*

Als je van dit genre houdt kom je aan je trekken en hoe.

Een seriemoordenaar met een moedercomplex die er moordlustig op los hakt, snijdt en slaat.

Heftig ook in beeld gebracht.

Ik houd ervan en vond het een goede horrorfilm.