A Rainy Day in New York (2019)

Vanaf 29 augustus in de bioscoop (Paradiso Entertainment Nederland)

Ehhhh, Woody. 'Intussen zit een veertiger in een relatie met een model dat slechts vijftien jaar oud is.'

Art imitates life? Write about what you know?

Eindelijk is deze film vrijgegeven! Ben erg benieuwd.

Gomez en Fanning, toe maar! Erg benieuwd trouwens hoe hij dit in het MeToo-tijdperk oplost.

Fijn dat deze toch uitkomt.

MeToo.

Ik moet toegeven dat ik de trailer er niet slecht uit vond zien... Moreel dilemma

Benieuwd!!

2018... het enige jaar zonder Woody Allen film?

Ziet er goed uit. Hij krijgt het toch maar weer voor elkaar, die Woody.

Vooral sterk door het acteerwerk van met name Elle Fanning maar ook Cherry Jones in een kleine rol als de moeder van Timothée Chalamet. Beter dan Allen's laatste drie films naar mijn smaak.

3,5 *

Zou dit zomaar de laatste Woody kunnen zijn? Gezien de moeite om deze nog uit te laten brengen (en zijn leeftijd natuurlijk).

Zou ook best een mooie afsluiting zijn denk ik, een film die gaat over zijn geliefde New York.

Is dit een ietwat gelimiteerde release?

Hij mist tussendoor nog wat jaartallen (1981, etc).

Er zat een knip in tijdens een opname met een feest met de regisseur en ander celeb. ???

Een verfrissende bui.

De getormenteerde moeilijke personages komen ook in deze Woody Allen film weer ruimschoots aan bod. Het maakt deze licht romantische komedie met aardige dialogen gevuld met relatieperikelen en overpeinzingen genietbaar en vooral door het spel van de twee hoofdrolspelers.

Het was een leuk dagje uit in New York. Krijg ineens zin om er naar toe te gaan.

Selena Gomez schiet te hulp als het kleine zusje van Gatsby's ex-vriendin en Cherry Jones schittert als Gatsby's moeder, maar dit is een zeer middelmatig werkje van Woody Allen. Veteraan Vittorio Storraro is gelukkig ook weer aan boord en brengt alles schitterend in beeld, maar het is vooral de scenarist Woody Allen die ons hier in de steek laat. Het verhaal betreft het kersverse stel Gatsby [Timothée Chalamet], een echte New Yorker, en zijn kersverse vriendin Ashleigh [Elle Fanning] die daar een interview heeft kunnen regelen met één van haar favoriete regisseurs, Roland Pollard [Lieb Schreiber]. Haar afspraak zou slechts een uurtje duren, dus Gatsby is van plan de rest van de dag te gebruiken om Ashleigh rond te leiden in zijn favoriete stad. Maar die plannen kunnen al snel de prullenbak in wanneer Ashleigh naar een screening van Pollards nieuwste film mag.

Uiteraard leidt dat voor beide hoofdpersonen tot een aaneenschakeling van onvoorziene situaties die helaas met elkaar gemeen hebben dat ze nooit vermakelijk worden. De ondertitelaar had waarschijnlijk een encyclopedie nodig om de verwijzingen naar klassieke literatuur, cinema en buiten de VS nauwelijks bekende cultfiguren te vertalen, maar ook de rest van de beoogde grappen missen hun doel. Het helpt bovendien niet dat Chalamet worstelt met zijn karakter en het gemanierde spel van Elle Fanning bevestigt voor mij haar gebrek aan (in dit geval komisch) acteertalent. Scherpe observaties heb ik niet kunnen ontdekken en de grap over orale seks en een Bar Mitswah behoort ongetwijfeld tot de slechtste grappen die Allen ooit heeft geschreven. Geen toeval, want dit is één van zijn slechtste films.

Van de 48 films die Woody Allen tot nu heeft gemaakt heb ik er maar een paar gezien maar ik heb wel de indruk dat ze allemaal hetzelfde zijn: zijn films zijn van begin tot eind gevuld met neurotisch gebabbel – een soort verbale diarree waarbij je meedogenloos de oren van je kop wordt gekletst – en hebben hetzelfde verhaal over een stel dat in de grote stad allerlei andere mensen ontmoet waar ze dan op verliefd worden zodat er een relatiecrisis ontstaat. Deze film is niet anders maar hij beviel me wel.

Het eindeloze gebabbel en de plotontwikkelingen zijn net interessant genoeg om de aandacht aldoor vast te houden en uiteindelijk blijkt er toch ook iets van inhoud of diepgang in te zitten hetgeen de doorgaans wat flauwe grapjes ruimschoots compenseert. Dat er innemend wordt geacteerd, met name door Elle Fanning, helpt overigens ook. De film onderzoekt op redelijk interessante wijze de bekende thema’s van Woody Allen zoals het ‘echte’ leven met z’n spanning tussen je afkomst en je ambities en tussen de werkelijkheid en de filmversie ervan (‘het echte leven is voor mensen die niets beters kunnen krijgen’), wat mensen in elkaar aantrekt en afstoot (van spirituele, emotionele dan wel fysieke aantrekkingskracht en de erotiserende kracht van succes/sterrendom tot het afstotende van een vreemde lach) en de romantiek van nostalgie en een regenachtige, drukke stad die elke menselijke agenda in de war stuurt vs. het vredige maar voorspelbare zonnige platteland.

Mijn 34e film van Woody Allen.

Al bij de openingsbeelden zit je weer midden in een Allen film. Vittorio Storaro achter de camera, helemaal top. Onze oudste neuroot heeft zijn plaatsvervanger gevonden, en deze Chamalet is echt verfrissend. Maar de echte stralende ster is wat mij betreft Elle Fanning die een heerlijke en grappige rol heeft. Misschien niet de beste van Woody maar wat gaan we hem straks missen als hij in zijn stad New York, de laatste adem blaast. Hopelijk kan hij nog even mee.

Heb je 'Stardust Memories' van hem gezien? Hij is wat plot betreft heel anders dan andere films van hem. Ik kan hem aanraden!

Leuker dan de vorige Woody Allen films, die ik vaak maar een krappe 7 waard vond. Maar A Rainy Day in New York was erg vermakelijk, heb me geen moment verveeld. Fantastisch acteerwerk van Elle Fanning. Ja, toch 4 sterren! Wel jammer van die Selena Gomez (heel vervelend om naar te kijken vind ik zelf).

Dan denk ik dat je Bananas, Interiors, Annie Hall, Manhattan, Zelig, Hannah and her Sisters en Crimes and Misdemeanors nog niet hebt gezien. Ik ben het met je eens dat veel van Allens latere films een herhaling van zetten lijken, maar zijn beste (of leukste) films hebben allemaal iets unieks, iets extra's.

Ik zou je aanraden om toch een paar van de titels die ik genoemd heb te kijken. Om te beginnen Manhattan en Annie Hall

Had mij na het zeer vervelende Wonder Wheel met de uiterst irritante Kate Winslet mij eigenlijk voorgenomen de films van Woody in het vervolg maar links te laten liggen. Veel geleuter, allemaal zeer voorspelbaar en vol met clichés. We hebben het allemaal al tig keer gezien. Maar...als dan een zeer aantrekkelijke Elle Fanning haar opwachting maakt die wij voortdurend te zien krijgen in mooie korte rokjes dan verandert er natuurlijk wel het een en ander. . Een lust voor het oog deze jongedame. Enorm genoten van haar frivole spel. Op een gegeven moment dreigde ze uit de kleren te gaan toen ze samen was met Francisco Vega. Onmiddellijk dacht ik, dit kan niet. Nu moet er een bel gaan en die ging natuurlijk ook. Het was natuurlijk de minnares van Francisco die aanbelde En wat er toen gebeurde. Nou, vul zelf maar in. Over clichés gesproken. Het zij Woody vergeven - gelukkig speelde hij zelf niet mee - want dankzij Elle Fanning krijgt deze film van mij een ruime voldoende. Mocht dit de laatste film van Woody zijn, dan zou dit toch een mooie afsluiter zijn.

3,5*

Hier moet ik nog eventjes op wachten, ze draaien inmiddels wel de trailer in Pathé Breda(Mijn vaste stekkie) maar voorlopig zie ik de film nog niet in de programmering, helaas wel vaker het geval bij deze bioscoop.

Inmiddels toch wel heel benieuwd geworden!

Een vrij onvoorspelbaar cadeautje in al zijn Newyorkse voorspelbaarheid. Deze film is een acht - niet omdat hij origineel is, maar omdat hij durft niet origineel te zijn. In een cinematijdperk waarin we alles denken gezien te hebben, vergeten we bijna hoe vaak we wel niet verlangen naar een romantisch gesprek. A Rainy Day in New York is precies wat het pretendeert te zijn: een film die het noodzakelijk vindt een regenachtige dag in New York te romantiseren. Zo'n bijna ondragelijke romantiek herinnert ons eraan wat voor gevaarlijk fijn gevoel het idee van liefde bij ons oproept. Ik schaamde me een beetje, maar ik ging met een warme lach de zaal uit. Omdat ik in de val van Woody Allen was getuimeld. Allen, een man met een onguur CV wat betreft zijn eigen romantische leven; ik, een ziel zoals u, die zoals ieder ander ook soms smacht naar meer romantiek in het leven; we weten allemaal dondersgoed hoe graag we die regenachtige dag in New York willen hebben. Een lager cijfer aan deze film geven zou dan alleen nog een resultaat van ontkenning, pretentie en misplaatste trots kunnen zijn.