Joséphine Baker, Première Icône Noire (2018)

Mijn ouders hadden er destijds de mond van vol en nog niet zo heel lang geleden bezocht ik, bij toeval, het Châtaeu des Milandes in de Perigord waar Joséphine Baker destijds haar adoptiekinderen huisvestte en dat nu gewijd is aan een museum over haar.

Aldus kon ik deze documentaire over deze "J'ai deux Amours"-artiste niet laten voorbijgaan.

Het is een eerder kleine documentaire, met de gebruikelijke getuigenissen en archiefbeelden, en vooral met het accent op enerzijds de onheuse behandeling die ze in de States kreeg omwille van haar kleur en anderzijds de liefde waarmee de Fransen haar in de armen sloten.

Het verhaal wil dat ze, zelfs nadat ze in Europa naam en faam had gemaakt, bij een terugkeer in Amerika, zelfs geen toegang kreeg tot een hotelkamer, terwijl vele jaren later nog ze gewoonweg in een restaurant opzettelijk niet werd bediend.

Interessant vooral om wat aanschouwelijks van deze heel aparte artiste, met haar gevulde carrière met ups en downs en haar erg gedurfde verschijning, te vernemen.

is onlangs uitgezonden op Arte zondag 14 April

om 22:05

De Engelstalig gesproken versie (franse interviews Engels ondertiteld) is gratis te bekijken op sbs.com, met een Australisch ip adres althans.

Op canvas , 30 april (2020) aanvang 23.10 uur.

Interessante documentaire over ‘de eerste zwarte ster’ die in de jaren ’20 faam een ster werd in Parijs met haar exotische, sensuele dans en zich later inzette als spion voor de Fransen en de enige vrouw was die sprak tijdens de legendarische March on Washington for Jobs and Freedom. Er is veel archiefmateriaal en Sara Martins levert goed werk af als de zangstem van Josephine Baker, maar dat onderstreept de grote tekortkoming van deze documentaire: Baker zelf komt nooit aan het woord en ook de mensen die de in 1975 overleden ster persoonlijk kenden schitteren door afwezigheid.