The Roads Not Taken (2020)

Zo een mooie cast maar wat een draak van een film.

Niet zo een fan van het werk van mevrouw Potter. Haar best ontvangen film, Orlando, vond ik al niet te behapstukken, zo bezien viel me deze behoorlijk zwaarmoedige nieuwe weer enigszins mee. The Roads Not Taken is een dolende film over een dolende man, een ondankbare rol die goed word ingevuld door de weer zeer pijnlijk kijkende Bardem. Voor de rest ligt de focus vooral op de suggestie en het beroep op eigen inlevingsvermogen die Potter bij elke film wel van de kijker verlangt, en dat zal anno 2020 waarin we snelheid en hapklare brokken verlangen zeker niet naar ieders smaak zijn. Gezien de extreem korte speelduur heb ik het vermoeden dat de makers zelf ook niet tevreden zijn over het eindresultaat, met een onbevredigend slot ook dat op meerdere manieren valt uit te leggen. Artistiek gezien best een redelijke film. Ook al omdat ik wel affiniteit wilde voelen met het centrale thema over een melancholische oudere die wanhopig terugdenkt aan zijn twijfelachtige levenskeuzes vond ik het dit keer net te doen, maar dit is eigenlijk een te gemakzuchtig ogende prent die zeker niet bewierookt zal worden door de grote massa.

Leo [Javier Bardem] verkeerd om niet verklaarde redenen in een dusdanige staat van verwarring dat hij in gedachten vaan afdwaalt naar vroeger tijden en zich nauwelijks kan uitdrukken. Zijn dochter Molly [Elle Fanning] probeert hem zo goed mogelijk te helpen, maar de zorg voor haar vader staat een professionele gouden kans in de weg. Salma Hayek speelt Leo’s ex-vriendin in dit goed geregisseerde en degelijk geacteerd psychologische drama dat nogal warrig is en tegen het einde te nadrukkelijk gaat voor goedkoop sentiment.