Hombres de Piel Dura (2019)

Campusano is graag de regisseur die dingen wil laten zien die niet oké zijn. Hij heeft dan vast al heel lang deze film willen maken, want hier krijg je achter elkaar dingen te zien en vooral te horen, die niet oké zijn. De manier waarop hij dat doet is nauwelijks anders dan bij de andere film die ik van hem zag. Hij neemt je mee naar een wijk, een kleine samenleving of een subcultuur en laat vooral zien hoe mensen daar met elkaar omgaan, hoe mensen handelen en hoe ze tegen elkaar spreken. Veel acteurs zijn duidelijk niet professioneel, maar dat levert juist een Bressoniaans effect op, met name in de scenes met de priester. Ik kreeg echt de rillingen van die scenes.

Wat campusano beoogt uit te leggen is dat het misbruik door de kerk, naast dat het traumatisch en gewelddadig voor veel jongeren is geweest, er ook een groep slachtoffers is die gevoelens voor zo'n priester ontwikkelden, en op den duur werden gedumpt. Over dat laatste gaat deze film. De hoofdpersoon is nog steeds verliefd op de priester, maar probeert desondanks iemand te vinden die wèl voor hem klaar staat, oprecht van hem houdt en met mie hij zijn leven kan delen.

Analoog met dit verhaal wordt In de andere verhaallijn haarfijn aangetoond hoe veel priesters binnen het instituut van het misbruik op de hoogte waren en hoe ze elkaar steun en begrip gaven.

Capusano laat de tekst en de omgeving het werk doen, zonder opzichtige stijlmiddelen. Wat je te zien krijgt is niet extra troosteloos of extra meeslepend. Zijn stijl is zo droog en to-the-point als je het kan krijgen. Daardoor mag ik deze regisseur wel en is hij zeer geschikt om dit soort verhalen te verfilmen.

Coming-of-age dramafilm over de relatie tussen een jongen en een priester en de gevolgen daarvan.

Prachtige cinematografie van het rurale Argentinië. Sobere beelden van het agrarische leven op het platteland. Binnenscѐnes in huizen, in de kerk en bij de nonnen. Weinig achtergrondmuziek, af en toe onheilspellende muziek, maar voor de rest alleen omgevingsgeluiden (dieren, wind, auto's). Cast: alle spelers acteren naturel en geloofwaardig.

Plot: Ariel woont met zijn vader en zus op de boerderij. Ariel helpt als vrijwilliger in de keuken en komt regelmatig in de kerk waar hij een innige band met de priester heeft. Deze wijst hem echter af, waarna Ariel zijn zoektocht naar de liefde begint. Zijn vader is het hier echter niet mee eens en hij probeert Ariel op andere gedachten te brengen......

Resumé: een traag verlopende sobere film, zich afspelend op het Argentijnse platteland. Querelle's review kan ik onderschrijven. De amateurspelers spelen heel naturel en als je Bresson opzoekt, herken je zijn stijl. Het verhaal wordt rauw en zonder franje gebracht en het misbruik wordt zonder waardeoordeel weergegeven. Beide kanten van het verhaal worden getoond. De regisseur schijnt een patent op 'taboefilms' te hebben.... Is natuurlijk zeer laakbaar dat alles met de mantel der liefde bedekt wordt. De film deed me denken aan Marilyn (2018) eveneens uit Argentinië: een enigzins feminine jongeman zoekend naar zijn seksuele identiteit.....

Boodschap: minderjarigen en volwassenen zijn veelal mentaal (en soms fysiek) niet gelijkwaardig. In een relatie wordt de minderjarige vaak gekwetst of raakt getraumatiseerd. Dat maakt deze film wederom duidelijk.....