High Flying Bird (2019)

Aardige film over een sportagent in de basketbal-wereld. De film is een beetje te in-crowd, maar dit wordt gaandeweg wel wat beter als er wat meer plotontwikkeling is. Een beetje documentaire-achtig gefilmd (wellicht ook deels doordat het met een iPhone gefilmd is) en daardoor ook wat aan de droge kant. Desalniettemin genoeg goeie scenes en ook het acteerwerk is prima.

Fijne Soderbergh.

Verwachtingen lagen redelijk laag, maar een Soderbergh op een presenteerblaadje laat ik nooit schieten. Het NBA gebeuren sprak me niet meteen aan en het begin van de film is dan ook wel een beetje taai. Je wordt er redelijk droog ingegooid en de film is meteen ook redelijk on topic, dus het is het eerste kwartier een beetje zoeken waar het nu net allemaal om draait.

Maar halverwege merkte ik dat het verhaaltje slim in elkaar zat, dat er erg goed geacteerd werd en dat Soderbergh door het gebrek aan uitleggerigheid de film mooi de kans kon geven om te groeien. Wanneer het plannetje van Holland dan eindelijk uit de doeken gedaan wordt is het gewoon fijn genieten.

Het is een lastige film om aan te raden, want als het gegeven niet weet te boeien lijkt het mij een vreselijk saaie film. Het hele smartphone gebeuren speelt verder een kleine rol (wie het weet ziet het misschien wel hier of daar, maar het oogt eigenlijk als een normale film), het is vooral een film waar het plot en het acteerwerk volop hun werk doen en de regie van Soderbergh dat op een frisse wijze weet te ondersteunen.

Erg leuk, beter dan z'n vorige.

3.5*

Messcherp.

Film over het spelletje achter het spelletje. Het tweede spelletje is basketbal; het eerste de politiek erachter. High Flying Bird volgt agent Ray, die plannen heeft het politieke spelletje naar zijn hand te zetten gedurende een lock-out - een soort patstelling in onderhandelingen waarbij er niet gespeeld wordt - en daar wonderwel in slaagt.

Als kijker volg je hem terwijl zijn plannetjes ontvouwen, zonder dat (je weet of) je van de inhoud op de hoogte bent. Zijn vergaderingen, onderhandelingen en manipulaties nemen je mee door hun street-scherpte en knappe delivery.

Daar weer onder zit een knap verwerkt, typisch sportfilm-element van competitiviteit met David-Goliathsausje, getuige Ray die ons nu en dan een inkijkje in zijn emotioneel geladen drijfveer geeft. De voldoening om de bal van de grote jongens af te pakken, al is het maar voor even. Geinig om dat element in het politieke spelletje te verwerken, terwijl er van de sport zelf geen scene in zit.

Een sportfilm zonder sport dus. Je krijgt er een boel heerlijke dialogen voor terug, die vaak even onnavolgbaar zijn als hypnotiserend effectief. In feite zoals bij iedere sportfilm, zijn ook hier de spelers indrukwekkend bedreven, en hoef je niet altijd te snappen hóe ze het doen, om te weten wát ze zeggen, of wie er wint. Erg knap gedaan. 4*

“Same thing that brought me the first time: I've come to look after the Banks children.”

Soderbergh schudt de iPhone films uit zijn mouw. Het valt bijna niet op dat High Flying Bird gefilmd is met een iPhone, en de film ziet er stijlvoller uit dan veel andere films die geschoten zijn op de "normale" manier. Het begin is erg verwarrend en je zit eigenlijk de hele tijd te kijken naar personages die veel praten, dealtjes sluiten en plannetjes smeden.

Een sportfilm zonder sportscènes, en het werkt uitstekend. Niet alles is goed te volgen, maar het belangrijkste is dat op het einde alles wel duidelijk wordt. Het acteerwerk is ook erg sterk, en vooral Holland, Beetz en natuurlijk MacLachlan weten wel raadt met de soms lange dialogen/monologen. High Fying Bird moet je liggen, maar Soderbergh heeft mij nog nooit teleurgesteld.

Het type film waarin de overdaad aan dialoog wordt gecamoufleerd door de personages doelloos te laten rondlopen of een camera die doelloos om de personages heen loopt. Het heeft allemaal iets met basketbal, sportmakelaars en enkele twijfelachtige NBA-regels te maken, maar er is geen spanningsboog en het acteerwerk is vlak over de hele linie. Soderbergh kan veel beter, ook met de beperkingen die hij zichzelf hier heeft opgelegd.

Mwah ja.

Steven Soderbergh kan er wederom enige visuele flair aangeven, maar als de inhoud niet boeiend genoeg is, valt daar eigenlijk weinig tegen te doen. Heel dat NBA-gedoe en het droge gedoe met de lock-out en makelaars e.d. interesseert me niet. Na een uur mijn best doen was het beste van mijn aandacht er wel af en kon de uitkomst mij al niet veel meer interesseren. Ondanks dat Soderbergh er dus wel degelijk in slaagt om het fris ogend te houden, blijft het gewoon een praatfilm en die kunnen mij zelden tot het einde bekoren.

2,5