Lionheart (2018)

Damn it, Woland.

Heb ik me voor de landenchallenge door The Duplex (2015) heen geworsteld, komt er daarna een Nigeriaanse film op Netflix die op Tiff heeft gedraaid. Ok, dat is nog geen kwaliteitsgarantie, maar ik durf er redelijk op te vertrouwen dat dit beter is dan dat buttfilmpje. Jij bent nog te redden, of niet?

Voor die challenge wel ja. Al zit ik na Invasion 1897 (2014) alsnog niet echt te springen om een volgende Nollywood.

Nee, was al voor die tijd - maar wel met hetzelfde idee, om weer eens een nieuw filmland te proberen. Was helaas niet zo'n succes dus.

Om maar eens positief te beginnen, qua productiewaarde en zelfs acteurs is dit toch wel ongelooflijk veel beter dan mijn vorige Nollywood-excursies. Hier zijn camera-mensen die wel hun camera recht kunnen houden, en acteurs en actrices die hun regels wel weten en het ook nog eens enigszins normaal weten te laten klinken. Helaas is Lionheart wel een ontzettend niemendalletje van een film. De genre-omschrijving hier is komedie, en dat lijkt me sowieso niet terecht - ik heb geen moment moeten lachen, en er leken me ook niet veel dingen grappig bedoeld. Of misschien is er te weinig herkenbaar uit Nigeria voor mij, of begrijp ik de verwijzingen in, maar hoe dan ook, grappig is de film geen moment. Het is eigenlijk een simpele feelgood-movie met een nog veel simpeler plot - zie de korte beschrijving, vrouw probeert het bedrijf van haar vader te redden in een zakenwereld die uiteraard een mannenbolwerk is. En ja, dat gaat heel erg cliché allemaal. Dat de regisseuse ook de hoofdrol speelt verbaast me niets, want het plot is een film lang laten zien wat een sterke vrouw Adaeze wel niet is. Leuk dat het er eindelijk een keer wat professioneler uitziet, maar stomvervelend was het alsnog.