The Brothers McMullen (1995)

Lekker filmpje is dit ... doet een beetje aan Woody Allen denken, veel geklets over het leven enzo. Dik voor elkaar.

3 sterren

Leuke film met vooral goed spel van Burns.

Eén van de laatste Burns films die ik nog moest zien. Ook deze is, als je fan bent van geleuter over relaties, opnieuw erg leuk. Bij vlagen wat minder qua camera en vooral scenario, maar Burns heeft dit met latere films ruimschoots goedgemaakt.

3,5*

Leuke dialogen, een beetje een "Friends"-achtige film met serieuze levenszaken die vaak niet al te serieus worden bekeken door de personages. Het Ierse muziekje tussen de verschillende scènes was ook wel leuk. Camerawerk was niet altijd even goed en na een uur was het wel een beetje te veel van hetzelfde. Toch een redelijk debuut dat me benieuwd maakt naar zijn andere films

Eerste Edward Burns voor mij en hij smaakte zeker naar meer, je kan duidelijk zien dat Burns inspiratie haalde bij Woody Allen maar hier wel een erg leuke eigen draai een weet te geven.

Het einde vond ik wat geforceerd en paste minder goed bij de rest van de film, maar aangezien dit de eerste film was die Burns regisseerde heeft hij zeker geen slecht werk afgeleverd

De scene met die banaan vergeet ik nooit meer, vond hem echt briljant

3,5 sterren.

Zelf deze scene maar even op Youtube gezet, dus voor de liefhebbers:

YouTube - Brothers Mcmullen - Man Is Like A Banana

Aardige low/ no-budget film met een hoop geouwehoer over relaties, neemt zichzelf gelukkig niet te serieus. Doet wat denken aan Clerks uit bijna hetzelfde jaar maar is niet zo grappig.

Uitstekende film over drie katholieke, Iers-Amerikaanse broers die noodgedwongen weer even bij elkaar wonen. Een charmant debuut van Edward Burns dat duidelijk met weinig middelen is gemaakt. Goeie dialogen en een frisse cast voor deze fijne mix tussen komedie en drama over relaties. Een kleine 4.0 sterren.

Heeft na 30 jaar een vervolg in kerstjasje.

Van The Brothers McMullen - ikruikversemosterd:

"“I feel Irish-Americans are the forgotten minority group. Nobody else is making films about them.” Edward Burns besloot het dan maar zelf te doen, om te beginnen met The Brothers McMullen, en bleef gedurende zijn carrière bij de Iers-Amerikaanse gemeenschap. Af en toe maakt hij acteeruitstapjes naar generieke thrillers (Alex Cross) en romantische komedies (27 Dresses) waar een veel breder publiek belangstelling in heeft. Verspilling van celluloid, goed voor de portemonnee.

Intussen blijft Burns terugkeren naar de genres waar hij echt gepassionneerd over is: warmbloedige familiedrama’s en neurotische praatkomedies. Ook geen cinema met een grote “C”, wel de films waar Burns duidelijk van houdt. Waar hij echt enthousiast van wordt. Burns wil iets maken waar hij echt in gelooft en neemt de risico’s voor lief. Winst en naamsbekendheid zijn mooie bonussen maar niet het allerbelangrijkst. Heeft iemand bijvoorbeeld gehoord van No Looking Back?

Vorig jaar heeft Burns’ dwarse attitude zich op verrassende wijze uitbetaald toen vervolg The Family McMullen op HBO Max verscheen. Technisch een enorme vooruitgang, met dezelfde passie van The Brothers McMullen. Ik beschouw het als een positief signaal en hoop dat Burns’ complete oeuvre als onafhankelijke filmmaker nog eens op de streamingsplatforms verschijnt. Krijgt de Iers-Amerikaanse gemeenschap eindelijk zijn welverdiende publiek."