The Family McMullen (2025)

Burns blijft toch wel een fenomenaal talent dat de verwachtingen helaas nooit heeft weten in te lossen na Saving Private Ryan.

Goeie film over een man wiens broer en twee volwassen kinderen weer thuis komen wonen. Een onverwacht vervolg na 30 jaar. Deze film is een stuk gepolijster en waarbij een nieuwe generatie ook zijn intrede doet. Niks nieuws onder de zon, maar wel een onderhoudende film met prima dialogen en leuke, amoureuze ontwikkelingen.

Redelijke film, mocht iets korter zijn geweest, maar kon er nog mee door.

Ik heb de laatste maand zoveel bagger weer gezien dat we al tevreden mogen zijn met deze film hier.

Ik heb de eerste film nooit gezien en zag deze in het kader van m'n jaarlijkse kerstfilm-marathon

Een aardige film, goed geacteerd, en je merkt dat het ooit als een hecht geheel is opgezet. Voor mij voelde het vooral als een typische date-film: alle personages zijn eigenlijk uitsluitend bezig met het vinden van liefde en het zoeken van goedkeuring, bij zichzelf en anderen. De poster wekte de indruk dat het een kerstfilm zou zijn, maar hoewel het verhaal zich rond de feestdagen afspeelt, staat kerst zelf nauwelijks op de voorgrond.

Zeker van genoten, maar schaart zich tussen de gemiddelde romcom.

Van The Family McMullen - ikruikversemosterd:

"De Ierse McMullens, in de jaren negentig geïntroduceerd door Edward Burns, zijn terug met The Family McMullen. Op HBO Max nog wel. In het familiedrama met het hart op de juiste plek komen de leden van de clan weer bij familieopperhoofd Barry wonen. Kinderen Tommy en Patty verwelkomt hij met open armen, schoonzus Molly is ook altijd welkom, broederlief Patrick moet de plaagstootjes incasseren.

Wat verder gebeurt laat zich raden: liefdes verwelken en groeien, er wordt geworsteld met het geloof, vader en zoon drinken een pint Guinness en op het einde zit iedereen aan tafel om met diezelfde pint Guinness te proosten op het gelukzalige samenzijn. Het kan flink tekeergaan in het bonte huishouden van stevige karakters, met scherpe verwijten en kleurrijke taal, de McMullen-clan komt altijd weer bij elkaar. Het is en blijft familie.

Dat is niet nieuw of uniek en gewoon wat je kan verwachten binnen het genre, en hier is dat helemaal prima. The Family McMullen is Burns’ liefdesverklaring aan de uitgesproken familie, vergelijkbaar met de behaaglijke warmte van een knisperend haardvuur. Niet bijzonder baanbrekend, wel lekker knus. En dankzij het streamingsplatform kan iedereen ervan genieten. Dat is wel eens anders geweest bij de films van Burns."

The Family McMullen schijnt het vervolg te zijn op The Brothers McMullen (1995). Een film met deels dezelfde personages en dezelfde regisseur en schrijver zijnde Edward Burns. Helaas las ik dit pas na afloop van The Family McMullen. Ik had de eerdere film graag het eerst bekeken. Het is niet per se nodig om deze film te kunnen volgen, maar er spelen wat dingen die teruggrijpen in de tijd. Dingen die de kijker in de nieuwe film niet allemaal krijgt uitgelegd. Door de inbreng van nieuwe personages met een eigen geschiedenis wegen de oude geschiedenissen gelukkig minder zwaar en is die voorkennis niet essentieel.

The Family McMullen concentreert zich sterk op de personages en hun onderlinge verhoudingen. Die verhoudingen zijn moeizaam. Oud zeer en conflicten liggen er aan ten grondslag. Tijdens een familiediner met thanksgiving komt de wrevel los en die meandert tot in het nieuwe jaar door. Echt onoverkomelijk is de wrevel overigens niet. Het zijn meer ergernissen die oprispen dan bittere ruzies. De toon van de film is eveneens niet bitter. De toon is redelijk vriendelijk, verzoenlijk en af en toe wat bijtend. Daaronder bevindt zich bijna steevast een prettige humoristische laag.

Groot drama blijft uit. Het drama voltrekt zich veelal in stilte en terughoudendheid. Het zijn ook geen grote thema’s die langskomen. Eerder persoonlijke dingen. Herkenbare dingen als liefde, eenzaamheid, het verlangen naar erkenning en de zorg om het welzijn van dierbaren. Allemaal thema’s waarmee de kijker zich goed kan identificeren. The Family McMullen is dan ook een aangename tragikomedie die vriendelijk is voor zijn personages en situaties schetst waarin de kijker zich eenvoudig kan inleven. The Family McMullen is een gemakkelijk kijkbaar tussendoortje.