Them That Follow (2019)

Niets voor mij.

24min al aan het kijken, ik verveel me steendood, boeit niet, grijpt me niet aan.

De film laat niet heel veel nieuws zien. Een religieuze gemeenschap in Appalachen (het draagt wel bij door de sfeer maar het had net zo goed elke andere plaats kunnen zijn) Dochter van een fanatisch pastoor raakt in de problemen... het standaardverhaaltje dus. Nog wel solide, maar verwijder de slangen, dan blijft er ook niet veel meer over. In de eerste helft wordt er vooral het wel en wee van de kleine gemeenschap getoond In de tweede helft zijn er dan een paar thriller-elementen. Heel schokkend werd het allemaal niet. De trailer voor de film is dan ook een beetje misplaatst want daarin zette ze de film weg als was het een thriller-horror. Echter op de horror-getinte muziek na, draait het om de persoonlijke ontwikkelingen van de personages in de film oftewel een drama. Ach slecht was het niet hoor! Het acteerwerk van de cast waaronder Oscarwinnares Olivia Colman (The Favourite), Alice Englert (Ginger & Rosa) en Walton Goggins (The Hateful Eight, tv-serie Justified) maakt het goed te doen maar memorabel was het niet.

Niet zo spannend. Allemaal eerder gezien. Een religieuze sekte met leden die sterk geloven en de leider volgen en anderen die twijfelen. Alleen het is maar een heel klein clubje met naast de paar 'pubers' slechts één kind.

Zeer sfeervol, en zoals altijd een fijne rol van Olivia Coleman.

Nou ik vond het zo slecht nog niet. De cast speelt prima en het verhaal kan er best mee door. Het tempo ligt wel laag maar toch stoorde het me niet. Gewoon een degelijk filmpje waarbij ik me niet heb verveeld.

Een gewaagd onderwerp en een uitstekende hoofdrol van Alice Englert blijken niet genoeg om deze film van regisseursduo Britt Poulton en Dan Madison Savage boven water te houden. Them That Follow is in de essentie eigenlijk totaal oninteressant. Er gebeurt amper wat, de personages verrichten totaal onbegrijpelijke handelingen en het einde is niet bepaald een conclusie waar je als kijker 98 minuten op zit te wachten. Enkel de castleden verrichten nog knappe dingen binnen het beperkte materiaal waarmee ze aan de haal moeten gaan. De laatste nagel aan de doodskist is uiteindelijk toch wel de weinig memorabele en nogal eenvoudige cinematografie, met vrijwel geen enkele knap opgezette scène.