Alexandre le Bienheureux (1968)

Karikatuur en franse nonsense. Niet "au sérieux" nemen, deze film, maar ik wou Philippe Noiret, een lievelingsakteur, ( "Le vieux fusil", "Coup de Torchon" ...) zien in een jongere versie.

En, opgepast, ge ziet er ook Pierre Richard, nog vóór hij de franse komiek van de jaren 70 en 80 werd, en ook nog sexy-sproet Marlène Jobert.

Voor de rest, neem een fles franse wijn en brood en kaas en leg u te rusten in de schaduw van een rustgevende boom.

Boerenklucht over onthaasting en levensgenieterij.

Ik kon die arme Alexandre goed begrijpen. Zijn vrouw had elke dag een hele lijst taken voor hem klaar en hij had geen tijd om ook maar te genieten van het leven. Tot zijn vrouw overleed en hij besloot om dagen, nee, weken, nee.. maandenlang in zijn bed te blijven. En ook het einde vond ik leuk. Die hond stal grotendeels de show, met de vele kunstjes en grapjes die hij uitvoerde. Wat de vrouwen betreft, die worden hier niet zo positief in beeld gebracht. Alexandre is een softie, dat is duidelijk, en de vrouwen buiten zijn goedheid uit en gebruiken hem als werkpaard. Het is een leuke feelgood film voor op een regenachtige zondagnamiddag, en zal zeker een brede glimlach tevoorschijn toveren met zijn soms absurde situaties.

Aardig idee is verwerkt tot leuke klucht, maar de echt grappige situaties zijn te sporadisch om ruim anderhalf uur lang de aandacht vast te houden.

Noiret en vooral Richard doen hun best, maar wat Marlène Jobert in deze film doet is mij een raadsel. De ster van de film is duidelijk de hond.

Film was destijds een groot kassucces in Frankrijk, maar komt nu toch wel een beetje gedateerd over.

Heel. Erg. Leuk. Een blijvende glimlach tovert deze film op je gezicht.

Vol genot en de nodige rust zie je in deze film de Aimabele Alexandre zijn benodigde vrijheid vinden.

Het geheel kan geïnterpreteerd worden als een metafoor voor onze haastige samenleving, en de wellicht toenemende lastigheid van het 'onthaasten'. Laat deze film dan een voorbeeld zijn.

Een genot om te kijken, mede door het über-zonnige Franse landschap, de blije gup Alexandre, de titelsong uitgevoerd door Isabelle Aubert en de pracht van Marlène Jobert. Zonder twijfel één van de prachtigste vrouwen ooit in een film gezien. 4*

Begint aardig, lijkt dan een beetje weg te zakken, maar vanaf het moment dat mevrouw Gartempe de hoek om rijdt neemt de film een erg leuke wending en bleef ik tot en met het einde gecharmeerd kijken. Marlène Jobert blijk ik al vaker te hebben gezien, maar pas hier heeft ze echte indruk gemaakt met haar presque yeux verts. En dat ik me wel kon identificeren met onze Alexandre (overigens zoals gebruikelijk prachtig gespeeld door de geweldige Philippe Noiret) hielp natuurlijk ook .

Is deze prent dikke nonsens... of een sublieme fabel... of een daadwerkelijke parabel?!

Deze film uit 1968 smaakt volwaardig naar het typische Franse "le bon vivant" gevoel.
Dé "Flower Power" periode uit eind de jaren '60.

Maar deze prent is eigenlijk bijna uitsluitend reëel en herkenbaar bedoeld voor iedere man die in een huwelijksrelatie leeft met een vrouw die thuis de broek draagt en dagdroomt over de illusie van de absolute vrijheid en zelfbeschikking. In deze prent belichaamt Françoise Brion een harde tante, die haar man noodwendig op een typische overheersende hiërarchische vrouwelijke manier bespeelt en misleidt (verleidt) om "haar" zin door te drukken.
Zijn imperium, zijnde de grootste en belangrijkste landbouwer uit de streek, dankt hij wel aan de vastberadenheid van zijn echtgenote, die hem als een eerder makke kinder-pony beteugeld en tot vervelends toe repetitief in de juiste richting moet uitsturen.

Zoals geen anderen weten de Fransen dergelijke pareltje op een karakteristieke luchtige clichématig manier te construeren, boordevol met maatschappelijke ondertonen.
Deze prent neemt een onverwachte wending... waardoor er een ongecontroleerde mannelijke kinderlijkheid de bovenhand neemt. Wrang smakend voor ieder huisvrouw die thuis de broek draagt.

Geniet tevens ook van de heerlijke muziek die Vladimir Cosma uit zijn hoed tovert en de feeërieke theme "Le Ciel La Terre et L'Eau door Isabelle Aubret.

Volwaardig plezier,
GTXXTG

Ik wil ook zo’n hondje.

Philippe Noiret heeft er overduidelijk lol in, en de gezegende Alexandre is ook een enorm aimabel personage. Een voorbeeld voor ons allemaal eigenlijk, in de manier waarop hij geniet van de kleine dingen om hem heen en de roep van de welvaart en het kapitalisme negeert. Zelfs de mooie Marlène Jobert met haar groene ogen krijgt hem niet terug in het gareel. En terecht, ik zou het ook wel weten - lekker lanterfanten en met de hond een ommetje maken.

Misschien vooral een typisch Franse klucht die overloopt van de verplichte hoeveelheid 'ludieke' situaties die daar op de een of andere manier altijd bij schijnen te horen. Maar toch ook enorm leuk, en niet alleen door het hondje. Knap wel hoe het beestje Noiret haast overklast - dat is nogal wat, want Noiret was toch zonder enige twijfel een godheid in de Franse cinema.

Verder is het zwelgen in de geur van het Franse platteland - de zuidelijke variant op onze oerhollandse spruitjeslucht, en onmeetbaar aangenamer. Het doet me dromen van de aankomende zomer.