Wilkolak (2018)

Ik zag de lage score hier maar dacht: zo slecht zal de film toch niet zijn? De film oogt immers sfeerrijk, het thema – de mens als monster/beest (dat is de weerwolf waar de titel naar verwijst) – is interessant en de critici zijn best positief. Maar dat de film sfeervol is (op een clichémanier: bos in de mist, huis in de mist, etc) is helaas het enige positieve wat ik aan de film heb kunnen ontdekken…

Het verhaal is onwaarschijnlijk slecht geschreven en oninteressant: de kinderen doen aldoor onbegrijpelijke dingen, er gebeuren de hele tijd onbegrijpelijk dingen (waar is bv. die oude vrouw opeens gebleven die voor de kinderen zorgde?) en elke actie eindigt in een anticlimax zodat er geen enkele ontwikkeling in het verhaal zit (er is constant dreiging maar uiteindelijk gebeurt er niets). Alles in de film is ongeloofwaardig en dat kinderen en honden – die praktisch alle rollen spelen – niet bepaald de beste acteurs zijn helpt die geloofwaardigheid natuurlijk ook niet verder. Alsof je naar amateurtoneel kijkt met een script dat door je 10-jarig zusje is geschreven.

De film heeft me ook niets geleerd over het beest in de mens: qua analogie komt de film niet verder dan dat kinderen als dieren kunnen vechten om voedsel en als metafoor heb ik buiten de nazi’s (duh!) weinig kwaad gezien in de film behalve eindeloos blaffende (maar niet één kind bijtende) honden na. De moraal lijkt te zijn dat we het kwaad (in ons) niet moeten doden (om een of andere reden vinden de kinderen in de film het heel belangrijk dat geen hond wordt gedood, ook al vraten die alle soldaten levend op en gaat de hele film erover dat ze dreigen ook de kinderen op te eten) maar dat we dat kwaad moeten temmen (‘Nieder!’) zodat het geen kwaad meer doet.

Bij de openingscredits zag ik dat deze film is gemaakt met Nederlandse steun. Ik vermoed dat dat de enige reden is dat deze film in Nederland is uitgebracht.

Ben er nog niet over uit, het schommelt tussen een 3,0 en 3,5. Erg sfeervol maar niet altijd even effectief. Sommige dingen waren wat onduidelijk. Ik haalde in het begin sommige kinderen nogal door elkaar. Veel ging ook net iets te vluchtig. Om je vraag te beantwoorden De filosoof de vrouw lag dood naast een ander lijk toen de kinderen terugliepen naar het huis, dat werd getoond in een erg kort moment. Zij was eerder vertrokken, toen ze met de hele groep het bos in waren gelopen om besjes te zoeken. De vrouw hoopte dat de Russen eten kwamen brengen en kondigde aan dat ze om die reden eerder terug zou gaan, maar ze was onderweg dus vermoord blijkbaar. (Neem aan aangevallen door een hond, keel was opengebeten als ik het goed zag. Een kind viel over dat een dood lichaam heen, en daar lag haar levenloze lichaam vlak naast. Had mazzel dat het me opviel, was een flits. Ze had natuurlijk ook kort haar, dat maakte het helemaal vrij onduidelijk. Waarschijnlijk dacht je naar het kadaver te kijken van die man die je seconden eerder zag. Ik vond het einde wel iets tegenvallen. Het was dan ook geen volbloed horror. De boodschap die ik eruit haalde vond ik wel mooi. De kinderen kwamen uit een vreselijke situatie alsnog in een vreselijke situatie. Even leek het alsof sommigen van hen ook wat duisters hadden overgenomen. De honden eveneens, maar uiteindelijk zie je dat de kinderen hun menselijkheid niet kwijt zijn, en de honden, die volgen alleen orders op. De echte monsters, dat waren de nazi's.

‘Nieder!’, ‘Auf!’.

Woorden die je regelmatig mensonterend voorbij hoort/ziet komen in de film. En alhoewel ‘Wilkolak’ in het Pools ‘weerwolf’ betekent, is dit geen horrorfilm.(of toch...wel) De regisseur Adrian Panek mengt namelijk oorlogsdrama met coming-of-age en brengt dit op zo'n manier dat het sterk op horror doet lijken. De film laat zich dus niet makkelijk in één hokje plaatsen. Maar dat is totaal niet erg want het levert een prima film op!

De helden van het verhaal zijn de jonge overlevenden van het Groß-Rosen concentratiekamp: kinderen en tieners die bijna zelf zijn gereduceerd tot angstige dieren. Het blijkt dus vooral een metaforische en gedegen film over de verschrikkingen die mensen elkaar aandoen. Kleine momenten, zonder veel dialoog, laten soms een veel groter verhaal zien.

Tuurlijk, er gebeuren ook een paar gruwelijke dingen en het wordt een aantal keren heel erg spannend. Maar de kern van het verhaal draait om de kinderen welke weer zichzelf moeten zien te vinden nu de oorlog voorbij is. Het zijn dan ook die kinderen die het hart en de kracht van de film vormen. Helaas zijn ook een paar onevenwichtigheden in de film en niet alles werkte even goed!

Bijzonder was deze film met een Nederlands tintje (hij is mede-geproduceerd door ‘House of Netherhorror’, gerund door Herman Slagter en voormalig Mr. Horror Jan Doense) absoluut! En vandaar dat ik toch meer dan vrij positief oordeelt over deze film!

Deze film laat zich moeilijk in een genre hokje plaatsen maar om het puur horror te noemen....nee, drama is hier toepasselijker. Dus de kijker(s) die de film nog wil(len) zien en het liefst een horrorfilm zien(t) passeren, zouden wij willen aanraden om een andere uit te zoeken. In de film komen wel gruwelijke zaken voorbij, zoals de man die verscheurd wordt door de herdershonden en een al bijna lijkend lijk, wat nog een gulf bloed uit de mond laat stromen maar voor de gemiddelde horrorfilm kijker is dit gemakkelijk te verwerken en te weinig.
Het verhaal draait meer om een groepje kinderen wat naar een huis in de bossen van Neder-Silezië worden gebracht, nadat de Russen "Gross-Rosen" hebben bevrijd. Daar worden ze opgevangen door een vrouw die hen voorlopig zal verzorgen maar er zijn al problemen zoals te weinig voedsel en drinkwater. Ook lopen er groepen afgerichte waakhonden in de bossen die voor buitenstaanders levensgevaarlijk zijn.
Als je de film gaat zien als een dramaproductie met horrorinvloeden, heb je een mooie keuze gemaakt maar voor de horrorliefhebber nogmaals, met deze film zit je verkeerd!
Voor het geheel een 7+.

Bizar horrorfilmpje met een apart verhaal dat geduldig wordt opgebouwd en een paar spannende momenten heeft. Toch redelijk braafjes uitgewerkt en het einde komt wat slapjes over. 6/10

Een film met soms mooie natuurbeelden en wat apart geconstrueerde scenes, maar verder kijkt alsof je naar een steen staart die langzaam maar zeker van de berg afrolt. Regisseur Panek probeert duidelijk zo esthetisch mogelijk te werk te gaan met een beperkt budget, maar wat mij betreft duurde het vooral erg lang en kende een vermoeiend effect. Het is ook niet de meest handige keuze om een film als deze te laten steunen op kinderlijke hoofdrollen. Er slaagt dan ook geen enkel personage in zich onderscheidend te presenteren, iedereen leek vooral erg op elkaar. Wat waarschijnlijk het meest stoorde is wat De filosoof zelf ook aangeeft, dat een hoop acties die best potentie tonen voortdurend eindigen in een anticlimax. Het was een moeizame zit, terwijl 88 minuten niet eens een onredelijke duur is voor een horrorfilm.