Del Amor y Otros Demonios (2009)

Soms komt iets gewoon op je pad. Hilda Hidalgo was voor een of ander project de assistent van nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Marquez, en merkte op dat ze het bijzonder vond dat zijn roman Del amor y otros demonios nog niet verfilmd was. Marquez vroeg of zij het soms wilde doen. ‘Ja tuurlijk, wie niet?’ was haar antwoord. Ze had nog nooit een film geregisseerd, en Marquez is misschien niet de makkelijkste regisseur om te verfilmen. En dan is het nog een controversieel verhaal ook. Maar ze deed het, en verrassend genoeg pakt het nog goed uit ook.

Colombia, achttiende eeuw. Sierva is een meisje van 13 dat op de markt gebeten wordt door een hond met rabiës. In plaats van haar naar een dokter te brengen, wordt gedacht dat ze bezeten is en voor een exorcisme overgedragen aan de kerk. Terwijl ze opgesloten zit in een kleine, donkere cel, raakt de jonge priester die haar moet redden van haar bezetenheid, steeds meer in ban van deze jonge vrouw met haar lange, koperkleurige haar.

Het zou onverfilmbaar moeten zijn in deze tijden van #metoo en grootschalig seksueel misbruik door priesters, maar op de een of andere manier krijgt Hidalgo het voor elkaar. Gezien het enorme leeftijdsverschil tussen de twee en de scheve machtsverhouding, scheelt het dat hetgeen er speelt tussen deze twee mensen relatief onschuldig is van aard. Hidalgo noemt het in een interview de subversieve of mystieke liefde; simpelweg liefde die ontluikt tussen twee mensen, of ze nu man of vrouw zijn, moeder of kind, broer en zus of twee mannen of vrouwen. Strikt platonisch is het wat mij betreft niet, er broeit zeker wat; maar om dat met een 2018 moraalriddersbril resoluut af te keuren, voelt ook niet helemaal op zijn plaats.

Of Love and Other Demons heeft een hoop te zeggen zonder dat expliciet te doen, en neemt daarvoor zijn tijd. Een trefzeker debuut van Costa-Ricaanse bodem.

4*