Summerland (2020)

Stroperig, volstrekt voorspelbaar relaas van de humeurige, verbitterde Alice [Gemma Arterton] die ten tijde van WOII opgezadeld wordt met Frank [Lucas Bond], een jongen die de bombardementen in Londen is ontvlucht. Zijn vader is piloot en zijn moeder werkt voor de Britse regering en kan Londen niet verlaten. Vanzelfsprekend kan ze het joch aanvankelijk niet uitstaan, maar de versleten formule vereist dat daar verandering in komt.

Wie enigszins bekend is met de formule ziet de 'wendingen' al lang van tevoren aankomen en zal zich veelal stierlijk vervelen, ondanks de aanwezigheid van veteraan Tom Courtenay als schoolhoofd en het spel van de talentvolle Dixie Egerickx als Franks klasgenote Edie. Regisseur/scenarist Jessica Swale probeert oubollige thema's een moderne twist te geven - Alice is lesbisch en haar grote liefde was een zwart vrouw - maar het is tevergeefs. De VVV van East Sussex zal echter blij zijn met de vele mooie plaatjes van Laurie Rose en componist Volker Bertelmann levert een passende score af.

De oorlog speelt op de achtergond een rol. Het is het decor waarvoor zich een dramatisch verhaal ontvouwt. Een film met voorspelbare elementen hoeft niet saai te zijn, maar daar slaagt deze film niet in. Spannend wordt het niet. Dixie Egerickx is een lichtpuntje.

Heerlijke 'feel good' film en dat is ook wel eens leuk op z'n tijd. Natuurlijk is dit thema wel vaker gebruikt, maar als je op voorspelbaarheid gaat letten wordt bijna iedere film vervelend. Gemma Arterton doet het prima als onaangepaste oude vrijster. Het jochie is vertederend. Maar er worden wel aardige dingen in deze film gezegd over hoop en verwachting en hoe je met tegenslagen om moet gaan. Dat tilt deze film voor mij boven de middelmaat uit.

En dan die schitterende kust van East-Sussex, waar ik vroeger zelf zo vaak rondgezworven heb. De onverwachte wending in het verhaal moest bij mij even indalen, maar blijkt later toch niet zo toevallig als het eerst lijkt. Het slot had voor mij niet gehoeven. Je mag ook wel wat aan de fantasie van de kijker overlaten. Ondanks dat een dikke voldoende.

Gemma Arterton is in topvorm als de sikkeneurige lesbienne, die plotseling tegen wil en dank opgescheept zit met een jonge vluchteling uit Londen. De crux van het verhaal zag ik vrij snel aankomen. Dat belet niet dat ik het een aansprekende film vind met een vertederend verhaal, uitstekend acteerwerk en fraaie opnamen van de Engelse zuidoost kust. Erg mooi.

Aardig drama. Het verhaal is leuk bedacht. De uitwerking is goed te doen met een leuke twist richting het einde. De film kijkt lekker weg maar is wel wat voorspelbaar waardoor het de kijker niet helemaal op emotioneel vlak weet te raken terwijl het verhaal zich daar wel voor leent. Het acteerwerk is dik in orde en zeker Arterton zet een sterke rol neer. Visueel ziet de film er fraai uit met mooi beelden van de Engelse kust. Prima film. 3.5

Wat een magere recensies.... Ik vond het een sterke film. De hoofdpersoon speelt volstrekt natuurlijk en geloofwaardig (ze 'draagt' de film). De decors zijn fantastisch. Dit is - zoals eerder opgemerkt - zeker geen oorlogsfilm: het is een drama waarin verschillende thema's worden samengebracht die speelt gedurende de oorlog. De oorlog is meer decor dan het onderwerp. Men klaagt over voorspelbaarheid, maar ik zag het plot niet aankomen en ik werd bijna 100 minuten geboeid in de film gezogen. Enig minpuntje is de acteerprestaties van Lucas Bond. Hij kan het niveau niet aan en acteert nogal binair. Hij staat 'aan' of 'uit'. Hij is blij of bedroeft, stil of uitgelaten. Hij weet geen grijstinten aan te brengen en dat is jammer. Al met al een minpuntje dat de film gelukkig niet veel afbreuk doet. Vier dik verdiende sterren en als Lucas beter uit de verf was gekomen mogelijk een ster erbij.

Summerland is een feel good film. Een film tijdens de oorlog, maar waar de oorlog amper aan bod komt. Het gaat vooral over de vereenzaamde Alice die zich terug trekt als schrijfster en als een soort heks wordt beschouwd omdat ze zich bezighoudt met sagen en legendes, alleen woont en geen sociaal leven leidt. Plots moet ze voor de opvang zorgen van een jongen, terwijl zijn ouders zich inzetten met de oorlog. Wat haar wereldje door elkaar schudt.

Het verhaal is vrij eenvoudig, maar daardoor net zo heerlijk. Het geheel heeft de nodige humor en het is vooral de geweldige Arterton die de film een heel pak omhoog tilt. Een film die niet per se visueel wil uitpakken, maar een mooi ontroerend verhaal vertelt. Heerlijk!

Gemma Arterton wordt alleen maar mooier met de jaren.

En wellicht past dit soort rol haar ook gewoon goed. Als ietwat apart en wereldvreemd persoon verstopt in een mooie landelijke setting - een ideale plek voor het arme jochie Frank die een veilig onderkomen nodig heeft, een schuilplaats voor de vallende bommen en de vallende emoties. Daar kan je dan allerlei nihilistische overwegingen tegenover zetten, maar dat verandert er niets aan dat het gewoon een sterke en prettige film oplevert.

Feelgood vind ik niet precies de goede term dan, want er zit wel degelijk een hoop drama en leed in. Voedsel voor de ziel, dat zeker wel. En minder hoogdravend is het gewoon af en toe ook fijn om mooie plaatjes te zien en te mijmeren over de komende zomer.

Summerland heeft qua sfeer, locatie en setting wel wat weg van het gelijkwaardige The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (Film, 2018). Wie de ene film goed vond, zal ook hier wel aan zijn trekken komen. We volgen een verbitterde vrouw die in het dorp door iedereen wordt vermeden door haar afstandelijke nukkige gedrag. De oorzaak van deze houding wordt stelselmatig via korte flashbacks ontvouwd.

Haar leven wordt overhoop gehaald wanneer ze een fictieve oorlogswees toegewezen krijgt. Dat het niet botert tussen hen en ze langzaam toch naar elkaar toegroeien is nogal cliché. Ook de clue van de film is nogal melig te noemen en eerlijk gezegd kwam ik ook niet van de grond van die fata morgana’s. En toch, ... toch heb ik vrij genoten van deze film.

Sfeer, gemoedelijkheid en de rol van Arterton zitten goed langs de mooie kuststreek van East-Sussex. Eentje waarbij ik de voorspelbaarheid en het melige gedoe eens uitzonderlijk wil negeren. Fijn!

Ge kunt inderdaad deze film de grond inboren. Het toeval is al te sterk vertegenwoordigd, te tranerig en sentimenteel, clichématig, soms wat twijfelachtig de vlucht met de trein en het achterna gaan , bijvoorbeeld, maar het kan toch ook niet ontkend dat deze film heel vaak hartverwarmend is. Bovendien kunnen de acteerprestaties, vooral van Gemma Arterton, sterk bekoren en was het visueel toch ook wel best in orde.
Was wel even verwonderd dat tijdens de bombardementen van London, de kinderen werden overgebracht naar de kusten van Dover, Folkstone,... toch dicht bij de Duitse aanvalsdrang. Maar goed, het zal wel zo geweest zijn.
Heb er een kleine 4 voor over.

Ondanks de zware thema's zoals verboden liefde en het verlies van dierbaren, voelt het voor mij toch wel heel erg als een niets aan de hand filmpje. Het voelt allemaal iets te dik aangezet aan om als een volbloed drama door te kunnen gaan. De zomerse vibe in het dorp en haar bewoners zorgen ervoor dat je Summerland in een gemoedelijke bui uit kan zitten.
Arterton doet het eigenlijk altijd wel goed in films, dus ook hier heeft ze een goede rol te pakken.
Het bovenstaande zorgt er wel voor dat ik het gewicht in de film mis. De thema's zijn ernaar, maar je weet eigenlijk vanaf het begin dat deze film een happy end krijgt. Hierdoor kickt het drama er nooit echt in bij mij. Ik heb me gek genoeg wel laten verrassen door het feit dat Frank de zoon van Vera was, iets wat ik natuurlijk had moeten zien aankomen. Maar dit geeft wel een leuke draai aan de film en zorgt er ook voor dat je uiteindelijk met een glimlach en een goed gevoel de afiteling laat rollen.

3,0*

Dit drama was een aangename verrassing. De cast deed het prima en ook de interactie tussen de twee hoofdrolspelers zat goed.

Het verhaal verveelde ook niet. De film speelt zich af tijdens de oorlog, maar is maar een heel klein onderdeel.

Vond het een prima film.

Redelijke film over een schrijfster die tegen haar wil voor een jongen moet zorgen tijdens de tweede wereldoorlog Het geheel mist soms wat richting en wat sentimenteel hier en daar. De film heeft wel een aangenaam tempo en is lekker Brits met ook een paar mooie plaatjes van de kust. De plottwist is wel mooi, maar ook een beetje gemakkelijk.