Endzeit (2018)

Alweer een Endzeit!

Geregisseerd door Carolina Hellsgård met een grotendeels vrouwelijke crew, gebaseerd op de graphic novel van Olivia Vieweg is dit een Duitse zombie-apocalypsfilm, die twee jaar na een zombie-uitbraak, er zijn nog maar twee steden over: Jena en Weimar, zich afspeelt. Jena probeert de zombies te genezen en in Weimar worden ze domweg vermoordt. Zombies, ondode? Een zombie gekleed als een bruid was misschien de enige goede scène in de film. Zelfs een massale zombie-scène op de Talsperre Leibis –Lichte, duurt niet veel langer dan ongeveer een minuut. Tja ze zijn er dus wel maar dienen eigenlijk alleen om het verhaal aan het rollen te krijgen en om de personages soms in een bijzondere uitzonderlijke situatie te plaatsen. De meeste tijd gaat naar hoe de twee hoofdrolspelers door het Thüringer Wald lopen en thema's als; trauma, spijt, familieproblemen of klimaatverandering. Getuigen ook een ontmoeting met een niet-zombiedame met bladeren en takken die de helft van haar hoofd bedekken (vermoedelijk Moeder Aarde) Aan haar relaas over 'De natuur vecht terug' werd meer tijd besteed dan de zombies...? Echter gaat het ook lichtelijk mis met de rest van de verhaallijn want er zijn regelmatig ook momenten waarop een scène gewoon eindigt,om het op een andere plaats en tijd weer op te pakken. Deze tijdsprongen laten belangrijke plotdetails weg. Het is dan ook zelden boeiend op personage-niveau. Alhoewel er best mooie beelden waren komt de film verder nooit echt van de grond.