Decadencia (2015)

Deze Drama / Romantiek (Erotiek is zeker ook van toepassing) film uit Mexico zag ik toevallig op "Film 1" voorbijkomen en het is eigenlijk een soort van Mexicaanse variant op "Fifty Shades of Grey (2015)", waarbij het in deze film draait om Anabel (Nataly Umaña), welke een mooie jonge vrouw is met een gewone baan (het promoten van "Atlantico" Rum) en welke aan Yoga doet. Ze maakt door een bijna auto-ongeluk kennis met de jonge charmante en schatrijke Oskar (Alejandro Estrada). Als de twee elkaar leren kennen, wordt Anabel verliefd op Oskar, maar komt ze er al snel achter dat hij duistere seksuele verlangens heeft en ook drogeerd hij haar.

Net zoals "Fifty Shades of Grey" stelt ook deze verfilming qua verhaal weinig voor (eveneens een dertien in een dozijn voorspelbaar clichématig verhaal, welke regelmatig saai en langdradig is), maar de mooie rondborstige Nataly Umaña die vrijwel continue met hoge hakken en zwarte sexy kleding (o.a. zwarte panty's) rondloopt (m.u.v. de strandscène op Cancún, waar ze rondloopt in een sexy witte bikini), maakt het één en ander nog goed en gelukkig is zij ook een aantal keren bloot te bewonderen (eerste keer na circa 15 minuten).

Deze verfilming is overigens minder preuts dan "Fifty Shades of Grey", want er zit best veel bloot in en niet alleen van Nataly Umaña. Wat daarbij meegenomen is, is dat vrijwel alle vrouwen (vooral te zien in nachtclubs) in deze film rondborstig zijn. De meesten zullen in werkelijkheid dan waarschijnlijk ook "Puta's" zijn.

Origineel is het allemaal niet want bij het gemaskerde bal (waarin overigens veel bloot is te zien) moest ik gelijk denken aan de Drama / Mystery film "Eyes Wide Shut (1999)". De soundtrack welke vaak te horen is, is vreselijk en ook zijn de meeste dialogen niet van een hoog niveau en zijn ze meestal ook vrij kort, maar er zat wel één ietwat komische dialoog (m.b.t. Oksar) bij tussen Anabel en haar vriendin Claudia (Samantha Godoy):

Claudia: Ik wil best zijn grasveld wel zijn.
Anabel: Wat bedoel je ?
Claudia: Dan kan hij zijn bot diep in mij begraven.

Het laatste gedeelte waarbij er strubbelingen ontstaan tussen Anabel en Oskar en zij erachter komt (althans iemand zegt het tegen haar, want zij is in het algemeen best dom en naïef) dat ze gedrogeerd en misbruikt wordt door hem, was flauw en slecht en zal misschien nog een vervolg opleveren, omdat ze namelijk zwanger is.

Al met al een matige en weinig originele Drama / Romantiek film die twee sterke punten heeft, namelijk de mooie rondborstige Nataly Umaña met haar prachtige lichaam en het rijkelijk aanwezige bloot.

P.S. in het echte leven zijn Nataly Umaña en Alejandro Estrada met elkaar getrouwd.

Deprimerende film over een jonge vrouw, die slachtoffer wordt van een gestoorde playboy die via haar genoegdoening wil krijgen voor een onverwerkt jeugdtrauma. Veel minder een speelfilm dan een langgerekte reclamespot voor siliconen. Decadent? Dat is eigenlijk nog een eufemisme.

Nutteloos.

Ietwat vervreemdende film die een romantiekvorm belicht die onder velen onder ons nog als een soort verboden onderwerp wordt gezien. Deze film ademt vooral een machtspositie uit, die vooral duidelijk wordt omdat Estrada zich altijd in een dominante positie opstelt tegenover Umaña als het aankomt op romantiek.

Uiteindelijk kent de film wel intrigerende momenten, dat ik vooraf niet meteen had verwacht. Zowel de poster evenals de verhaallijn leken namelijk aardig ridicuul te zijn. Neemt ook niet weg dat deze film verder nogal een belachelijke bedoeling is, maar tussendoor wel aardige, soms zelfs absorberende momenten kent. Vooral omdat wat er wordt getoond soms te bijzonder voor woorden is.

Wat ik vooral problematisch vind binnen deze film is het gebrek aan echt gevoel voor romance. Het voelt regelmatig aan alsof je als kijker in de keel van de acteurs hijgt. De opdringerige camera zoomt voortdurend in op de personages (met name boobs en vrouwelijke gezichten) zonder de ruimte te nemen om de chemie echt beter in beeld te krijgen. Die rammelt dan ook aan alle kanten. Wat hier vooral doorbreekt, is hoe naïef het personage van Umaña is.

Ik vond het vooral een beetje creepy om naar de film te kijken, die het moraal soms in de compleet verkeerde hoek lijkt te hebben. Het neemt een wat dramatische wending richting het einde, maar het voelt nooit aan alsof we als kijker wijzer zijn geworden van de ervaringen van Anabel. Wat ik vooral meekrijg van deze film is dat sommige mensen niet veranderen en de romantiek daardoor een gevaarlijk concept is, maar de voortgang van Umaña wordt daarbij nooit gevoeld, waardoor ik haar net zo dom vond na afloop als begin.