Benedetta (2021)

Gatver. Wat een afschuwelijke film. Één van de slechtste films die ik ooit gezien heb. Het is een film die shockeert om het shockeren, niets anders. Een vaag middeleeuws verhaal nemen en het verdraaien om het woke te maken: meer dan dat is het niet. Goedkoop en commercieel: lesbische nonnen, je weet van tevoren dat het goed verkoopt. Verpak het in een verhaal "gebaseerd op waargebeurde feiten" en je bent binnen. Werkelijkheid is dat ik er misselijk van werd. Trouwens, het geheel heeft erg weinig van doen met het waargebeurde verhaal. Alles wat erbij is verzonnen is cliché. Al met al twee uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.

Oude mannen die op jonge vrouwen vallen? Lijkt me de meest normale ‘aandoening’ die er is.

Man, wat ben jij een teer zieltje. Hoe kun je nu van een beetje naakt en wat liefdevolle kusjes misselijk worden? Ik zou toch echt hulp gaan zoeken in zo’n geval.

Word je twee keer genaaid door Benedetta.

Beetje naakt en wat liefdevolle kusjes? Dat is niet waar ik misselijk van werd. Dat Mariabeeldje was smakeloos, compleet onrealistisch en respectloos. Ik snap wel dat het makkelijk is om altijd maar het Christendom te pakken en daar de seksuele grenzen op te zoeken, maar dat thema is gewoon uitgemolken. Die controversie werkt niet meer aangezien we niet meer in 1970 leven en niemand er geschokt op zal reageren. en toch maar blijven proberen "iets wat niet mag", iets stouts in elkaar te zetten- niets is meer heilig, dus er valt niets meer te ontheiligen. Dat er nog zoveel mensen zijn die daarop kicken getuigt slechts van hun platte en vulgaire smaak.

Juist dat mariabeeldje is gewoon op feiten gebaseerd. Staat zo omschreven in de geschriften van de rechtbank daar. Het is jammer voor je dat je niet meer bij de Inquisitie kan solliciteren, met zo’n preutse houding.

Daar zal de Jos niet mee kunnen lachen!

Het is dus niet voor niets dat ie z’n hoofdkantoor naar Rome heeft verhuisd.

Dus wat je eigenlijk zegt... het is niet choquerend meer vandaag de dag en je bent alsnog gechoqueerd?

Verhoeven deed het en blijft het doen: controversiële films maken. Zo ook deze. Het lijkt misschien goedkoop om het geloof zo in beeld te brengen, maar achter dit verhaal zit zoveel meer dan alleen het geloof. Prachtig geacteerd, prachtig geschoten, vlot verteld en een mooie score. Vier sterren.

Geweldige film weer van Verhoeven. Eéntje zoals hij ze kan maken. Alles openlijk vertellen en in beeld brengen als het functioneel is. Een verhaal met zoveel mooie lagen en betekenissen erin, verpakt in een mooie duidelijke verhaallijn.

Topfilm! Gebeurd van alles. Van gemene streken tot mooie erotische beelden. Het shockeren is volgens mij niet altijd nodig, maar neem ik op de koop toe. Het boeiende verhaal is imposant!

Dat Mariabeeld is juist goed verzonnen. De andere kant van dit hypocriete geloof. Schaf het celibaat af en er was heel wat leed bespaard gebleven. Kennelijk leef jij juist nog in de middeleeuwen.

Paul Verhoeven is Paul Verhoeven. Je kunt het smakeloos vinden of recht voor zijn raap. Zoals hierboven al wordt gezegd Benedetta heeft vele lagen. Woke vind ik het zeker niet. Meer an open catcher voor al degene die het katholieke geloof vroom en schoon vinden. Zelf ben ik ook katholiek opgevoed. Niks mis mee maar het celibaat moeten ze afschaffen. Dan hadden veel misstanden bespaard kunnen blijven. Nu geloof ik best dat dit verhaal losjes is gebaseerd op de echte Benedetta maar ook dat verhaal kent geen zekerheden. Wel dat we allemaal onze seksuele behoeftes hebben dus vond ik die lesbische sex best wel te behappen. Had meer moeite met de geselingen. Vond het ook prettig dat Paul de film op zijn manier goed heeft uitgelegd zoals het zien van Jezus zonder penis. Afkomstig van een schilderij. Het idee was dat mogelijkerwijs Benedetta nog nooit een penis heeft gezien. De verbeelding spreekt hier duidelijk. Zoals gezegd een film met vele lagen. Smakeloos of niet hij weet de kijker wel te raken. Vond de film ook mooi gemaakt. Soms wat fragmentarisch; op het eind een beetje Jean 'd Arc, maar met een duidelijk signaal. Ze is overigens nog 70 jaar oud geworden

Filmposter mocht blijven omdat dit geen Maria was


Film 4,0
Beeld 4,0
Geluid 4,0
Extra's interview 4,0

Een gewaagde film van onze eigen Paul Verhoeven ook omdat dit onderwerp vandaag de dag nog steeds heel gevoelig ligt in religieuze kringen.

Vooral de actrice die Bartolomea speelt , is werkelijk een genot om te zien acteren.

Mijn hemel wat een platte, lompe filmer is die Verhoeven toch. Dit is wellicht wel zijn dieptepunt.

Het is me echt een raadsel hoe hij zich in dat Franse arthouse wereldje heeft weten te manoeuvreren.

Wel ene prachtige actrice overigens, die Efira.

Het gaat natuurlijk over één persoon, maar die heeft twee zulke opmerkelijke eigenschappen (lesbisch zijn in een klooster èn in contact staan met Jezus en daar stigmata aan overhouden) dat ik me toch ga afvragen of die eigenschappen iets met elkaar te maken hebben: ziet Benedetta Jesus omdat ze lesbisch is, komt haar lesbische aard naar boven doordat ze Jezus ziet, of hebben die twee dingen niets met elkaar te maken (maar waarom zijn ze dan in één en dezelfde persoon verenigd?). Hoe dan ook, de ophef hierover deed me denken aan de controverse rondom The last temptation of Christ, maar in déze film wordt er toch geen enkele heilige bespot, hoogstens een heilig symbool, en natuurlijk de Kerk als politieke slangenkuil, maar aangezien de machinaties van dat instituut vrij waarheidsgetrouw zijn weergegeven lijkt me daar weinig op aan te merken, en er zijn natuurlijk de bizarre scènes voor het heilige tribunaal waar niemand zich lijkt af te vragen in hoeverre door marteling verkregen bekentenissen wel geloofwaardig zijn. Uiteindelijk is dit een lange maar redelijk boeiende film, en voor Verhoevens doen toch ook vrij ingetogen wat het geweld en de bloederigheid betreft (hoewel de suggestie van wat Bartolomea overkomt al gruwelijk genoeg is). Charlotte Rampling en Lambert Wilson zijn beiden haast té stereotyp gecast maar leveren wel weer uitstekend werk, en Virginie Efira draagt de film met gemak zonder ooit de belangrijkste troef van de film uit het oog te verliezen, de dubbelzinnigheid van (de motivaties van) haar personage.

De film is goedgemaakt, moeilijk onderwerp, met de wapens uit die tijd, goed geacteerd

Zeer mee vermaakt met deze film en Daphné Patakia als Bartolomea was best geiltjes

Dit was een opmerkelijke film. Het werd wel boeiend gebracht, ondanks de lange speelduur. Gebaseerd op waargebeurde feiten zal wel met een korrel zout moeten genomen worden.

De cast deed het prima.

Jee.

Paul Verhoeven zal altijd mijn persoonlijke waardering krijgen vanwege het brengen van Starship Troopers. Knap dat je met zo'n leeftijd nog onvermoeid doorwerkt. Daarnaast is een film met een 6,7 gemiddeld niet bepaald verkeerd, maar van mij krijgt het echter een dikke 3. Over dat cijfer gesproken, als ik na een filmcarrière als die van Verhoeven nog met een film als Benedetta op de proppen kom ga ik aan mezelf twijfelen of ik überhaupt zelf nog tot 3 kan tellen.

Wat een ongelooflijk lomp gedoe was me dit. Ik had voor een lange tijd totaal niet door dat ik eigenlijk naar een serieuze film aan het kijken was. De visoenen met Jezus deden me in ieder geval denken aan een parodiefilm van Friedberg & Seltzer. Het is me een raadsel waarom Verhoeven een film als deze heeft mogen regisseren, want subtiel is die vent nooit geweest en subtiliteit lijkt me wel iets dat een verhaal als deze nodig heeft. Ik heb gelezen dat Soeteman niet aanwezig was bij de herbewerkingen van het script, maar ik betwijfel of ze wel iets verandert hebben aan zijn eigen script. De theatrale, achterlijke dialogen schreeuwen namelijk de naam ‘Soeteman’ uit.

Het acteerwerk vond ik alles behalve indrukwekkend. Efira speelt een achterlijk personage (en ook achterlijk vertolkt), maar dat is absoluut niet alleen haar eigen schuld. Daar kijk ik ook het script rondom haar personage voor aan. De emotionele uitbarstingen die ze willekeurig krijgt slaan nergens op. Althans, er zal wel een betekenis aan vast zitten, maar die betekenis vind ik weinig meerwaarde hebben. Ik krijg ook het idee dat de makers rondom het personage van Efira nogal ongeduldig en hongerig waren, want de seksuele romance loopt zo snel van stapel dat ik me afvraag of ik haar verhaal benadrukt in Benedetta überhaupt nog serieus hoor te nemen.

Verhoeven vind dat Hollywood te preuts is geworden. Ik vind dat Verhoeven zich niet zo moet aanstellen. Helemaal als je zo nadrukkelijk de controverse opzoekt en niet verder komt dan 30 belabberd geacteerde seksscènes en masturbatie met een Christelijk beeldje. Lekker makkelijk, de gelovigen met vrouwenseks op de kast jagen, maar ik neem aan dat het alles behalve indrukwekkend is voor de doorgewinterde of hedendaagse filmkijker. Dat verder bijna elke vorm van romantiek wordt uitgevoerd door middel van seksscènes bewijst maar weer eens dat Verhoeven de touwtjes stevig in handen had. Wat een krakkemikkige boel.

Tot zover de Klaagmuur. De locaties zijn schitterend gekozen (zag ik daar nou Chapel Vitaleta?), de aankleding is meer dan fraai en de introductie van de "Pear of Anguish" rond de finale deed me even verbazen. Er zit wel degelijk talent achter de film en dat mag ook wel met zo’n curriculum vitae. Toch doet het pijn aan mijn ogen om dit van een man als Verhoeven te zien. Ik dacht dat hij na Showgirls zijn lesje wel had geleerd, maar Benedetta doet een hele schrikbarende gooi naar het overtreffen van slechtste film binnen de indrukwekkende carrière van Verhoeven.

Goh ja.

Er valt wel het één en het ander te zeggen over Benedetta. Het afdoen als een seksueel fantasietje van een ouwe vent is te kort door de bocht. Anderzijds is het ook simpelweg te lomp om écht serieus genomen te worden als aanklacht op religieus fanatisme.

Het eindresultaat is een onevenwichtige film. Een film die schippert tussen enkele thema's maar amper balans kan houden. Benedetta's visioenen zijn niet alleen inhoudelijk armtierig, maar zijn filmisch evenzeer onder de maat. Lachwekkend toneel zijn die scènes. De vraag is dan of dat zo bedoeld is door Paul Verhoeven of niet.

De romance zelf begint te snel en te abrupt. Gaandeweg komt die wat beter tot z'n recht als er wat psychologische lading bij kijken komt. Bartolomea wordt een interessanter personage en Benedetta ook, zij het op een andere manier. Eenmaal die weg is ingeslagen, vind ik de finale best geslaagd. De Kerk wordt niet gespaard.

En zo is Benedetta best een toffe kijkervaring, maar het is m.i. geen grootse film. Daarvoor zitten er toch echt te veel hiaten in. En hoewel ik nog maar een zevental films van Verhoeven gekeken heb, verbaas ik mij toch telkens met wat die man afkomt. Die zijn oeuvre moet toch best gevarieerd zijn?

2,5

Een zeer sterke, onderhoudend verhaal. Met wel goede acteerwerk.

Een beetje bloot, een martelscène... De ingredienten van p.verhoeven. Hij heeft zoveel betere films gemaakt... jammer. Deed een beetje aan zijn film Flesh+Blood denken. t'Was een zeer vrije interpretatie van Benedetta's levensgeschiedenis. In de middeleeuwen was lichamelijke liefde tussen vrouwen onbenullig, er kwam geen penetratie aan te pas, zodus was het geen sex. Zoals P. verhoeven vertelde in de krant de Morgen: het verhaal met het beeldje is verzonnen, maar noodzakelijk voor mijn brandstapelscène, immers deze handeling was godlastering. Eigenlijk kun je met deze film de nu progressieve, vrijzinnige maatschappij niet meer schokkeren, we hebben het allemaal wel al gezien... Benedetta is gestraft voor haar vermeende mystieke visioenen: haar relatie met het 'bovennatuurlijke'. Alleen de Kerk ( katholieke visie ) kan bemiddelaar tussen God en mens zijn. Daarom ook de vele negatieve kritiek van historici: de film geeft de indruk dat ze veroordeeld is voor haar vleselijke lusten. Maar toch bedankt Paul voor alle goede films.

Vrijdag 15 December te zien op NPO2

Met The Name of the Rose uit een ver verleden ligt de lat qua verhaal wat hoger. Of bijvoorbeeld het sprookje van Ladyhawk, dat niet supergoed verfilmd was met een tabaksfilter en vreselijke 80s muziek en vreemde effecten en aankleding, maar het magisch realistische verhaal was prima en was dus geen probleem. Een Andrej Roebljov hoeft het ook niet perse te worden.

Benedetta is helaas weer het platte werk van Verhoeven geworden. Aan de acteurs ligt het zeker niet.
Het verhaal begint vol mogelijkheden. Zijn er visioenen? Is het magisch realisme? Is het een wonder? Is ze een oplichter? Maar dat blijkt nauwelijks van belang. Geen verwondering of betovering, bijzondere beelden, een crime, of ontdekkingen of romantiek. Romantiek of passie, prima, maar de meeste seks in deze film is overbodig, ze voegt eigenlijk niets toe. Suggestie was voldoende geweest. Net als een vrouw die melk uit haar borst drukt.. En het is dan weer te flauw en te op zichzelf staand om er iets desnoods esthetisch van te maken.

Dit soort beelden lijken er alleen voor bedoeld om de film op te laten vallen in de media want enige gratie of verdieping komt er niet uit voort (hoe anders in The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover). We zitten te wachten tot het goed oppakt, maar dat blijft uit.
Het is ook niet controversieel, het een gezochte flauwe combinatie. En daar gaat het ook mis, er zit een vervelende pretentie onder.
Zou Verhoeven in de VS een beetje preuts zijn geworden dat hij denkt dat dit nog iets doet. Ja je kunt van een Mariabeeld een dildo maken. Je kunt van allerlei dingen een dildo maken. Maar dit is gewoon flauw en gezocht.

Er rammelt ook hier en daar wat. Zo'n klein kerkorgeltje klinkt niet als een groot kerkorgel. Als je zingend door de straten gaat klinkt een koor heel anders. Natuurlijk valt zo'n kijkgat direct op. Die verstopplek hadden ze echt wel kunnen onderzoeken .
Nee, hier kunnen we niet in opgaan.

walgelijke nunsploitation over een non die de boel belazert door een stigmata te faken tbv een machtsovername in het klooster met als doel: expliciet lesbische seks met goddeloze attributen. Gratuit naakt!! Zelfs in de buitenlucht. Een hufterige, goddeloze, vrouwen hatende, homofobe, blanke, middelbare kardinaal denkt daar een stokje voor te kunnen steken met zijn vaginale martelwerktuigen en brandstapels. Een kapitale fout!

interessant materiaal.
ps goed lichaam van efira voor iemand dik in de 40. met alle respect gezegd hebbende. uiteraard.

Niemand kan satire zo scherp en tegelijk zo vermakelijk maken als Verhoeven dat kan, zelfs nog op zijn leeftijd. Hoe hilarisch bot veel scènes ook zijn, de provocaties voelen niet als een doel op zich en weten de film nooit te ontsporen in doelloze lompheid of camp.

Tussen alle seks, geweld en poepgrappen in toont Verhoeven op een uitvergrote en weliswaar cynische manier dat er altijd een verschil is tussen wat mensen zien en wat ze willen zien, en tussen wat we zeggen en wat we denken. Gooi daar een flinke dosis menselijk leed en angst bij, en onvolmaakte mensen die worden gedreven door gevoelens als machtswellust, jaloezie en sadisme, en je hebt een mooie voedingsbodem voor religie als een instituut.

Uiteraard was dat allemaal een stuk extremer in de tijd waarin de film zich afspeelt. Die wordt op een zeer sfeervolle manier tot leven gewekt in de film. De cinematografie heeft soms een bepaalde ouderwetse klasse, en ook de muziek is erg fraai. De film weet op een of andere manier ook heel makkelijk je aandacht vast te houden. Misschien ook doordat de dynamiek tussen Benedetta. Bartolomea en Felicita zo interessant is.

Benedetta faket de wonderen weliswaar, maar haar geloof is wel oprecht, en de wilde Bartolomea schudt iets in haar wakker. En Benedetta brengt dan weer Felicita's geloof aan het wankelen, als ze dat al ooit had. Efira, Patakia en Rampling zetten op een heel overtuigende manier enorm boeiende personages neer. Vond het einde ook heel sterk.

Een heel sterk drama met veel luister in beeld gebracht door Verhoeven. Daphne Patakia is erg sterk gecast als de rauwe Bartolomea, overigens zet Virginia Efira ook een zeer sterke Benedetta neer. Cinematografisch een waar genot om naar te kijken, audiovisueel om naar te luisteren.

Ik ga me toch eens verdiepen in het ware verhaal van Benedetta Carlini.

4☆

Wie was Benedetta Carlini? Een miskend Heilige? Een oplichtster eersteklas die, net zoals de hogere autoriteiten van het instituut waar zij deel van uitmaakte (lees: de hoge piefen van de kerkfabriek), het katholieke narratief voor eigen gewin en machtswellust wist uit te buiten? Of iets daartussenin, bijvoorbeeld een geïndoctrineerd kind met aanleg voor psychotische wanen, kortom een slachtoffer van het geloofsdogma?

Een sluitend antwoord krijgt het publiek niet, en zo hoort het ook. Vijf eeuwen na de feiten is waarheid onmogelijk van verdichting te onderscheiden. Toch lijkt Paul Verhoeven zich enigszins uit te spreken tegen het vermeende mysticisme van Benedetta, zeker in het licht van haar lesbische avonturen met Bartolomea. Daarin ligt het accent eenzijdig op het bevredigen van Benedetta’s verlangens, waarmee de cineast de theorie van een onderliggende persoonlijkheidsstoornis insinueert… Zeker gezien de wel erg dubieuze 'openbaringen', die Verhoeven bizar genoeg ridiculiseert - wat betracht hij daarmee?

Finaal blijft de regisseur jammerlijk op de vlakte, in een film met bordkartonnen psychologie binnen een behoorlijk clichématig tijdsbeeld (help, de builenpest!)... Als geheel te simpel en kitscherig, kortom. Dat critici het dan maar over Virginie Efira bleven hebben, is evident. Van ‘Benedetta’ zal immers nauwelijks iets blijven hangen, behoudens: zij. Miauw!

2,75*